Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010

Κρίμα κύριε Ψωμιάδη...

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ: 
«ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΧΡΩΜΑ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ Η ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ. ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ»  


Σε συγκέντρωση Βορειοηπειρωτών ομογενών μίλησε ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Παναγιώτης Ψωμιάδης, συνοδευόμενος από τον υποψήφιο Αντιπεριφερειάρχη Θεσσαλονίκης Απόστολο Τζιτζικώστα και υποψήφιους Περιφερειακούς συμβούλους. 
  
Στην ομιλία του ο κ. Ψωμιάδης τόνισε πως αν και η Νομαρχία, από το 2001, δεν έχει αρμοδιότητα στα περισσότερα από τα θέματα που τους αφορούν, εντούτοις εκείνος παρέμεινε καθημερινά δίπλα τους σε κάθε δίκαιο και νόμιμο αίτημα τους. «Βασική αρχή της πολιτικής μας όλα αυτά τα χρόνια είναι ο σεβασμός απέναντι σε όλους. Εμείς δεν βλέπουμε χρώμα, θρησκεία ή εθνικότητα. Όλοι ίδιοι. Άνθρωποι είμαστε όλοι» είπε χαρακτηριστικά.

Σε άλλο σημείο, αναφέρθηκε σε ορισμένα «φερέφωνα» που τον κατηγόρησαν, όπως είπε, ως ρατσιστή και εθνικιστή και θυμήθηκε μια παλαιότερη συνάντηση του με τον Σαλί Μπερίσα. «Επιτρέψτε μου να σας πως είμαι υπερήφανος, γιατί όταν βρέθηκα πριν μερικά χρόνια στα Τίρανα, ο ίδιος ο Σαλί Μπερίσα με ευχαρίστησε για τη βοήθεια και τη στήριξη που προσφέρουμε στους Αλβανούς μετανάστες που είναι εγκατεστημένοι στη Θεσσαλονίκη».
Όπως επισήμανε: «Όλοι όσοι προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία, όλοι όσοι αγωνίζονται καθημερινά με τίμιο τρόπο για να βγάλουν το ψωμί τους, έχουν τα ίδια δικαιώματα. Είμαστε κοντά στα αδέλφια μας τους Βορειοηπειρώτες, είμαστε κοντά στους φίλους μας από κάθε γωνιά του κόσμου που βρήκαν στη Θεσσαλονίκη, στη Μακεδονία, τη δική τους Ιθάκη». 

Από την πλευρά του, ο υποψήφιος Αντιπεριφερειάρχης Θεσσαλονίκης, Απόστολος Τζιτζικώστας, αναφέρθηκε στην ανάγκη για ομαλή συνεργασία του ελληνικού κράτους με τους μετανάστες προκειμένου να ενταχθούν στον κοινωνικό ιστό της χώρας μας. «Μετά από τόσα χρόνια δε σας θεωρούμε ξένους. Το βασικό ζητούμενο η ομαλή και υγιής ένταξη όλων σας στο κοινωνικό σύνολο της χώρας μας, με βάση τους νόμους του κράτους και με σεβασμό στις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν και από τις δυο πλευρές. Είστε όλοι βασικό συστατικό και ζωτικό κομμάτι της κοινωνικής και οικονομικής μας δραστηριότητας και θέλουμε έτσι να αισθάνεστε και εσείς για την Ελλάδα».



Σάββατο, 09 Οκτωβρίου 2010 12:10
http://www.panagiotispsomiadis.gr/news/199-----------l---------r-

Συνάντηση του Διοικητή της Αστυνομίας Αγ. Σαράντα με τους εκπροσώπους της Επαρχίας Αλύκου

Κατόπιν αιτήσεως - επιστολής του Επάρχου Αλύκου κ. Ηλία Θανάση για την έξαρση της εγκληματικότητας που παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στα χώρια της Επαρχίας, ο Διοικητής της Αστυνομίας Νόμου  Αγ. Σαράντα Ilir  Gjoci ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα χθες 13 Οκτωβρίου.
Το περιεχόμενο της επιστολής:
« κ. Διοικητά, οι εγκληματικές και κακουργηματικές πράξεις στην Επαρχία Αλύκου το τελευταίο διάστημα έχουν αυξηθεί επικίνδυνα με αποκορύφωμα την άγρια δολοφονία ενός 86 χρόνου, στις 23/09/2010, στο χωριό Τσούκα. Τον τελευταίο χρόνο στην Επαρχία μας καταγράψαμε 32 διαρρήξεις, μερικές εκ των οποίων μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν και όπλα για εκφοβισμό όπως στη περίπτωση του Τσαούση. Ενώ έχομε καταγγείλει όλα τα περιστατικά στην αστυνομία, δεν έχουμε καμία ενημέρωση για την έκβαση των υποθέσεων, εκτός από τη σύλληψη των δραστών της δολοφονίας του 86 χρόνου Βασίλη Ρόση, για την οποία ενημερωθήκαμε από τα μέσα ενημέρωσης.

Η κάτοικοι είναι ανήσυχοι από τα αυξανόμενα κρούσματα. Ζητούμε την παρουσία σας στην Επαρχία μας ώστε να μας ενημερώσετε και να συζητήσουμε  για πρόσθετα μέτρα για την ασφάλεια των πολιτών και την περιφρούρηση των περιουσιών τους.      
Ευχαριστούμε για τη συνεργασία και την κατανόησή σας.» 
Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στα γραφεία της Επαρχίας Αλύκου παρουσία του Έπαρχου, των Επαρχιακών Συμβούλων και των Προέδρων των 11 χωριών της Επαρχίας.
Ο Έπαρχος αφού επανέλαβε το περιεχόμενο της επιστολής, ανέδειξε τα ελλιπή μέτρα αστυνόμευσης που υπάρχουν αναφέροντας συγκεκριμένα πως «δεν μπορεί να έχουμε μόνο έναν αστυνομικό για τέσσερεις επαρχίες. Αυτός που δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες και είναι σα να μην υπάρχει. Όλο το βάρος πέφτει στην Δημοτική Αστυνομία, όπου αναλαμβάνει ευθύνες που δεν είναι της αρμοδιότητας της αλλά της αστυνομίας του κράτους. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον έναν αστυνομικό σε κάθε επαρχία και να είναι σε συνεργασία με την τοπική». 
Ένα άλλο θέμα συζήτησης ήταν η περίφημη υπηρεσία 129 (αντίστοιχο 100 της Ελλάδος)  που δεν ανταποκρίθηκε τις περισσότερες φορές στις κλήσεις των κατοίκων. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκαν όλες οι τοποθετήσεις των συμμετεχόντων.


Ο Διοικητής από την πλευρά του αναγνώρισε λάθη και αδυναμίες και αναφέρθηκε αναλυτικά στο περιστατικό της Τσούκας για τη δολοφονία του υπερήλικα για την οποία είπε πως «στήθηκε μια μεγάλη επιχείρηση στην οποία ηγήθηκα ο ίδιος και συλλάβαμε τους δράστες στο βορρά της Αλβανίας». 


Για το περιστατικό του Τσαούση αναγνώρισε την αδράνεια κάποιων αστυνομικών και τόνισε πως έχουν επιβληθεί τιμωρίες στους υπεύθυνους. Είπε πως έχουν εξιχνιαστεί κάποιες υποθέσεις, οι δράστες διαφεύγουν της σύλληψης και ότι είναι στα ίχνη τους. Ολοκληρώνοντας ζήτησε από τους κατοίκους να μη φοβούνται και να είναι συνεργάσιμοι με την αστυνομία.


πληροφορίες από: eparxiaalikou.blogspot.com

Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 2010

Στη Δίβρη οι πρώτες οργανώσεις του ΜΕGΑ

Συγκροτήθηκαν οι πρώτες οργανώσεις του κόμματος Ε.Ε.Μ.Μ. – ΜΕGΑ  στην επαρχία  Δίβρης.

Το Σάββατο στις 9 Οκτωβρίου 2010  στο χωριό Ντερμίσι  ιδρύθηκε η πρώτη τοπική οργάνωση  του κόμματος  στην επαρχία αυτή με 34 μέλη. Την Κυριακή στις 10 Οκτωβρίου 2010 ιδρύθηκε  η τοπική οργάνωση και στο  χωριό Δίβρη με 46 μέλη. Πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης Ντερμισιού εκλέχτικε ο νεαρός Απόστολος Μέτσης, ενώ πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης στο χωριό Δίβρη ο συνταξιούχος δάσκαλος Δημήτρης Πέττας.

Σύμφωνα με πληροφορίες απο το αρχείο των μελών του κόμματος, έχουν μηχανογραφηθεί πάνω απο 1200 αιτήσεις μελών από τους νομούς Αγίων Σαράντα και Δέλβινου και εντός λίγο ημερών θα χορηγηθεί και η κάρτα μέλους στα μέλη του κόμματος.

Η συσκέψεις για την ίδρυση των οργανώσεων συνεχίζουν σε όλα τα χωριά και τις πόλεις της Βορείου Ηπείρου, εφαρμόζοντας έτσι ότι αποφάσισε το προεδρείο του κόμματος στην συνεδρίαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2010, την ολοκλήρωση της συγκρότησης των οργανώσεων μέχρι τις 25 Οκτωβρίου, και στη συνέχεια, εντός Νοεμβρίου, την διεξαγωγή του οργανωτικού συνεδρίου του κόμματος.

13 Οκτωβρίου 1904: ο ηρωικός θάνατος του Ηπειρώτη Μακεδονομάχου Παύλου Μελά

του Θοδωρή Ασβεστόπουλου


Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1870 στη Μασσαλία της Γαλλίας. Πατέρας του ήταν ο Μιχαήλ Γ. Μελάς (1833-1897) και μητέρα του η Ελένη, το γένος Βουτσινά, κόρη γνωστού Κεφαλλονίτη εμπόρου από την Οδησσό.
Ο πατέρας του καταγόταν από τη μεγάλη και ιστορική οικογένεια των Μελάδων της Ηπείρου με ρίζες στο χωριό Πογδόριανη, σημερινό Παρακάλαμο - Ρεπετίστα Ιωαννίνων. Οι Μελάδες υπήρξαν σπαχήδες, ιππότες δηλαδή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι οποίοι όμως έχασαν κατά τον 16ο αιώνα τα προνόμια τους επειδή αρνήθηκαν να αλλαξοπιστήσουν.


Ο Μιχαήλ Μελάς στη Μασαλία ασχολήθηκε με το εμπόριο και απόκτησε σημαντική περιουσία μεγάλο μέρος της οποίας, σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειάς του, διέθεσε για εθνικούς και για κοινωνικούς σκοπούς. Δραστήρια κοινωνικά και εθνικά ήταν και η σύζυγος του.
Το 1874 η οικογένεια Μελά έρχεται για να εγκατασταθεί μόνιμα στην Αθήνα.


Το περιβάλλον του σπιτιού του, η εθνική δράση του πατέρα του, η παρακολούθηση των εθνικών εορτών και τελετών, ενασκούν τεράστια ψυχολογική επίδραση επί του νεαρού τότε Παύλου. Το τυχαίο αντίκρυσμα πολλών όπλων φυλασσομένων κρυφά στα υπόγεια του σπιτιού του και προοριζομένων για την Κρήτη που επαναστατούσε επανειλημμένα με σκοπό την Ένωση με την Ελλάδα, οι συζητήσεις περί των εθνικών θεμάτων που άκουγε συχνά στο σπίτι του την εποχήν εκείνη, μετά τον Ρωσσοτουρκικόν Πόλεμον και την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878) με την οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις έδιναν στη Βουλγαρία το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας, του επροξένησαν μεγάλη εντύπωση. Έκτοτε ήδη ονειρευόταν να καταταγεί στο Στρατό, όταν μεγαλώσει, ώστε και αυτός να αγωνισθή για την επανόρθωση των αδικιών.

Έτσι το 1886 μπαίνει στη σχολή Ευελπίδων, απ' όπου αποφοίτησε με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού. Το 1892 νυμφεύθηκε τη Ναταλία, κόρη του Mακεδόνα Στέφανου Δραγούμη, η οποία του στάθηκε εξαίρετη σύντροφος και συνεργάτιδα. Η εθνική περιπέτεια του 1897 τον πλήγωσε βαθιά.
Με ανησυχία παράλληλα παρακολουθούσε τη δράση της Βουλγαρικής Εξαρχίας (της αποσχισθείσης δηλαδή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο βουλγαρικής εκκλησίας) στη Μακεδονία, την έντονη προπαγάνδα της και τον κίνδυνο του εκβουλγαρισμού του ελληνικού πληθυσμού της. 
Μαζί με άλλους λοιπόν ομοϊδεάτες συναδέλφους του, όπως τους: Αλέξανδρο και Κωνσταντίνο Μαζαράκη, Γεώργιο Τσόντο, Αθανάσιο Εξαδάκτυλο και άλλους, αγωνίστηκε να αφυπνίσει τους υπεύθυνους πολιτικούς και την κοινή γνώμη, να αντιδράσουν και να προκαλέσουν ένοπλη τοπική αντίδραση των Μακεδόνων, αφού επίσημα η Κυβέρνηση δεν το επιχειρούσε.

Αργότερα, το 1904, όταν και η ελληνική Κυβέρνηση άλλαξε στάση και αποφάσισε να μελετήσει και να λάβει μέτρα οργανωτικά για συστηματική αντίδραση κατά της βουλγαρικής τακτικής, ο Παύλος Μελάς αναλαμβάνει δράση και έρχεται στη Μακεδονία.


Η πρώτη του αποστολή, την άνοιξη του 1904, όταν φτάνει μυστικά μαζί με άλλους τρεις, τους Αλέξανδρο Κοντούλη, Αναστάσιο Παπούλα και Γεώργιο Κολοκοτρώνη, και έχουν στόχο να μελετήσουν επιτόπου την κατάσταση και να εισηγηθούν μέτρα για ανάληψη ένοπλου αγώνα. Γρήγορα όμως φεύγουν, γιατί οι Τούρκοι πληροφορήθηκαν την παρουσία τους και τους έβαλαν στόχο.


Τον Ιούλιο του 1904, με πρωτοβουλία Κοζανιτών, έρχεται για δεύτερη φορά στη Μακεδονία, ως ζωέμπορος αυτή τη φορά. Τότε έρχεται και στη Σιάτιστα, για να συναντήσει ντόπιους αρχηγούς αγωνιστές και να βγουν άντρες για το σχηματισμό μικρών ένοπλων σωμάτων, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τα ένοπλα τμήματα των Βουλγάρων.  

Μετά από 20ήμερη παραμονή συναντήθηκε με τον Λάμπρο Κορομηλά, Πρόξενο της Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη ανταλλάσσοντας σκέψεις για ανάληψη επιχειρήσεων και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα.


Στην τρίτη αποστολή του στη Μακεδονία,
στις 18 Αυγούστου 1904, όταν όλα ήταν έτοιμα κατά το σχέδιο ο Παύλος Μελάς με το επιχειρησιακό όνομα Καπετάν Μίκης Ζέζας (σύνθεση των ονομάτων του γιου του και της κόρης του), επικεφαλής σώματος εκ 35 μόλις ανδρών, που το αποτελούσαν Μακεδόνες, Μανιάτες και Κρητικοί,στέλνεται επίσημα από το Μακεδονικό Κομιτάτο της Αθήνας ως γενικός αρχηγός των Σωμάτων της περιοχής Μοναστηρίου – Καστοριάς. 
Ο Μελάς στο διάστημα αυτό ως το θάνατό του φρόντισε κυρίως να οργανώσει την τοπική άμυνα και να ενισχύσει το φρόνημα των κατοίκων. Προσπάθησε να εκφοβίσει τους Βουλγάρους και να επαναφέρει στο Πατριαρχείο πληθυσμούς, που από φόβο είχαν προσχωρήσει στην Εξαρχία .

Στις 13 Οκτωβρίου βρίσκεται στο χωριό Στάτιστα για μια συνάντηση με τους οπλαρχηγούς Π. Κύρου και Καούδη, όπου η εκεί παρουσία του προδόθηκε στους Τούρκους από τον αρχικομιτατζή των Κορεστίων Μήτρο Βλάχο. Τουρκικό απόσπασμα έφτασε κι επακολούθησε μάχη. Σε μια παύση της , όταν άρχισε να νυχτώνει, ο Παύλος Μελάς βγήκε να βεβαιώσει ότι το τουρκικό απόσπασμα έφυγε. Τότε όμως τον πυροβόλησαν με τη σφαίρα να τον πετυχαίνει στην οσφυακή χώρα, προκαλώντας το θάνατο του μετά από μισή περίπου ώρα.

Λίγο πριν ξεψυχίσει παρήγγειλε στους συναγωνιστές του να δώσουν το τουφέκι του στο γιο του Μίκη και να του πουν ότι ο ίδιος έκανε το χρέος του προς την πατρίδα.

Ο θάνατός του συγκλόνισε το Πανελλήνιο, το αφύπνισε,
και έγινε αφορμή να τρέξουν στη Μακεδονία πολλοί Έλληνες αξιωματικοί. Ο αγώνας για την απελευθέρωση της Μακεδονίας οργανώθηκε, απλώθηκε, γιγαντώθηκε για να καταλήξει στους νικηφόρους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13. 
Ο Μελάς στάθηκε ο πρωτομάρτυρας για την επιστροφή της Μακεδονίας στους κόλπους της ελληνικής πατρίδας.
Ο συναγωνιστής τους Κ. Μαζαράκης έγραψε ότι ο Παύλος Μελάς αντιπροσωπεύει «όλην την ιδεολογικήν δύναμιν του αγώνος». Ο Ίων Δραγούμης επιγραμματικά μας λέει. «Ο Μελά με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί, που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν». 

Η μνήμη και οι αγώνες του Παύλου Μελά καθώς και όλων των Μακεδονομάχων είναι στις μέρες μας επίκαιροι όσο ποτέ, αφού κάποιοι βόρειοι γείτονες μας που δεν έχουν ταυτότητα και ιστορία προσπαθούν, με τη στήριξη ισχυρών διεθνών παραγόντων, να καπηλευτούν το ιερό όνομα της Μακεδονίας μας.  


Ο Πύργος των Μελάδων, όπως σώζεται σήμερα, στον οικισμό Παηδονιά, του Δημοτικού Διαμερίσματος Ρεπετίστας Ιωαννίνων, μνημείο που μαρτυρά την ηπειρωτική καταγωγή του μεγάλου Μακεδονομάχου.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΣΤΗ ΧΑΓΗ

Συμπληρώθηκε κιόλας πάνω από ενάμιση χρόνος από τότε που έγινε η κατάθεση στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, της προσφυγής των Βορειοηπειρωτών κατά των Αλβανικών αρχών, για παραβίαση των πολιτιστικών, μειονοτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.
Στις 24 Φεβρουαρίου 2009, άτομα ελληνικής εθνικότητας κατέθεσαν στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, ένα πραγματικά σημαντικό φάκελο, με λεπτομέρειες πολύ σοβαρών παραβιάσεων του Διεθνούς Ποινικού    Δικαίου, των οποίων θύμα είναι η Ελληνική κοινότητα της Αλβανίας.

Κατ’ αρχήν θύματα του κομμουνιστικού καθεστώτος του Έμβερ Χότζα, οι Έλληνες της Αλβανίας, μετά την πτώση του καθεστώτος εκείνου το 1990, υπήρξαν και παραμένουν ακόμη θύματα συστηματικών επιθέσεων και προσβολών εκ μέρους του Αλβανικού κράτους και των τοπικών Αρχών. Όλα αυτά στόχο έχουν να εξοντώσουν τον λαό αυτό ως μειονότητα εθνική, πολιτιστική και θρησκευτική.
Στη διάρκεια, λοιπόν, των τελευταίων 18 μηνών, άτομα που είχαν την πρωτοβουλία της προσφυγής ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης, έχουν καταθέσει έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό από φωνές που δεν ζητούν τίποτε περισσότερο από το να εισακουσθούν, όλοι μαζί, για τις παραβιάσεις στις οποίες υπόκεινται.
Αρχικά προσκομίστηκε πλήθος αποδεικτικών στοιχείων (δημόσια έγγραφα, αποκόμματα εφημερίδων, έντυπα, βιβλία, κλπ), καθώς και ένας κατάλογος υπογραφών από 1.032 Έλληνες Βορειοηπειρώτες. Θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι, τόσο ο κατάλογος με τα αποδεικτικά στοιχεία για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όσο και ο κατάλογος των υπογραφών, παραμένουν ανοικτοί για περαιτέρω αποδεικτικά στοιχεία και υπογραφές από τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες.

Μέχρι σήμερα, έχουν υποβληθεί 181 αποδεικτικά στοιχεία (ντοκουμέντα) και περί τις 18.000 υπογραφές Βορειοηπειρωτών αλλά και από Έλληνες «απανταχού της γης», όπως αποφάσισαν οι δικηγόροι μας.
Τα βάσανα που περνά αυτή η μειονότητα είναι πολύ μεγάλα και πολύπλοκα, ενώ δεν απολαμβάνει ούτε τα θεμελιώδη δικαιώματα που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο και που περιλαμβάνονται σε όσα θα πρέπει να σέβεται η Αλβανία, ως υποψήφιο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντιθέτως δε, θεωρείται γενικώς ότι γίνονται σεβαστά από την Αλβανία και ότι είναι ασφαλή, σε γενικές γραμμές, τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας. Βεβαίως, δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και απόδειξη η λίστα των παραβιάσεων που ακολουθεί:
  • Απουσία απογραφής του Ελληνικού πληθυσμού με βάση τον αυτοπροσδιορισμό της εθνικότητας
  • Περιορισμός της περιφέρειας όπου η Ελληνική Μειονότητα αναγνωρίζεται, ενώ δεν αναγνωρίζεται επίσης η μειονότητα και δεν προστατεύονται τα δικαιώματα της, έξω από την περιφέρεια αυτή
  • Άρνηση αναγνώρισης της προέλευσής της και προσπάθεια αφομοίωσής της
  • Μη απόδοση των δημευθέντων περιουσιών της Ορθόδοξης Εκκλησίας
  • Συστηματική και προοδευτική εξαφάνιση των δημοσίων Ελληνικών σχολείων
  • Μη χρήση της Ελληνικής γλώσσας στη Δημόσια Διοίκηση, όπου θεωρείται υποχρεωτική
  • Αδικαιολόγητη απαλλοτρίωση των ελληνικών περιουσιών
  • Πολύ περιορισμένη παρουσία Ελλήνων εργαζομένων στη δημόσια διοίκηση
  • Καθόλου δημοκρατική και δίκαια κατανομή της οικονομικής ενίσχυσης και των δημοσίων πόρων
Για όλους τους παραπάνω λόγους, ενάγοντες, εκ των οποίων μερικοί είναι Έλληνες, μη μέλη της μειονότητας της Βορείου Ηπείρου, εκτιμούν ότι είναι λίαν απαραίτητο να καταγγείλουν σήμερα στους Διεθνείς Οργανισμούς την προσβολή εναντίον ολόκληρου του ξεχασμένου αυτού λαού της Ευρώπης.
Ήδη, έχουμε καταστήσει γνωστή την προσφυγή μας, μέχρι σήμερα, και στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και στη Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ο.Η.Ε.
Πρέπει δε να τονισθεί εδώ, ότι όλες οι σχετικές ενέργειές μας γίνονται, σύμφωνα με το Άρθρο 7 (h) της Συνθήκης της Ρώμης.


«Επιτροπή Προσφυγής»
E-mail: epitrophprosfyghs@yahoo.gr

Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010

Ο εχθρός του λαού

         του δάσκαλου 
    Παναγιώτη Κουρεμένου 
   
Ο αείμνηστος Μιχάλης Μάστακας, γεννήθηκε στους Βουλιαράτες το 1920. Τελείωσε με άριστα το Δημοτικό στο χωριό του και όταν ενηλικιώθηκε ταξίδεψε στην Αμερική. Ήταν αγαπητός και κοινωνικός. Έτρεφε μεγάλη αγάπη για το χωριό του την οποία εξέφραζε και στα ποιήματα του.

Το 1965, ύστερα από πολλές προσπάθειες, κατόρθωσε να πάρει θεώρηση για να επισκεφτεί το χωριό του. Η χαρά του απερίγραφτη, γιατί ύστερα από 27 χρόνια αντάμωσε την οικογένεια του και ιδιαίτερα τη μάνα του, καθώς και όλους τους συγγενείς και συγχωριανούς.
Ο Μιχάλης Μάστακας ήταν ανιψιός του αείμνηστου πατριώτη Μιχάλη Βράνου. Η οικογένεια της συζύγου του από την Κακαβιά ήταν εκτοπισμένη στη Λιούσνια καθώς και η μάνα του ύποπτη για δραπέτευση. Να, λοιπόν, ένα ύποπτο οικογενειακό περιβάλλον με κατάλληλο υπόβαθρο για λεία από τη Sigurimi.
O Μιχάλης χαρακτηρίστηκε ως επικίνδυνος για το καθεστώς, γι’ αυτό ήταν παντού και πάντοτε υπό παρακολούθηση. Πέριξ του σπιτιού που διέμενε κάθε βράδυ υπήρχε περιπολία.

Τον Ιούλιο του 1985 συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Χωρίς να ζητήσει θεώρηση από τα αρμόδια όργανα για επίσκεψη, του επετράπη σκοπίμως να επιστρέψει στην πατρίδα. Έτσι ο Μιχάλης χαρούμενος ήρθε ξανά στο Βουλιαράτι.
Πέρασε η καθορισμένη περίοδος διαμονής και έπρεπε να ξαναγυρίσει στην Αμερική. Ζήτησε από το τμήμα εσωτερικών την άδεια αναχώρησης. 
Η άδεια όχι μόνο που δεν του δόθηκε, αλλά κρατήθηκε για ανακρίσεις. Είχε κληθεί ειδικό κλιμάκιο από τα Τίρανα. Έτσι ο αξιωματούχος του Υπουργείου Εσωτερικών με αγριότητα και αναίδεια, επί τρεις μέρες στη σειρά, επέμεναν ώστε ο εξεταζόμενος να παραδεχθεί ότι είναι κατάσκοπος της CIA.
Στην πραγματικότητα ο Μιχάλης ποτέ δεν υπήρξε κατάσκοπος, παρά μόνον ένθερμος  Έλληνας. Μετά από όλα αυτά η Sigurimi συνέταξε ένα κατηγορητήριο με ανυπόστατα, ανύπαρκτα και συκοφαντικά στοιχεία.

Οι αρμόδιοι κομματικοί παράγοντες, σύμφωνα με τις εντολές εκ των άνω, κάλεσαν το χωριό σε συγκέντρωση. Ο απεσταλμένος γραμματέας του Κόμματος, διάβασε το κατηγορητήριο και το στιγματισμό του Μιχάλη ως «εχθρός του λαού», καθώς και την άμεση απέλαση του από την Αλβανία.
Την επομένη, 24 Αυγούστου 1985, απελάθηκε κατατρομαγμένος και καταβεβλημένος απ’ όσα συνέβησαν. Ντροπή τους. Τέτοια συμβάντα ήταν πολλά και συνηθισμένα στην κομμουνιστική κόλαση. Ο Μιχάλης απεβίωσε το 2002 στην Αμερική.   

Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

Μόνοι τους φτιάχνουν τον τόπο τους


 του δάσκαλου Θεόδωρου Παππά  

Δύο οικογένειες από την Τσιάτιστα με το επώνυμο Καλούδη, του Πέτρου και του Αλτίνη, ανέλαβαν μια καλή πρωτοβουλία. 
Να τσιμεντώσουν το δρόμο τους, από την πλατεία του χωριού ως τα σπίτια τους.
Δρόμος τέτοιος που ούτε την ημέρα δεν μπορούσες να περάσεις. Ξόδεψαν οι δύο οικογένειες 5 εκατομμύρια λεκ παλιά.
Η κίνηση αυτή είναι αξιόλογη γιατί δείχνει πως εάν μόνοι μας δεν προσπαθήσουμε, δεν ξοδέψουμε, δεν εργαστούμε, δεν μπορεί να αλλάξει η όψη της γεννέτειρας μας. Βέβαια θα πρέπει να γίνουν πιο πολλά από το κράτος. Να πιέσουμε, αλλά όχι να περιμένουμε μόνο.
Στο νεκροταφείο του χωριού 

Τα τελευταία χρόνια αξιόλογες δουλειές έχουν γίνει και θα γίνουν στο νεκροταφείο της Τσιάτιστας από την Εκκλησιαστική Επιτροπή του χωριού με πρόεδρο το Σοφοκλή Ράφτη. Έχουν παρθεί μέτρα για την καθαριότητα του χώρου, για την περίφραξη κλπ. ξοδεύοντας πάνω από ένα εκατομμύριο λεκ.
Η προσπάθεια της αξιοποίησης του ιερού αυτού χώρου συνεχίζεται με τη συμπαράσταση όλων των κατοίκων.

Σάββατο 9 Οκτωβρίου 2010

Άλλο ένα επεισόδιο ρατσιστικής βίας στη Χιμάρα

Τελειωμό δεν έχουν οι προκλήσεις των Αλβανών στη Χιμάρα, ακόμα και τώρα που πέρασε το καλοκαίρι, με τους τουρίστες να έχουν φύγει μεν αλλά να έχουν μείνει πίσω μόνιμα οι φερμένοι που ήρθαν για εποικισμό.

Ύστερα μάλιστα από τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα φαίνεται μάλιστα να έχουν αποθρασυνθεί και να κάνουν επίδειξη δύναμης στους γηγενείς Χιμαριώτες.

Χθες ήταν η σειρά ένός 12χρονου μαθητή να γνωρίσει από κόντά την "παληκαριά" μιας παρέας μεγαλύτερων σε ηλικία Αλβανών, οι οποίοι πήραν την μπάλα με την οποία έπαιζε με έναν φίλο του.
Το Χιμαριωτόπουλο τότε πήγε και τους ζήτησε ευγενικά να του επιστρέψουν τη μπάλα. Σαν απάντηση δέχθηκε αρχικά τον κλασικό χαρακτηρισμό του "βρωμοέλληνα" και στη συνέχεια τον έγδυσαν και τον πέταξαν σε ένα λασπόλακο.

Τέτοια περιστατικά μπορεί να είναι συχνά, άλλοτε ηπιότερα και άλλοτε σκληρότερα.
Γιατί όμως να συμβαίνουν όμως τόσο εύκολα;
Οι γονείς του αγοριού ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους, αλλά που να το βρουν. Όπως και οι περισσότεροι εναπομείναντες  Έλληνες κάτοικοι της Βορείου Ηπείρου, ειδικά των περιοχών που κατακλύζονται σταδιακά από αλλοεθνείς φερμένους, έχουν συμβιβαστεί πια με το καθημερινό φαινόμενο της ασυδοσίας των Αλβανών.  

Η αλήθεια για την Ομόνοια και η επιμονή των καιρών για λύση

- του εκδότη Θ. Βεζιάνη - 

Ειδικά μετά  την ίδρυση του Κόμματος των  Ελλήνων, γίνεται πολύς λόγος  για τη σχέση του κόμματος αυτού με την Ομόνοια. Γι’ αυτό και θα πρέπει να ξεκαθαριστούν μερικά καίρια σημεία του θέματος:
 
·          Η Ομόνοια είναι το πρώτο μεγάλο επίτευγμα των Ελλήνων με την ίδρυσή της το 1991. Κι’ αφού τη φτιάξαμε και αγωνιστήκαμε γι’ αυτή, δεν θα είναι κανένας Έλληνας, νομίζω, που να μη την θέλει. Που είναι όμως; Δεν υπάρχει ουσιαστικά. Μας την υποβάθμισαν, για να μη πω την διέλυσαν. Ποιοι ; ; ;

  Όπως και να είναι, η Ομόνοια,  ως οργάνωση και το Κόμμα των  Ελλήνων, το ΜΕGΑ, είναι παιδιά μιας μάνας. Θα τις βρουν τις διαφορές τους, αρκεί να παραμείνουνανεξάρτητα.     
                                            
 ·     Το 1992, το Σοσιαλιστικό Κόμμα πέταξε την Ομόνοια έξω από τη Βουλή. Και αναγκαστήκαμε, την ίδια χρονιά, να ιδρύσομε Κόμμα, αλλά δεν επιτρέπονταν τότε ελληνικό κόμμα και το κάναμε παναλβανικό.

·     Το Κόμμα αυτό, το ΚΕΑΔ, φτιάχτηκε για να υπήρχε ως προέκταση της Ομόνοιας και μόνον. Ο τότε Πρόεδρος της Ομόνοιας Κυριαζάτης, πολύ σωστά, τόνιζε: « να το έχομε στο συρτάρι για όποτε μας χρειάζεται». Εννοείται πως το κέντρο όλης της πολιτικής μας ήταν η Ομόνοια, η οποία λειτουργούσε άψογα, πράγμα που στενοχώρησε πολλά κέντρα.

·     Με την πάροδο του χρόνου, ειδικά μετά από τη ΔΙΚΗ ΤΩΝ 5, τα πράγματα αλλάζουν: Το επίκεντρο της πολιτικής τραβιέται από την Ομόνοια και όλα τα παίρνει το ΚΕΑΔ. Η Ομόνοια αποδυναμώνεται, σιγά-σιγά σβήνουν οι οργανώσεις στα χωριά, χάνεται το νόημα « δημοκρατικές εκλογές από τη βάση» αντικαταστώντας αυτό με στημένες συνδιασκέψεις. Εάν ρωτούσες κάποιον για την Ομόνοια θα σου απαντούσε: «Ποια Ομόνοια; Δεν υπάρχει…».

·     Η κατάσταση αυτή ή η κατάντια αυτή ανησύχησε και το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας. Κι έτσι μας κάλεσαν όλους τους πρώην και νυν Προέδρους και εκλεγμένους στην Αθήνα, για να βαλθεί ένα τέλος σ’ αυτόν τον κατήφορο. Η Μπακογιάννη ανέθεσε στον Κασσίμη τη λύση αυτού του προβλήματος, το να γίνει μια διευρυμένη επιτροπή  για ένα νέο ξεκίνημα, γιατί - όπως είπαν - δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση.

·     Αυτό, όμως δυσαρέστησε την τότε ηγεσία, γιατί οι δημοκρατικές εκλογές από τον κόσμο, το πρώτο που θα πετύχαιναν , θα πέταγαν έξω από την ηγεσία αυτούς που την έφεραν σ’ αυτή τη θέση την Ομόνοια. Και στο πει και φι, οι ίδιοι οι μαγαζάτορες με τους μηχανισμούς τους έστησαν συνδιασκέψεις, δήθεν ξαναεκλέχτηκαν και οι μαγαζάτορες ξανά με τα κλειδιά στα χέρια.

·     Η ανησυχία και ο προβληματισμός όλων των ορθά σκεπτόμενων ανθρώπων μεγάλωσε. Οι ιδρυτές, οι πρωτεργάτες, οι πρώην πρόεδροι και βουλευτές, όπως και μέλη του προεδρείου διαμαρτύρονταν με διάφορες μορφές. Τότε, το 2007, ο πρώην βουλευτής Ζήσος Λούτσης μαζί με άλλους αγωνιστές, αφού πολλαπλές φορές έχουν εξαντλήσει όλα τα μέσα διαμαρτυριών, προβαίνουν σε ανοιχτό υπόμνημα προς όλο τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό διοργανώνοντας και συγκεντρώσεις, που μετ’ εμποδίων πραγματοποιήθηκαν, ενώ ο Ζήσος δίνει παραίτηση από το προεδρείο του ΚΕΑΔ.

·     Ξανά η κατάσταση δεν άλλαξε. Τώρα το ΚΕΑΔ είχε βάλει την Ομόνοια στο συρτάρι του Κυριαζάτη. Το έκαναν αυτό και επίσημα. Η Ομόνοια έχασε και τυπικά την ονομασία της και έγινε ΚΕΑΔ - Ομόνοια ή Ομόνοια - ΚΕΑΔ. Τέτοιο δικαίωμα δεν είχε κανένας και όμως έγινε.

·     Και σαν πώς να μη έφταναν αυτά, ήρθε και το άλλο χτύπημα στις βουλευτικές εκλογές του 2008. Ο Πρόεδρος του ΚΕΑΔ συνάπτει προεκλογική συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. και παρασέρνει έτσι και την Ομόνοια. Ο Ομονίτης ψήφιζε Ομόνοια και η ψήφος του μετρώνταν, χωρίς να το γνωρίζει, στο καλάθι του Σ.Κ.  Άλλα μέλη της ηγεσία αντέδρασαν και πήγαν με το Δημοκρατικό Κόμμα. Κι έτσι, άλλοι στο ένα και άλλοι στο άλλο και ο Ελληνισμός μας έμεινε ακέφαλος.

·     Η Ομόνοια δεν έχει ανάγκη να πάει με κανένα αλβανικό κόμμα. Έχει ιδρυθεί ανεξάρτητη και τέτοια θα πρέπει να παραμένει. Ούτε ο αυτοσκοπός της είναι η Βουλή.

·     Σ’ αυτή την κατάσταση η μόνη εκδοχή ήταν η ίδρυση κόμματος των Ελλήνων. Υπήρχαν σκέψεις για αναβάθμιση της Ομόνοιας σε κόμμα, μα οι ηγέτες, όπως έδειχναν τα πράγματα, δεν ήθελαν ούτε εκλογές από τη βάση ούτε καμιά άλλη κίνηση. Κι έτσι δεν έμεινε τίποτε άλλο από τις ζυμώσεις για την ίδρυση του Κόμματος των Ελλήνων.

·     Τον Αύγουστο του 2009, στα Γιάννενα, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών και η Πανηπειρωτική Ομοσπονδία Αμερικής, προσκάλεσαν όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς για το Βορειοηπειρωτικό για μια συζήτηση για τα φλέγοντα προβλήματα. Στο τέλος βγήκε ένα πόρισμα που δεν αντικρούστηκε από κανέναν. Και ήταν: 
     1) Ίδρυση του Κόμματος των Ελλήνων,
2) Αναδιοργάνωση της Ομόνοιας από τη βάση και
3) Δραστηριοποίηση των Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα και αλλού.

·     Τέλος. Το Κόμμα των Ελλήνων ιδρύθηκε και επίσημα στις 20 Μαρτίου 2010 και μετ’ εμποδίων στις 21 Ιουνίου 2010 εγκρίθηκε από την αλβανική νομοθεσία.

·     Ο κόσμος κατά βάθος  χαίρεται και πανηγυρίζει για το μεγάλο αυτό επίτευγμα. Άλλοι το βλέπουν με επιφυλάξεις , γιατί ακούνε και πολλά από τους αντιπάλους σε διάφορες μορφές.

·     Στη φάση αυτή η ηγεσία της Ομόνοιας, σε συνταγματική συνδιάσκεψη, κατοχυρώνει με το άρθρο 20 πως η Ομόνοια θα παραμένει με το παναλβανικό ΚΕΑΔ, δηλαδή εξαρτημένη.

·     Μετά τη σύντομη αυτή ανασκόπηση των κυριοτέρων γεγονότων βγαίνει το ερώτημα: Τώρα τι κάνουμε; Θα φάμε ο ένας τον άλλον; ΟΧΙ…! Θα μπει μπροστά η λογική με βάση το εθνικό μας συμφέρον.

= Η Ομόνοια, ως οργάνωση θα πρέπει  να βρει τον  εαυτόν της. Όλοι οι Έλληνες ανήκουν σ’ αυτή, αλλά όμως ανεξάρτητη όπως ιδρύθηκε.
= Το ΚΕΑΔ, με τα καλά του και τα κακά του, έχει δώσει κι αυτό τη συμβολή του για τον Ελληνισμό μας. Μέχρι εδώ.

= Τώρα οι Έλληνες έχουν δικό τους Κόμμα. Όλοι είναι καλοδεχούμενοι στο Κόμμα τους, στο σπίτι τους.

    ·     Κι έτσι ο Ελληνισμός μας θα έχει δυο ελληνικούς φορείς, Κόμμα και Οργάνωση. Μακάρι να βρεθούμε ικανοί να αξιοποιήσομε τη συγκυρία αυτή. Οι καιροί ζητούνε επίμονα λύση, για να έχομε χρόνο να παρθούμε όλοι μαζί με τα ζωτικά προβλήματα χωρίς νικητές και ηττημένους. Μερικοί, φανατισμένοι για κακό, δεν θα πάψουν, θα φωνάζουν. Είναι καλά εμείς πάντα να τους βοηθούμε.

ΟΙ ΒΛΑΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

 

- Γράφει ο Αχ. Γ. Λαζάρου, 
Δρ. Πανεπιστημίου Αθηνών, 
τ. Chargé de cours á la Sorbonne (Paris IV), Ρωμανιστής-Βαλκανολόγος -





Τον ελληνικό χαρακτήρα, την ελληνικότητα των Βλάχων της Βορείου Ηπείρου ομολογεί υπεύθυνα και θαρρετά ο πολυτιτλούχος Αλβανός ηγέτης και πραγματικός υπέρμαχος της πατρίδας του Basri-bey!  
Έπειτα την αυτοχθονία των Βορειοηπειρωτών διαπίστωσαν και δημοσιοποίησαν διασημότητες επιστημονικές διαφόρων χωρών, όπως ο πασίγνωστος Βρεταννός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Bristol N.G.L. Hammond στο ογκώδες σύγγραμμά του Epirus, τα δε συμπεράσματά του ομόθυμα έγιναν δεκτά από το αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας των Σκοπίων και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου F. Papazoglou-Ostrogorski. 
Παράλληλα ο Βούλγαρος ακαδημαϊκός και καθηγητής του Πανεπιστημίου της Σόφιας Vladimir Georgiev χαρακτηρίζει την τοπωνυμία της Βορείου Ηπείρου πανάρχαια και πληρέστατα ελληνική. Επίσης ελληνική είναι και η ανθρωπωνυμία των Βορειοηπειρωτών, κατά τον ονομαστότατο Γάλλο καθηγητή του Πανεπιστημίου Nancy Olivier Masson. Μαζί του συμφωνεί και ο Ρουμάνος ακαδημαϊκός και καθηγητής του Πανεπιστημίου Βουκουρεστίου Radu Vulpe, ο οποίος περισυλλέγει στοιχεία λατινικής ανθρωπωνυμίας χρησιμοποιούμενα από Έλληνες, Βορειοηπειρώτες.


  Εξ  άλλου πάλι Ρουμάνος, μάλιστα σύγχρονός  μας, ο καθηγητής των Πανεπιστημίων  Βουκουρεστίου και Bochum Γερμανίας, συνάμα δε γενικός γραμματέας του Παρισινού Ινστιτούτου Ρουμανικών Σπουδών «Κάρολος ο Α’», ο Cicerone Poghirc, χρονολογεί με ακρίβεια και την έναρξη εκλατινίσεως Βορειοηπειρωτών και ευρύτερα Ελλήνων συνασπισμένων. Επιπρόσθετα αναλύει τόσο τις αιτίες όσο και τις βλέψεις Ρωμαίων και Ελλήνων, που συστρατεύονται κατά πρώτον για την περιστολή των ιλλυρικών επιδρομών, με αναπόφευκτο παρεπόμενο της συμπράξεως τη λατινοφωνία Ελλήνων. Γι’ αυτή σώζεται μαρτυρία επίσημη και γραπτή έως τους χρόνους του Ιουστινιανού!
  Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου  Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννης Λυδός  ως διοικητής της χερσονήσου του Αίμου, των Βαλκανίων, που τότε ονομάζονται …Ευρώπη, με συγγραφή του μας πληροφορεί: «…καίπερ Έλληνας εκ του πλείονος όντας τη των Ιταλων φθέγγεσθαι φωνη…»!


   Εν  τούτοις ο εκρουμανισμένος Nicolae-Serban Tanasioca, ο οποίος γνωρίζει και απίθανες λεπτομέρειες της ζωής και του έργου του Ιωάννου Λυδού («J. Lydos et la tabula latine», REESE, 7,1969, 231-237) δεν έδωσε την ενδεδειγμένη πληροφόρηση στον Πρόεδρο της Ρουμανικής Δημοκρατίας, που προφανέστατα άμοιρος της ιστορικής πραγματικότητας αποτόλμησε αναποτελεσματικά τη διεκδίκηση των Βλάχων της Αλβανίας σαν υπηκόους του! Αγνόησε και τον ομόλογό του Αλβανό Ekrem Vlora: «nous pouvons donc dire, sans crainte d’ exagération, qu’ au moment   où la latinisation de l’ actuelle Roumanie commençait á peine, celle ci avait atteint son apogée en Albanie»!


  Την αρχική αυτή λατινοφωνία Ελλήνων, την  καταπληκτική πρωϊμιά διγλωσσίας Ελλήνων, Βαλκανίων, επισημαίνει πρεπούμενα ο μεγαλύτερος Νεοέλληνας ιστορικός του Εικοστού Αιώνα, Απόστολος Βακαλόπουλος, καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στην Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τ.1, Θεσσαλονίκη 1974, β΄ έκδοση σ. 35 κ.έξ., καθώς και στο επίτομο δημοσίευμά του «Ο γλωσσικός εκλατινισμός των κατοίκων της Ηπειρωτικής Ελλάδας», όπου αναφέρεται και στα πρωτεία του Κωνσταντίνου Μ. Κούμα  (1777-1836).
      Εν  τέλει ευσεβάστως στον Ρουμάνο Πρόεδρο  της Δημοκρατίας, τον οποίο πρόσφατα κατά την επίσκεψή του στα Τίρανα άφησε ακατανόητα και ελλιπέστατα πληροφορημένο ο πολύς Tanasioca, η ταπεινότητά μου ως Ρωμανιστής –Βαλκανολόγος υπενθυμίζει γαλλόγλωσσο μελέτημα, ευγλωττότατο δε επιγραφικά, Η Ρουμανία δεν ανήκει στην καθ’ αυτήν βαλκανική χερσόνησο ούτε ως έδαφος ούτε ως φυλή ούτε ως κράτος (Βουκουρέστι 1904), του πρώτου αρχηγού του εν σπαργάνοις ρουμανικού κράτους A.A.Sturdza.
      Πρόσθετη  υπόμνηση οφείλεται σε Ρουμάνο ακραιφνέστατο  και αρμόδιο επιστήμονα, τον I. Haikin, του οποίου το δημοσίευμα επιγράφεται : «Η Ρουμανία δεν είναι χώρα βαλκανική» (Buletinul Societăţii Regale Române de Geografie, 38, 1919, 232 κ.ε.).


  Πάντως  περισσότερο αποστομωτικός διακρίνεται ο διάσημος καθηγητής του Πανεπιστημίου  Βουκουρεστίου και ακαδημαϊκός  N. Iorga, που διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών και πρωθυπουργός της Ρουμανίας, η δε καταγωγή του έχει ρίζες στην Αλβανία. Γι’ αυτό στεντόρεια διακηρύσσει ως Ρουμάνος: «Όσο αφορά εμάς: ή είμαστε βαλκανικοί και τότε πρέπει να μετοικήσουμε από τα Καρπάθια, ή είμαστε καρπαθιακοί και δεν έχουμε τίποτε στα Βαλκάνια…».
 Την απόλυτη δε αποστόμωση επιφέρει με ανακοίνωση σε διεθνές συνέδριο ο γνήσιος Ρουμάνος Eugène Lozovan, καθηγητής του Πανεπιστημίου Κοπεγχάγης, κατά τον οποίο η ρουμανική δεν είναι βαλκανική γλώσσα.
     
Επομένως, οι Βλάχοι της Αλβανίας είναι ασφαλώς Έλληνες που λατινοφώνησαν και όχι …Ρουμάνοι!

Τι μέλλει γεννέσθαι με τον Βαγγέλη Τάβο;


Εδώ και λίγες μέρες που ο Βουλευτής Βαγγέλλης Τάβος ανακοίνωσε την παραίτηση του από το Σοσιαλιστικό Κόμμα, πολλά είναι τα σενάρια που γράφτηκαν και ακούστηκαν για την επόμενη κίνηση του.
Ο κ. Τάβος ως γνωστόν είναι ο μακροβιότερος Βουλευτής της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας από τη μεταπολίτευση του 1991 και έπειτα, αφού εδώ και δεκατρία χρόνια εκλέγεται αδιάκοπα ως αντιπρόσωπος της Δερόπολης και του Πωγωνίου, της Λιούντζης και της Ζαγοριάς, της Όντριε και του Λιμποχόβου, δηλαδή του Νομού Αργυροκάστρου πλην της πόλης. Η απόφαση του λοιπόν αυτή δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ιστορική.

Σαν σενάριο λοιπόν, ανάμεσα σε πολλά άλλα, με επικρατέστερο την προσχώρηση του πρώην βουλευτή του ΣΚ στο Σοσιαλιστικό Κίνημα Ολοκλήρωσης του Ιλίρ Μέτα (LSI), δεν θα μπορούσε να μην ακουστεί και αυτό της ένταξης του στην «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον».
Πόσο πιθανό είναι όμως αυτό;

Κύκλοι του MEGA υποστηρίζουν ότι «οι πόρτες είναι ανοικτές για όλους», σχολιάζοντας ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όπου «το ιδανικότερο για το κόμμα των Ελλήνων θα ήταν να συμπεριλάβει στις τάξεις του ανθρώπους από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, τόσο από τα αριστερά όσο και από τα δεξιά, προκειμένου να διατηρηθούν ισορροπίες».
Σκοπός εξάλλου της ΕΕΜΜ είναι οι ψήφοι των Βορειοηπειρωτών που πήγαιναν όλο και περισσότερο τα τελευταία χρόνια σε αλβανικά κόμματα, να «επαναπατριστούν» σε έναν καθαρά ελληνικό αντιπροσωπευτικό πολιτικό φορέα.     

Ας περιμένουμε τις εξελίξεις...
 

Νέα πρωτοβουλία Κυριαζάτη




Ο Σωτήρης  Κυριαζάτης, πρώην Γενικός Πρόεδρος της Ομόνοιας, πήρε την πρωτοβουλία ίδρυσης ενός φορέα όχι πολιτικού, αλλά νόμιμου, εγκριμένου από την αλβανική δικαιοσύνη με το όνομα:
«Κίνηση για την αναγέννηση του τόπου μας».
  Σ’ αυτή την  προσπάθεια θα  παίρνουν μέρος  , σχεδόν, άνθρωποι  του πνεύματος,  διανοούμενοι και  όχι μόνο, άνθρωποι  που έχουν τάξει  πραγματικά τον εαυτό τους να αγωνιστούν για τον τόπο τους, χωρίς αξιώσεις και αξιώματα, οραματιστές για την αναγέννηση της γενέτειράς τους, άνθρωποι που έχουν αποδείξει την απόφασή τους. 

                                              *******    
                                         
  Η αναγκαιότητα, η δυνατότητα και το χρέος μας για την εφ όλης της ύλης αναγέννηση του ελληνισμού του τόπου μας. Εύρεση λύσεων διεξόδου απ’ την κρίση. 
  

Οι καιροί που διανύουμε ζητούν  ανάλογη, σοβαρή και υπεύθυνη  τοποθέτηση απ’ όλους μας.  Απαιτούν ν’ ανταποκριθούμε στις  νέες προκλήσεις στην αναγκαιότητα  και στις δυνατότητες που δημιουργούν οι εξελίξεις.
          Ως τέκνα του τόπου μας  έχουμε χρέος ν’ αναλογιστούμε από πού ήρθαμε, ποιος ο ρόλος μας σήμερα και πού πάμε. Τί θέλουμε να χτίσουμε. Ποιοί είναι οι στόχοι που θέλουμε και πρέπει να πετύχουμε. Δεν ξεχνάμε ότι ήρθαμε από έναν λαό που κουβαλάει μέσα του την ψυχή, το πνεύμα και το δαιμόνιο των προγόνων του, που στάθηκε όρθιος ανά τους αιώνες και κράτησε την ταυτότητά του. Δε λύγισε ούτε από μια μακρόχρονη και σκληρή δικτατορία, μισό περίπου αιώνα, που ξεκλήρισε ολόκληρες γενιές και έριξε χιλιάδες σε κάτεργα και εξορίες. Όμως ο οδοστρωτήρας του απάνθρωπου καθεστώτος, που πέρασε πάνω του, προσπάθησε και χτύπησε, κατέστρεψε και πλήγωσε βαθιά την ψυχή και το πνεύμα του. Τον πολιτισμό και τις παραδόσεις του. Την πολιτισμική και πολιτιστική κληρονομιά του. Τη γλώσσα και την ιστορία του. Τα θρησκευτικά του αισθήματα. Ισοπέδωσε τον άνθρωπο και την προσωπικότητά του. Τα ανθρώπινα και μειονοτικά δικαιώματα.  

Ι
Επιτάσσεται, λοιπόν,
          
Πρώτον: Η ανάδυση και αναβίωση όλων αυτών. Η γενική αναγέννηση του τόπου μας και του λαού μας.

Δεύτερον: Αναγκαία μια προγραμματισμένη εκστρατεία οικονομικής και επιχειρηματικής αναβάθμισης, που να στοχεύει στις σύγχρονες υποδομές και συνθήκες διαβίωσης. Η οικονομική ανάπτυξη θα επιδράσει και στο κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο. Θα επέλθει η αναγέννηση της δημιουργικότητας και αισιοδοξίας. Της ελπίδας και της πολιτιστικής ζωντάνιας. Είναι ανάγκη να γεμίσει και πάλι ο τόπος απ’ το κλαρίνο, που είναι η ψυχή του, όπως γράφει και ο ποιητής Φ. Κυριαζάτης: «Κι εσύ ψυχή του τόπου μου χυμένη στο κλαρίνο».

Τρίτον: Επιτακτική ανάγκη να βγούμε από μια παρατεταμένη και ολοκληρωτική κρίση, η οποία στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές πήρε διαστάσεις, κατακερματίζοντας και αποσπειρώνοντας τον ελληνισμό του τόπου. Οι προσπάθειες που κατά καιρούς έχουν καταβληθεί, όπως το 2003-2004 για την εξ’ ολοκλήρου αναδιοργάνωση της «Ομόνοιας» και το 2008 υπό τη μέριμνα του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος, βούλιαξαν. Η ελπίδα που άρχισε να γεννιέται αργόσβησε και η πέτρα του Σίσυφου πάει παρακάτω. Η υπαρκτή αυτή κατάσταση καθιστά πιο επίκαιρη την προσπάθεια και πρωτοβουλία ανάληψης δράσης για εξεύρεση λύσεων. Δεν πρέπει να γυρίσουμε πίσω. «Αδερφέ – έγραφε ο Ρίτσος – πίσω είναι σίγουρος θάνατος, ίσως και μπροστά, αλλά είναι μπροστά στον ήλιο».

Μπορούμε, διότι οι συγκυρίες έχουν δημιουργήσει νέες δυνατότητες, που ευνοούν μια νέα πορεία.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών Εξωτερικού καταδικάζει τη δολοφονία του Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα

logo


    Θρηνούμε τον άδικο χαμό του Αριστοτέλη Γκούμα που δολοφονήθηκε άγρια και εν ψυχρώ από ρατσιστές της αλβανικής μαφίας που δρα ανενόχλητα τον τελευταίο καιρό στην περιοχή της Χειμάρρας, επειδή μιλούσε την μητρική του γλώσσα, τα ελληνικά.
      Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών Εξωτερικού (ΠΣΗΕ) καταδικάζει μετά βδελυγμίας την αποτρόπαια αυτή πράξη και τονίζει ότι η κατάσταση στη Χειμάρρα έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής και κινδυνεύει η ειρηνική συμβίωση των κατοίκων της περιοχής να ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
      Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών Εξωτερικού (ΠΣΗΕ) καλεί τους αρμόδιους της Αλβανικής Κυβέρνησης να στείλουν στη δικαιοσύνη, όχι μόνο τους εκτελεστές του φοβερού εγκλήματος αλλά και τους ηθικούς αυτουργούς που κρύβονται πίσω του.
      Ακόμη καλεί την Αλβανική Κυβέρνηση να σεβαστεί και εγγυηθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα που προβλέπονται από τους διεθνείς οργανισμούς για την αυτόχθονη Ελληνική Μειονότητα και να  καταργηθεί ο αυθαίρετος διαχωρισμός σε αναγνωρισμένες ή μη μειονοτικές περιοχές. «Οι μειονοτικές περιοχές δεν καθορίζονται με υπουργικές αποφάσεις άλλων εποχών, αλλά υπάρχουν εκεί όπου υπάρχει Ελληνική Μειονότητα», τόνισε ο Πρόεδρος του ΠΣΗΕ κ. Χρυσόστομος Δήμου, και συνέχισε «Να γίνει σύντομα η προβλεπόμενη απογραφή του πληθυσμού της Αλβανίας, πραγματικά ελεύθερη, που να αποτυπώνει την πραγματική σύνθεση της αλβανικής κοινωνίας, όπως χιλιάδες φορές έχουμε τονίσει».

Από το Γραφείο Τύπου και επικοινωνίας 
του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ηπειρωτών Εξωτερικού

Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010

ΤΟ ΜΕGΑ ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ

- του Αλέξη Τσάκα - 


Οι επερχόμενες εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκηση (μετά από 8 μήνες) , μπορούν και πρέπει να έχουν χαρακτήρα δημοψηφίσματος στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία. Έτσι μάλλον για πρώτη φορά οι πολίτες θα προσδιορίσουν τον τύπο του πολιτεύματος: 
Δημοκρατία η Κομματοκρατία;

Αν θέλουν δημοκρατία, ας περισώσουν αυτή τη φορά την θεμελιώδη προϋπόθεση της δημοκρατίας, τη διάκριση των εξουσίων. Από την άλλη πλευρά, οι πολίτες δεν έχουν την παραμικρή σχέση με ότι προβλέπει για το ρόλο τους η πολιτική θεωρία της «αντιπροσωπευτικής» δημοκρατίας.

Όπως και τα άλλα κόμματα στην Αλβανία και το κόμμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ΚΕΑΔ), που αντιπροσωπεύει και την ελληνική εθνική μειονότητα μέχρι σήμερα είναι συντεχνία επαγγελματιών της εξουσίας, οργανωμένες συσπειρώσεις συμφερόντων. Στόχος παραμένειι η μονοπώληση της εξουσίας, ο ολοκληρωτικός έλεγχος κάθε πτυχής του συλλογικού βίου και προπαντώς των τοπικών αρχόντων. Γι’ αυτό και κάθε αντίσταση στην κομματοκρατία, είναι κέρδος για τη δημοκρατία, προάσπιση των κοινωνικών προτεραιοτήτων, των αναγκών του πολίτη. 

Το ΜΕGΑ είναι υπέρ της πλήρης ανεξαρτησίας της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκτός κομματοκρατίας.
Κάθε υποψήφιος για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, που έχει κομματικό χρίσμα επιβεβαιώνει εθελούσια την απαίτηση των κομματικών συνταχνιών να ελέγχουν ολοκληρωτικά το τόπο, να προηγείται η κομματική σκοπιμότητα, ανεξαρτήτως των αναγκων της τοπικής κοινωνίας.

Οι υποψήφιοι με κομματικό χρίσμα είναι χλεύη της δημοκρατίας, απειλή της δημοκρατίας. Απαιτούν απο τους πολίτες την εθελόδουλη υποταγή στη νοοτροπία του λακέ, του ραγιά: «να βάζουν πρώτο το συμφέρον του αφεντικού, τα παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων επαγγελματιών, και σε δεύτερη μοίρα τη δική τους αξιοπρέπεια, την ποιότητα της ζωής τους.»
Δεν μοιάζει να υπάρχει βόρειοηπειρώτης σήμερα που να μην έχει πεισθεί για την ανικανότητα, την προκλητική ιδιοτέλεια, τη φαυλότητα των υπαρχόντων κομματικών εξουσιών. Η οργή, η αηδία, η πίκρα των πολιτών κατακλήζει τον τόπο. Τώρα η απέχθεια είναι γόνιμη διέξοδος, διότι αποκλείει τους μολυσματικούς, εμπιστεύεται τους τίμια ασυμβίβαστους και απο σεμνή αξιοσύνη ακομμάτιστους.

Πολλές φορές όμως, μπροστά στην κάλπη ο φόβος της ανασφάλειας γεννάει τον στερεότυπο συμβιβασμό: «δεν έχουμε κάτι καλύτερο να ψηφίσουμε, αυτό το κόμμα παράγει η κοινωνία μας, αυτό συνιστά τη δημοκρατία μας». Και συνεχίζουμε «να ματαλλάσωμε τυράνους».

Αλλά ο συλλογισμός «αυτούς έχουμε, αυτούς ψηφίζουμε», είναι τουλάχιστον αφελής, διότι υπάρχουν και οι τίμιοι και οι αξιοπρεπείς πολίτες. Η κομματοκρατία είναι συμφορά για τον πολίτη και για την πατρίδα. Αυτή αποφασίζει για τους θεσμούς ερήμην των πολιτών και για τη διαχείριση των θεσμών μεθοδεύει την υφαρπαγή της ψήφου.

Το νέο κόμμα ΜΕGΑ με νέες αρχές και αξίες, θα στηρίξει τους τίμιους ανθρώπους στις θέσεις των τοπικών αρχόντων και όπως ο Ελληνισμός έζησε τρεις χιλιάδες χρόνια χάρη της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, έτσι και τώρα θα προσπαθήσει να δημιουργήσει μια τοπική αυτοδιοίκηση πειθαρχημένη με επιστημονική βάση προγραμματισμού και με σύγχρονη διοίκηση στα πλαίσια της Ενωμένης Ευρώπης.  
         
                                                                 

Δημήτρης Ντέτσικας: υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδώνας

 
Ένας εκλεκτός Βορειοηπειρώτης συναγωνιστής κατεβαίνει στις 7 Νοεμβρίου στη μάχη των εκλογών της τοπικής αυτοδιοίκησης. 

Ο Δημήτρης Ντέτσικας από τους Βουλιαράτες Αργυροκάστρου είναι υποψήφιος Δημοτικός Σύμβουλος Νέας Φιλαδέλφειας - Νέας Χαλκηδώνας με τον συνδυασμό "Καλημέρα Όμορφη Πόλη" του υποψήφιου Δήμαρχου Χάρη Τομπούλογλου. 

ΤΟ ΟΡΑΜΑ εύχεται ολόψυχα στον κύριο Ντέτσικα ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ.