Ενενήντα χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή

Η προκυμαία της Σμύρνης πριν την καταστροφή.

Η προκυμαία της Σμύρνης κατά την καταστροφή.

του Γεώργιου Κουρκούτα
καθηγητή - φιλόλογου

Το 1822, σε μια εκτεταμένη προσπάθεια αντιποίνων από την μεριά των Τούρκων, καταστρέφεται ολοσχερώς η Χίος, το πανέμορφο αυτό νησί του Αιγαίου. Το γεγονός αυτό συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη, διότι, σε μία Ευρώπη που κυριαρχούσε η προκατάληψη για τα κίνητρα των επαναστάσεων των λαών (βλέπε Ιερά Συμμαχία), απεκάλυπτε τον θανάσιμο κίνδυνο για τον υπόδουλο Ελληνισμό από την συνέχιση της Τουρκικής κατάκτησης, αλλά και την ακραία βαρβαρότητα των Οθωμανών Τούρκων. 

Τότε ο φιλελληνισμός αυξήθηκε και χαρακτηριστικά αναφέρουμε εδώ δύο από τις εκφράσεις του: Ο περίφημος πίνακας του Ευγενίου Ντελακρουά και το ποίημα του Βίκτωρος Ουγκώ με τίτλο «Το Ελληνόπουλο».

Το 1922, μετά από 100 χρόνια, σαν μοιραίο παιχνίδι του χρόνου και της μοίρας, η έναντι της Χίου λαμπρή πόλη της Σμύρνης καταστρέφεται ολοσχερώς από τους Τούρκους. Την πυρπόληση την συνοδεύουν σφαγές που δεν έχουν σε τίποτε να υστερήσουν αυτών της Χίου. Και ένα κρίσιμο σημείο: Και στις δύο σφαγές οι Δυτικοί Χριστιανοί περιόρισαν τον ρόλο τους στον σιωπηλό παρατηρητή, αν δεν ενίσχυσαν την τουρκική εγκληματικότητα.

Ένας σπουδαίος Ευρωπαίος ιστορικός υπήρξε ο Γάλλος Εδουάρδος Ντριώ. Ήταν ένας από τους λίγους Δυτικούς που επεσήμαναν τον αισχρό ρόλο των Δυτικών Δυνάμεων (κυρίως των Αγγλογάλλων από την μεριά της Αντάντ) έναντι της Ελλάδος κατά την περίοδο 1914-1922. Στο κορυφαίο βιβλίο του με τίτλο «Ελλάδα και Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Από το Κίνημα των Νεοτούρκων (1908) μέχρι τη συνθήκη της Λωζάννης (1923)» (που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1999 στα ελληνικά σε μετάφραση και σχόλια του Κώστα Μπαρμπή από τις εκδόσεις «Πελασγός») ο Ντριώ επιχειρεί έναν παραλληλισμό των δύο αυτών τραγωδιών που με διαφορά 100 ετών έπληξαν τον Ελληνισμό, για να τονίσει στους, Δυτικοευρωπαίους κυρίως, αναγνώστες του την διαρκή απειλή για τον πολιτισμό που αποτελεί η τουρκική επεκτατικότητα.

Αναφέρει ο Ντριώ στο ανωτέρω βιβλίο του (σελίδες 407-408):

«Η πυρπόληση της Σμύρνης θα παραμείνει, αναμφίβολα, ξεχωριστό γεγονός στην διαδρομή των αιώνων, αφού θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί μήπως ήταν σοβαρότερο συμβάν από την άλωση της Πόλης το 1453. Σημαδεύει την εκατονταετηρίδα των σφαγών της Χίου και προέρχεται από ίδια άγρια ένστικτα. Όσοι ένιωθαν ντροπή, επειδή ήταν και οι ίδιοι ένοχοι, την απέδωσαν ορθά στους Τούρκους. Επικαλούνται το ότι η πυρκαγιά ξέσπασε τρεις μέρες μετά τη φυγή των Ελλήνων [στρατιωτών] και την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους και το ότι σώθηκε η τουρκική συνοικία, ενώ όλες οι άλλες - η χριστιανική, η ελεύθερη, η ελληνική και η αρμενική - καταστραφήκαν και μετατράπηκαν σε αποκαΐδια με τον πιο μεθοδικό τρόπο.

Η Σμύρνη ήταν το «άνθος της Μεσογείου»: 350.000 κάτοικοι, πολλοί Γάλλοι, μητρόπολη ελληνογαλλική, θαυμαστός κήπος με τα απλωμένα περίχωρα της, λιμάνι με σπουδαία κίνηση, σύμβολο αυτών που θα μπορούσαν να πετύχουν «από κοινού» Ελλάδα και Γαλλία για την οργάνωση και την αξιοποίηση της Ανατολής. Ταυτόχρονα, όμως, ήταν και η έδρα τριών μητροπολιτών ή επισκόπων, ορθοδόξου, καθολικού και της αρμενικής Εκκλησίας. Άρα ήταν η «Άπιστη», η «Γκιαούρ Ιζμίρ»: επομένως ήταν καταδικασμένη σε θάνατο.

Η «Γκιαούρ Ιζμίρ» δεν υπάρχει πια. Αμερικανικές μαρτυρίες έχουν περιγράψει τη φρίκη των σφαγών και της πυρκαγιάς: συγκλονιστικότερη είναι η περίπτωση του μητροπολίτη Χρυσοστόμου, που παραδόθηκε από τον στρατηγό Νουρεντίν στην μανία του όχλου, σπρώχτηκε μέσα σε ένα κουρείο για να του αφαιρέσουν τα ράσα και να τον αναγκάσουν να φορέσει άσπρη κελεμπία, ύστερα ξυλοκοπήθηκε άγρια, ποδοπατήθηκε, σκεπάστηκε με φτυσίματα και ακαθαρσίες, του τσάκισαν τα πόδια, του ξερίζωσαν τα γένια, του έκοψαν τα αυτιά και του έβγαλαν τα μάτια. Με ανάλογο τρόπο είχε μαρτυρήσει, πριν εκατό χρόνια, ο πατριάρχης Γρηγόριος Ε’ της Κωνσταντινουπόλεως, κατά το αιματοβαμμένο Πάσχα του 1821: υπάρχει μία φρικιαστική ενότητα και συνέχεια σε αυτήν την θηριώδη γενοκτονική πολιτική των Τούρκων...

Πεντακόσιες χιλιάδες ανθρώπινες υπάρξεις εξοντώθηκαν, με πρωτοφανείς μεθόδους αγριότητας. Διακόσιες ογδόντα χιλιάδες κάτοικοι της Σμύρνης και της γύρω περιοχής καταδιώχτηκαν και στριμώχτηκαν στην παραλία. Οι Τούρκοι τους έσπρωχναν στο νερό. Τα σκάφη στο λιμάνι δεν επαρκούσαν ή δεν ήταν έτοιμα να τους δεχτούν. Σε όλο το μήκος της αποβάθρας επέπλεαν σωροί από πτώματα και σε πλάτος πολλών μέτρων σχημάτιζαν ένα ανάχωμα, πάνω στο οποίο θα μπορούσε κανείς να βαδίσει...

Τα νεότερα σε ηλικία άτομα, κορίτσια ή αγόρια, οδηγήθηκαν στο εσωτερικό. Αλήθεια, τι απέγιναν; Όσοι επέζησαν, κατέφυγαν στην Ελλάδα, στην «μητέρα Ελλάδα», η οποία τους δέχτηκε όλους χωρίς να ρωτήσει ποια ήταν η εθνικότητα τους - ελληνική, αρμενική, ασσυριακή ή κιρκασιανή. Γυναίκες, γέροι, παιδιά, σε τρομερή κατάσταση σωματική και ψυχική, νηστικοί και μισόγυμνοι! Μέσα σε συνοικισμούς που κατασκευάστηκαν για να τους στεγάσουν, οι γριούλες και τα παιδιά κουβαλούσαν στο βλέμμα την φρίκη αυτών που είχαν δει. Επί εβδομάδες και μήνες πάνω στις στέγες των βαγονιών που τους μετέφεραν από την Θράκη στην Μακεδονία, στα ελληνικά καράβια που έσπευδαν να τους σώσουν, ανθρώπινα τσαμπιά κρεμόντανε από οτιδήποτε, κοπάδια πανικόβλητα από την καταιγίδα.

Μερικές σημειώσεις για τη Συνέλευση της Μεμόραχης (8 Αυγούστου 1943)

Είναι καλά διαπιστωμένο πως πολλοί καλοί πατριώτες, οργάνωσαν άψογα τη συνάντηση αυτή ξεκινώντας από βαθιά εθνικά φρονήματα .

Όμως, την βρήκε έτοιμη και την εκμεταλλεύτηκε ο σταλμένος από το ΚΚΕ Γιάνναρης, που με την τεκμηριωμένη ρητορική του άλλαξε τα πάντα κι έγινε έτσι η Μεμόραχη η κεντρική συνέλευση για τη γραμμή του ΕΑΜ Αλβανίας καταδικάζοντας τους οργανωτές και την πολιτική τους.

Δημοσιεύουμε απόσπασμα από το βιβλίο που έκδωσε ο Μιλτιάδης Κυργιάννης (Γιάνναρης) με τον Παναγιώτη Παπαδημητρίου το 1982 στην Αθήνα "Η Αντιφασιστική Οργάνωση Της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στην Αλβανία 1943-44":

Δρομολόγιο προς τη Μειονότητα. Τίποτα το οργανωμένο δεν βρήκαμε εκεί, καμιά οργάνωση. Όλη τη Μειονότητα, Βούρκος, Δρόπολη, Πωγώνι, την αλώνιζε ο δάσκαλος Λευτέρης Τάλιος, παλεύοντας σαν κομμουνιστής με τους Αρχειομαρξιστές, οι οποίοι ήταν αντίθετοι με την εθνική αντίσταση. Στη Στεγόπολη συναντήσαμε τον Τάλιο, τον Σεμψί, γραμματέας της Περιφέρειας του ΚΚΑ Αργυροκάστρου, το Μπεντρί Σπαχίου, μέλος του πολιτικού γραφείου ΚΚ Αλβανίας.

Ο Τάλιος βιάζονταν να παραβρεθούμε στις 8 Αυγούστου στη Μεμόραχη.

Τη Συνέλευση την είχαν προκαλέσει εκείνοι που αργότερα έγιναν αντίπαλοί μας. Φτάσαμε στη Μεμόραχη. Ο Τάλιος, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, μου έδωσε το λόγο λέγοντας:

«Ας ακούσουμε τώρα τι θα μας πει τούτος ο Έλληνας από την Ελλάδα». 

Κι εγώ άρχισα: «Εμείς οι Έλληνες της Ελλάδας, ματωμένοι απ’ τον αγώνα 1940-41, κάνουμε Εθνική Αντίσταση, Αντιφασιστικό Αγώνα και επιδιώκουμε την εθνική μας λευτεριά, αλλά και την κοινωνική λευτεριά».

Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, τους είπε πως όχι μόνον να διώξουμε τους καταχτητές, αλλά να διώξουμε και τους μπέηδες και αγάδες και να γίνεται εσείς νοικοκυραίοι. Αυτό έπιασε πολύ τόπο, γιατί όλοι ήθελαν ν’ απαλλαχτούν από τους μπέηδες και αγάδες. Δεν γνώριζαν, όμως ο κόσμος, που αυτή ήταν μόνον η πολιτική των κομμουνιστών και που αργότερα θα ερχόταν μια μέρα που θα γινόταν σκλάβοι της ίδιας τους της γης, στις λεγόμενες κρατικές κοπερατίβες, που έφεραν με την πολιτική τους.

Συνεχίζοντας ο Γιάνναρης λέει: όταν τελείωσα το λόγο μου, μου είπε ένας και πολύ σωστά: 

«Μα εμείς τι Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα να κάνουμε, όταν εμείς θέλουμε τη λευτεριά από τους Αλβανούς;»

Απάντηση: «Πολύ σωστά. Αλλά και οι Αλβανοί είναι υπόδουλοι στους αγάδες Αλβανούς, στους μεγαλοαστούς Αλβανούς και Έλληνες, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό, Ιταλικό και Γερμανικό. Ας απελευθερωθούμε σαν λαοί απ’ το φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και ύστερα σαν καλοί φίλοι, σαν καλοί συναγωνιστές τα λύνουμε όλα». 

Τονίζουμε πως στη Μεμόραχη όλοι, σχεδόν , είχαν όπλα, εκτός από εμένα και τον Παπαδημητρίου.

Το σχόλιο μας: Με αυτό λοιπόν τον τρόπο παγίδευσαν οι Ελλαδίτες κουμουνιστές τους Βορειοηπειρώτες ώστε να συνεργαστούν με το αλβανικό ΕΑΜ. 

Μην ξεχνάμε ότι για τον Γιάνναρη και τους ακόλουθους του ήταν που έγραψε στη μαρτυρία του ο Γιώργος Γκίκας από τη σφαγή της Γλύνας έξι μέρες πριν "ενώ εμείς κλαίγαμε, αυτοί χλεύαζαν".

Υπήρχε οργανωμένο σχέδιο για την εκμηδένιση εν τη γενέσει της μίας εθνικής οργάνωσης των Βορειοηπειρωτών που θα αντιμετώπιζε Ιταλούς, Γερμανούς και Αλβανούς και θα είχε ως στόχο την ένωση με την Ελλάδα και έτσι κατάφεραν με προδοσία να εξοντώσουν τον πυρήνα του ΜΑΒΗ στη Δερόπολη.

Ερώτηση Βουλευτή Επικρατείας Χρυσής Αυγής Χρήστου Παππά για την απάλειψη αναφοράς του βορειοηπειρωτικού αγώνα στο βιβλίο Ιστορίας Γ' Λυκείου

ΕΡΩΤΗΣΗ

Θεμα: Στο νέο βιβλίο της Ιστορίας Γ' Λυκείου 

δεν αναφέρεται το Βορειοηπειρωτικό Ζήτημα

Στο προηγούμενο σχολικό εγχειρίδιο του μαθήματος «Ιστορία Γενικής Παιδείας» που διδάσκονταν στην Γ΄ τάξη του Γενικού Λυκείου και στη Δ΄ τάξη του Εσπερινού Λυκείου και είχε τίτλο «Ιστορία του Νεότερου και Σύγχρονου Κόσμου από το 1815 έως σήμερα», αφιερώνονταν τέσσερις περίπου σελίδες στην γένεση και την εξέλιξη του Βορειοηπειρωτικού ζητήματος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων και στις παραμονές του Α Παγκοσμίου Πολέμου.

      Ειδικότερα, γίνονταν αναφορά στην προσάρτηση της Βορείου Ηπείρου στο νεοσύστατο Αλβανικό Κράτος και στον ηρωικό ένοπλο αγώνα που αντέταξαν οι Βορειοηπειρώτες με στόχο την απελευθέρωση της περιοχής. Εξιστορείτο η ανακήρυξη της αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου με το πρωτόκολλο της Κέρκυρας, καθώς επίσης και η ανακατάληψή της στις παραμονές του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου από τον Ελληνικό Στρατό λόγω της μη σωστής εφαρμογής του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας

   Στο καινούριο σχολικό εγχειρίδιο το οποίο διδάσκεται στις ανωτέρω τάξεις, διαπιστώνουμε ότι, δυστυχώς, η αναφορά στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα είναι ανύπαρκτη. Αφιερώνονται μόνο τρεις γραμμές, στις οποίες αναφέρεται απλά ότι οι «επαρχίες Χιμάρας, Αργυροκάστρου και Κορυτσάς» επιδικάστηκαν στην Αλβανία. Ο όρος  Βόρειος Ήπειρος δεν αναφέρεται πουθενά, ενώ αποσιωπάται τόσο ο ένοπλος αγώνας των Βορειοηπειρωτών για την απελευθέρωσή τους, όσο και η υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε επίσημα η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.

Ερωτάται ο κ. Υπουργός

1) Ποιοι είναι οι λόγοι που προκάλεσαν μία τόσο σημαντική και ιστορικά επικίνδυνη παράλειψη, αφού οι μαθητές της Γ΄ τάξης του Γενικού Λυκείου και της Δ΄ τάξης του Εσπερινού Λυκείου μένουν ανενημέρωτοι και ανιστόρητοι σχετικά με το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα, καθώς δεν το διδάσκονται καθόλου;

2) Προτίθεται να ενεργήσει ούτως ώστε να συμπεριληφθεί στα σχολικά εγχειρίδια η δέουσα αναφορά στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα;

     

 Αθήνα, 23/08/2012

Ο Ερωτών Βουλευτής

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Βουλευτής ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ

ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Διαβάστε επίσης το άρθρο του ιστολογίου μας:

Όταν τα βιβλία Ιστορίας της Γ' Λυκείου αναφέρονταν στον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα του 1914

http://toorama.blogspot.gr/2012/06/1914.html

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ: Ο ΜΕΓΑΣ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ο μέγας ισαπόστολος, φωτιστής του υπόδουλου Γένους, θαυματουργός όσιος, ένδοξος και λαοφιλής ιερομάρτυς, γεννήθηκε στο χωριό Μεγάλο Δένδρο της Αιτωλίας το 1714. Συγκεκριμένα ανάμεσα στα χωριά Μεγάλο Δένδρο και Ταξιάρχης της ορεινής Τριχωνίδος, περιοχή που ονομάζεται Απόκουρο, από γονείς Ηπειρώτες: «Γονέων ευσεβών υιός, παρά των οποίων ανατραφείς, και παιδευθείς εν παιδεία, και νουθεσία Κυρίου, κατά τον Απόστολον».

Έμαθε τα πρώτα γράμματα στη μονή της Παναγίας Σεγδίτσας Παρνασσίδος κοντά στον ιεροδιάκονο Γεράσιμο Λύτσικα και στη Λαμποτινά Ναυπακτίας με τον ιεροδιδάσκαλο Ανανία Δερβισάνο, όπου και δίδαξε. Κατόπιν συναντάται στην ονομαστή σχολή Βραγγιανών Αγράφων, την οποία είχε ιδρύσει ο συμπατριώτης του όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός ( 1682). Στη σχολή αυτή διδάχθηκε ανώτερα μαθήματα φιλοσοφίας, αρχαίων ελληνικών, θεολογικών, φυσικομαθηματικών, στοιχείων ιατρικής και άλλων εγκυκλοπαιδικών γνώσεων.

Στη συνέχεια ήλθε στο Άγιον Όρος. Κατά τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη:«Επειδή κατά τους χρόνους εκείνους άρχισε με φήμην μεγάλην και το σχολείον του Βατοπαιδίου εις το Άγιον Όρος, μετέβη εις εκείνο με άλλους ειδικούς του συμμαθητάς ουκ ολίγους. Eκεί ετελείωσε τα γραμματικά υποκάτω εις τον διδάσκαλον Παναγιώτην Παλαμάν μετά δε ταύτα παρέλαβε και την Λογικήν από τον διδάσκαλον Νικόλαον Τζαρτζούλιον τον εκ Μετζόβου, όστις εκεί εσχολάρχησε μετά τον σοφώτατον Ευγένιον· ήταν δε ακόμα λαϊκός Κώνστας καλούμενος· πλην και εις το σχήμα όντας των λαϊκών, εφαίνετο εστολισμένος με την σεμνότητα του μοναδικού σχήματος, και κατά πάντα ηγωνίζετο, και τον εαυτόν του εγύμναζε προς τελείαν άσκησιν· επειδή δε πάλιν κακή τύχη η περίφημος εκείνη σχολή αναχωρησάντων των διδασκάλων, ερημώθη, και κατήντησε να γένη ως το απ' αρχής». 

Στην περίφημη αυτή Βατοπαιδινή Σχολή και κοντά σε σπουδαίους διδασκάλους επί μία περίπου εξαετία απέκτησε αρκετά καλή μόρφωση και προσωπική εκπαιδευτική αντίληψη.

Αργότερα, στις διδαχές του, αναφέρεται στη μόρφωση που απέκτησε: «Εγώ, χριστιανοί μου, έφθειρα την ζωήν μου εις την σπουδήν σαράντα-πενήντα χρόνους, εγώ εδιάβασα και περί ιερέων, και περί ασεβών και περί αθέων και περί αιρετικών, τα βάθη της σοφίας ερεύνησα».

Αλλού αναφέρει: «έμαθα πολλών λογιών γράμματα, εβραϊκά, τουρκικά, φράγκικα και απ' όλα τα έθνη και πολλά τα εδιάβασα».

Κατόπιν μετέβη στην ιερά μονή Φιλοθέου. Εκεί εκάρη μοναχός με το όνομα Κοσμάς και χειροτονήθηκε ιερεύς. Όπως λέγει ο ίδιος, «επήγα και εις το Άγιον Όρος και έκλαιγα διά τες αμαρτίες μου δεκαεπτά χρόνους». Από μικρός είχε μεγάλη αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο. Μελετούσε το ευαγγέλιο και σκεπτόταν πως θα μπορούσε να βοηθήσει τους αδελφούς του κατά τον καλύτερο τρόπο. Προσευχόταν και συμβουλευόταν πνευματικούς και Γέροντες. Ένιωθε ότι έπρεπε να αφήσει το προσφιλές Άγιον Όρος, για να βοηθήσει τον χειμαζόμενο λαό. 

«Το Γένος κινδύνευε τον έσχατο κίνδυνο. Από την μια οι Τούρκοι, απ' την άλλη ο διαφωτισμός -ο άθεος διαφωτισμός- της Γαλλίας. Η πίστις διαρκώς υποχωρούσε. Το ισλάμ εν θριάμβω. Η εληνική γλώσσα ηφανίζετο. Επαρχίες ολόκληρες είχαν ξεχάσει τα ρωμέϊκα και μιλούσαν άλλες τούρκικα, άλλες σλάβικα, άλλες αρβανίτικα, άλλες βλάχικα. Ήσαν και οι ξένες προπαγάνδες. Παπικοί μισσιονάριοι, λουθηροκαλβίνοι ψευδοϊεραπόστολοι εκμεταλευόμενοι την φτώχεια του λαού έμπηγαν τα γαμψά και μολυσμένα νύχια τους στις άχραντες και αμίαντες σάρκες της Εκκλησίας του Χριστού. Αντελήφθη ο Άγιος τον κίνδυνο. Τα απαισιόδοξα μηνύματα έφθαναν και στο Άγιον Όρος. Τα συνέλαβε. Έπρεπε να διακόψη την άσκησι στη Μονή. Τον περίμενε το Γένος του, η Εκκλησία του Χριστού. Μόρφωσιν είχε αποκτήσει πολλή, αρετές δυσκατόρθωτες για τους πολλούς είχε, ταπείνωσι διέθετε δυσθεώρητη, ζήλος ένθεος έκαιγε στην καρδιά του».

Στη μονή Φιλοθέου αισθάνθηκε κλήση από τον Θεό για την ανάληψη του μεγάλου έργου «της διαφωτίσεως και αναγεννήσεως των αδελφών Χριστιανών. Οι Έλληνες είχαν περιπέσει εις αμάθειαν εις ότι αφορά την θρησκείαν των, και αυτό είχεν ως αποτέλεσμα τας πολλαπλάς κακίας, και την κατά μεγάλους αριθμούς αλλαξοπιστίαν εκ της Ορθοδοξίας εις τον Μωαμεθανισμόν. Ο Κοσμάς ένοιωθε τούτο βαθύτατα. Εζήτησε λοιπόν και έλαβε την συγκατάθεσιν των γερόντων του όπως αναλάβη μία τοιαύτην αποστολήν. Αφήνοντας το Άγιον Όρος, μετέβη εις Κωνσταντινούπολιν, συνήντησε τον Πατριάρχην Σεραφείμ (1757-1761) και έλαβε παρ' αυτού γραπτήν άδειαν να κηρύξη ανά την Ελλάδα».

Το 1760 στην Κωνσταντινούπολη συνάντησε τον κατά σάρκα αδελφό του Χρύσανθο τον Αιτωλό ( 1785), από τον οποίο διδάχθηκε ρητορική τέχνη. Το ιεραποστολικό του έργο στον ηπειρωτικό και νησιωτικό ελλαδικό χώρο ήταν μεγαλόπνοο, θαυμαστό, αποτελεσματικό και σπουδαίο.

   Κήρυττε απλά, μεστά, εγκάρδια, εκφραστικά, ταπεινά και χαριτωμένα. Μιλούσε «το κατά δύναμιν, όχι ως διδάσκαλος, αλλ' ως αδελφός· διδάσκαλος μόνος ο Χριστός μας είναι». «Είστε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας», έλεγε στους ακροατές του, «και όχι μόνον δεν είμαι άξιος να σας διδάξω, αλλά μήτε τα ποδάρια να σας φιλήσω, διατί ο καθένας από λόγου σας είναι τιμιώτερος από όλον τον κόσμον». Άλλοτε πάλι χαρακτηριστικά και ταπεινά παρατηρούσε: «Ακούγοντας και εγώ, αδελφοί μου, ετούτον τον γλυκύτατον λόγον, οπού λέγει ο Χριστός μας, "Με έτρωγεν εις την καρδίαν τόσους χρόνους ωσάν σκουλίκι", διά τους αδελφούς μας τους Χριστιανούς για τη σωτηρία των ψυχών τους εβγήκα και περιπατώ από τόπον εις τόπον και από χώραν εις χώραν και διδάσκω τους αδελφούς μου Χριστιανούς».

Το επί εικοσαετία πλούσιο κηρυκτικό έργο του πέρασε από την Κωνσταντινούπολη, Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία, Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησο, Ήπειρο, νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου πελάγους. Το φλογερό κήρυγμά του είχε τεράστια απήχηση στις διψασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές των υποδούλων, όπως αναφέρει ο καλός μαθητής και βιογράφος του Σάπφειρος Χριστοδουλίδης: «Όπου και εάν επήγαινεν ο τρισμακάριστος, εγίνετο μεγάλη σύναξις των Χριστιανών και ήκουαν μετά κατανύξεως και ευλαβείας την χάριν και γλυκύτητα των λόγων του, και ακολούθως εγίνετο και μεγάλη διόρθωσις και ωφέλεια ψυχική». 

Όπως μάλιστα γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ήτον η διδαχή του, καθώς ημείς αυτήκοοι αυτής εγενόμεθα, απλούστατη, ωσάν εκείνη των αλιέων· ήταν γαλήνιος, και ησύχιος, οπού εφαίνετο καθολικά, να είναι γεμάτη από την χαράν του ιλαρού, και ησύχου Αγίου Πνεύματος». 

Και συνεχίζει: «Και ο Θεός άνωθεν συνήργει και εβεβαίωνε τα λόγιά του με τα ακόλουθα σημεία, και θαύματα, καθώς ποτέ διά των τοιούτων θαυμάτων εβεβαίωνε και το κήρυγμα των ιερών Αποστόλων του». 

Στη Βόρειο Ήπειρο «συνεργούσης της θείας χάριτος, πολλούς και μεγάλους καρπούς έκαμε· διά τί τους αγρίους, ημέρωσε· τους ληστάς, κατεπράϋνε· τους άσπλαχνους και ανελεήμονας, έδειξε ελεήμονας, τους ανευλαβείς, έκαμεν ευλαβείς, τους αμαθείς, και αγροίκους εις τα θεία, εμαθήτευσε, και τους έκαμε να συντρέχουν εις τας ιεράς Ακολουθίας· και όλους απλώς τους αμαρτωλούς, έφερεν εις μεγάλην μετάνοιαν, και διόρθωσιν· ώστε οπού έλεγον όλοι, ότι εις τους καιρούς των εφάνη ένας νέος Απόστολος».

Στα χέρια της Αστυνομίας ο Αλβανός που πρωταγωνίστησε σε προκλητικό ανθελληνικό βίντεο

Στα χέρια της αστυνομίας βρίσκεται ο Αλβανός που πρωταγωνιστεί στο βίντεο που προβάλλει

 το enikos.gr, στο οποίο πυροβολεί με καλάζνικοφ την ελληνική σημαία και την καίει, μαζί με

άλλους συμπατριώτες του.

Το βίντεο, στο οποίο οι Αλβανοί βρίζουν χυδαία και απειλούν, γυρίστηκε στην πλαγιά του 

Χελμού και το υπογράφει η ομάδα μοτοσικλετιστών Fierak Albanian Stunt.

Ο συγκεκριμένος Αλβανός ζει και εργάζεται στα Καλάβρυτα και αναγνωρίστηκε από τους 

κατοίκους, με συνέπεια να συλληφθεί και να οδηγηθεί στην Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας 

στην Πάτρα.

Ανάμεσα στη ευρήματα της Αστυνομίας εξετάζεται και ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής.

Πηγή: achaiapost.gr

* Το enikos.gr επικοινώνησε με την Αστυνομική Διεύθυνση Αχαΐας. 

Ο αξιωματικός υπηρεσίας ούτε επιβεβαίωσε αλλά ούτε διέψευσε την πληροφορία αυτή.

Εντοπίστηκε και συνελήφθη ο αρχηγός της ομάδας των 

Αλβανών οπλοφόρων οι οποίοι πολυβόλησαν και έκαψαν 

την Ελληνική Σημαία στις πλαγιές του Χελμού

Ο συλληφθείς παρακρατικός πιάστηκε μετά από ταυτοποίηση της φωνής του και από 

πληροφορίες που έφτασαν στο τμήμα Ασφαλείας Καλαβρύτων. 

Αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση του βίντεο στο defencenet.gr κινητοποιήθηκαν χιλιάδες 

πολίτες σε όλη την Ελλάδα ιδιαίτερα στις περιοχές όπου υπάρχει ισχυρό αλβανικό στοιχείο. 

Τελικά ο εντοπισμός έγινε στα Καλάβρυτα όπου οι αστυνομικοί έλαβαν σχετική 

πληροφόρηση και εντόπισαν το σπίτι που διέμενε. Αυτή την ώρα ο αρχηγός της ομάδας 

κρατείται στο αστυνομικό τμήμα Καλαβρύτων όπου και ανακρίνεται. 

Παράλληλα οι έρευνες συνεχίζονται για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των υπολοίπων 

Αλβανών «οικονομικών μεταναστών» της ομάδας.

Στις έρευνες θα συμμετάσχει και εδικό κλιμάκιο της ΕΥΠ για να διαπιστωθεί εάν οι Αλβανοί 

έδρασαν από μόνοι τους ή σε συνεργασία με άλλες ομάδες.

Να σημειωθεί ότι στην ομάδα πιθανόν να συμμετείχε και γυναίκα και είναι αυτή που 

πραγματοποιεί την βιντεοσκόπιση.

Αυτές είναι οι φωτογραφίες  του Αλβανού επικεφαλής 

της συμμορίας η οποία με όπλα καλάσνικοφ έστησε 

το εξοργιστικό βίντεο πολυβολισμού της Ελληνικής 

Σημαίαςβρίζοντας παράλληλα τη χώρα και τους

Έλληνες με απειλές περί εκτέλεσης και μάλιστα 

εντός ελληνικού εδάφους.

Όλες οι φωτογραφίες του «οικονομικού μετανάστη» 

όπως και όλοι οι υπόλοιποι της ομάδας προέρχονται 

από την περιοχή των Καλαβρύτων 

στο Χελμό, και ο Αλβανός δείχνει να έχει ιδιαίτερη τάση στο να φωτογραφίζει τα όμορφα 

τοπία της χώρας που μισεί, ενώ ταυτόχρονα είναι και λάτρης των μοτοσυκλετών.

Μάλιστα και βάση της φωτογραφίας στο ελικόπτερο με στοιχεία νηολογίου 5Β-KCA 

ο συγκεκριμένος «οικονομικός μετανάστης» φαίνεται ότι για καιρό δούλευε στη βίλα 

επιχειρηματία που διατηρεί στα Καλάβρυτα και μάλιστα διαθέτει και ιδιωτικό ελικόπτερο. 

Τώρα εάν δούλευε ανασφάλιστος ή όχι...ή ακόμα αν βγει καμιά ηλικιωμένη εργοδότρια 

και μας πει ότι είναι καλό παιδί κι αυτός σαν τον Πακιστανό βιαστή της Πάρου θα σας 

γελάσουμε.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

από Τα Νέα της Βορείου Ηπείρου

Νεκτάριος Τέρπος ο Μοσχοπολίτης - ο πρόδρομος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Η σελίδα τίτλου της πρώτης
έκδοσης του Πίστις (1732)

Ο ιερομόναχος Νεκτάριος Τέρπος (17ος-18ος αιώνας - 1740/41) υπήρξε ένας από τους κύριους διδασκάλους του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.

Δεν γνωρίζουμε πότε γεννήθηκε, ούτε κάτι για τα παιδικά του χρόνια, τους γονείς ή τους δασκάλους του. Από τον ίδιο μαθαίνουμε πως γεννήθηκε στη Βοσκόπολη ή Μοσχόπολη της Βορείου Ήπειρου. 

Ο Κων. Σκενδέρης τον αναφέρει ανάμεσα σε άλλους λογίους που σπούδασαν στη Νέα Ακαδημία Μοσχόπολης. Ο Ευλόγιος Κουρίλας, αντιθέτως, λέει ότι στην παραπάνω Ακαδημία εργάστηκε ως καθηγητής. Τις σπουδές του ίσως συνέχισε στη Βενετία, κοντά στους συμπατριώτες του αδελφούςΔημήτριο και Ιωάννη Χαλκέα. 

Άλλη μία μαρτυρία του Κουρίλα μας πληροφορεί πως το όνομά του εντοπίσθηκε σε έγγραφο τῆς Σκήτης Αγίας Άννης στο Άγιον Όρος, με ημερομηνία 1709. Στη συνέχεια, ο ίδιος συγγραφέας, τον θέλει να αναχωρεί από το Άγιον Όρος και να εγκαθίσταται στη Μονή του οσίου Ναούμ και από εκεί στο μοναστήρι της Παναγίας Αρδεύουσας ή Αρδενίτσας στην κοιλάδα της Μουζακιάς. 

Ο ίδιος ο Νεκτάριος δεν αναφέρει ποτέ στο βιβλίο που εξέδωσε το όνομα της μονής όπου εγκαταβιώνει, προτάσσει όμως την εικόνα της Παναγίας Αρδεύουσας στα πρώτα φύλλα του. Ακόμη, μέσα στις σελίδες του βιβλίου του μας λέει τα εξής: Εγώ έκτισα το μισό μοναστήρι, εις τον καιρόν μου απόκτησα χωράφια και αμπέλια, σταυρούς και ευαγγέλια χρυσά και άλλα ιερά σκεύη, και εις κοντολογίαν, οι μοναχοί περισσότεροι από τ' εμένα κουρεμένοι και οπόταν ηθέλησαν με εύγαλαν από το ηγουμενείον και από το κελλίον μου, οπού το έκτισα απατός μου. Κατά την περίοδο της παραμονής του στην Αρδενίτσα αναλαμβάνει δύο φορές την ηγουμενία, μετά από ενδιάμεση διακοπή που συμβαινει εξαιτίας των ενεργειών κάποιου Αρσενίου.

Έχοντας το οφφίκιο του πνευματικού στα όρια της επισκοπής Βελεγράδων εξομολογεί και έχει το δικαίωμα σύνταξης Κανονικής Συμμαρτυρίας για τους υποψήφιους κληρικούς.

Περιόδευσε ως ιεροκήρυκας σε μια περιοχή που εκτείνεται από το Βεράτι μέχρι την Άρτα, τη Σπαθία και τη Μουζακιά (όπως μας πληροφορεί γνώρισε πολλούς τόπους), και αποτέλεσε τον προπομπό του Κοσμά του Αιτωλού. 

Τα Χριστούγεννα του 1724 κήρυξε στο χωριό Τραγότι, κοντά στο Ελβασάν, όπου το ακροατήριό του αποτελείται σχεδόν μόνο από γυναίκες, διότι οι άνδρες είχαν μετατραπεί στην πλειονότητά τους σε μουσουλμάνους. Στο κήρυγμά του αυτό μιλάει εναντίον των Τούρκων, γεγονός που προκάλεσε μεγάλη αναταραχή και οδήγησε σε ξυλοδαρμό του: 

''Ύστερον δε το έμαθαν δύο αδέλφια Αγαρηνοί, οι οποίοι ήσαν σουμπασάδες, το πως εκήρυξα ομολογώντας τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, και την Θεοτόκον Μητέρα και Παρθένον, τον δε Μωάμεθ ψεύστην και πλάνον, και έναν πρώτον μαθητήν του αντιχρίστου. Ήλθαν και με ηύραν εις το σπήτι του παπά, και είχεν ο καθ' ένας από ένα κοντόξυλον από γλατζινά, και κτυπώντες επάνω μου ανελεήμονα, δεν εκοίταζαν ένας τον άλλον πώς και πού βαρούν, αλλά του κακού με έδερναν όπου έφθανε ο καθ' ένας... τόσον συχνά με έκρουξαν, ώστε και τα ξύλα εξεφλουδίσθηκαν με το να τύχουν χλωρά. Εις όλα τα μέρη με εβάρεσαν, αλλού το κορμί μου εκοκκίνισε, και εις περισσοτέρους τόπους εμαύρισε, και ό,τι έκαμαν η βεντούζαις και τα κέρατα, και χάριτι Χριστού ιατρεύθηκα, όμως το ζερβόν μου μπράτζο έμεινε βλαμμένο, και ποτέ δεν ημπορώ να αναπαυθώ εις αυτό το μέρος''.

Στις 15 Αυγούστου 1730 κήρυξε εις την χώραν των Κραπόβων, επαρχίαν Βελογράδων και Σπαθείας. Σε ανάμνηση του γεγονότος κατασκεύασε ολοσέλιδη ξυλογραφία που θα κοσμεί όλες τις εκδόσεις του Πίστις, όπου απεικονίζεται ένα δένδρο, στο οποίο ο κορμός συμβολίζει το Βάπτισμα, τα δώδεκα κλαδιά τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος και η ξερή κορυφή του μοιάζει με τον ανεξομολόγητο χριστιανό. Μετά από αυτή την ομιλία ταξίδεψε στη Βενετία και προετοίμασε την έκδοση του έργου του, που τελικά εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1732 από το τυπογραφείο του Σάρου.

Η προσπάθεια προσδιορισμού του έτους θανάτου του Νεκταρίου Τέρπου σχετίζεται με την έκδοση του αποδιδόμενου σ' αυτόν βιβλίου με τον τίτλο: Ζητήματα διάφορα θεολογικά (βλ. παρακάτω Εργογραφία). Η δυσκολία εντοπισμού της πρώτης έκδοσης (1739) οδήγησε τους ερευνητές σε εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με τον θάνατό του. Στην Ι.Μ.Μ. Βατοπεδίου Αγίου Όρους εντοπίσθηκε χειρόγραφο (αρ. 231) του εντύπου, της πρώτης έκδοσης (1739), όπου ο Νεκτάριος Τέρπος αναφέρεται ως συντάκτης και χορηγός: Ζητήματα διάφορα θεολογικά, κατ' ερωταπόκρισιν... τώρα πρώτον βαλμένα εις τον τύπον, με δαπάνην του Ιερομονάχου κυρίου Νεκταρίου Τέρπου.... Το 1739 βρίσκεται δηλαδή ακόμη στη ζωή. Την ίδια χρονιά ετοιμάζει και πάλι την επανέκδοση του Πίστις. Ο τυπογράφος Βόρτολι προβαίνει στη διαδικασία έκδοσης άδειας για τύπωμα και την λαμβάνει στις 23 Νοεμβρίου 1740. Το 1740 εκδίδεται για δεύτερη φορά και το Ζητήματα, χωρίς όμως αναφορά στο όνομα χορηγού, ενώ το Πίστις δεν επανεκδίδεται, παρά μόνο 10 χρόνια αργότερα, το 1750, με την άδεια όμως του 1740. Ο Νεκτάριος Τέρπος, λοιπόν, ίσως χορηγός και της έκδοσης του Πίστις, θα πρέπει να έφυγε από τη ζωή περί τα τέλη του 1740 με αρχές του 1741.

Η ισχυρή δημοτικότητα, την οποία απέκτησε ο Νεκτάριος Τέρπος, οδηγεί στην εικονογράφισή του, μόλις 12 χρόνια μετά τον θάνατό του. Μας περιγράφει χαρακτηριστικά ο συμπατριώτης του Θεόφραστος Γεωργιάδης: Εις την εκκλησίαν των Αγίων Αποστόλων Μοσχοπόλεως, επί του τοίχου της πύλης αυτής, έβλεπέ τις την σεβασμίαν φυσιογνωμίαν του ως άνω ιερομονάχου, φέροντος επί της κεφαλής του επανωκαλύμμαυχον και ράβδον επισκόπου εις την χείρα του, πέριξ δε το όνομά του. Στην εικονογράφηση αυτή διαπιστώνονται αναλογίες και στοιχεία που παραπέμπουν στη, μεταγενέστερη βέβαια, γνωστή παράσταση του Κοσμά Αιτωλού.

Εργογραφία

Το βιβλίο του Νεκταρίου Τέρπου έχει τον ακόλουθο μακροσκελή τίτλο: 

«Βιβλιάριον καλούμενον Πίστις, αναγκαίον εις κάθε απλούν άνθρωπον, βεβαιωμένον από προφήτας, ευαγγέλιον, αποστόλους, και άλλους σοφούς διδασκάλους. Εισί δε και άλλοι λόγοι εκλεκτοί εις ωφέλειαν των αναγινωσκόντων, ως φαίνεται εν των Πίνακι, μεταγλωττισθέντες εις απλήν φράσιν, συναχθέντες παρά του εν ιερομονάχοις Νεκταρίου Τέρπου...». 

Αποτελεί το μοναδικό έργο του Νεκταρίου Τέρπου. Το Πίστις μέσα σε μία χρονική περίοδο 86 χρόνων (1732-1818) επανεκδόθηκε συνολικά δώδεκα φορές (1732, 1733, 1734, 1750, 1755, 1756, 1779 α, 1779 β, 1785, 1799, 1813, 1818). Από τον ύψηλό αριθμό των εκδόσεων, σε μία εποχή όπου η ροή του βιβλίου ρυθμίζεται με βάση τις παραγγελίες, γίνεται προφανής η αναγνώριση της προσωπικότητάς του και η ευρύτητα της απήχησης που είχε η διδασκαλία του. Το βιβλίο αυτό αποτελεί άμεση πηγή στοιχείων για τη ζωή και τη δράση του, όπως ο τόπος καταγωγής του, που αναφέρεται στη σελίδα τίτλου: Εκ της θεοφρουρήτου Χώρας Βοσκοπόλεως.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός και η καταπίεση στη Β. Ηπειρο

του Κωνσταντίνου Χολέβα

Στις 24 Αυγούστου η Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του εθνοϊερομάρτυρος αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τον οποίο ορισμένα σχολικά βιβλία αρνούνται να παρουσιάσουν ως ιερομόναχο και τον εμφανίζουν σαν έναν διαφωτιστή δυτικού τύπου.

Ο Πατροκοσμάς μαρτύρησε στο Κολικόντασι της Βορείου Ηπείρου στις 24/8/1779, αφού περπάτησε χιλιάδες χιλιόμετρα για να εμποδίσει τον εξισλαμισμό των υποδούλων.

Έχουμε χρέος προς την ιερή μνήμη του να ακολουθούμε τα διδάγματά του ως προς το ελληνορθόδοξο περιεχόμενο της παιδείας. Εχουμε επίσης χρέος να κρατήσουμε ζωντανό και ελεύθερο τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου και γενικότερα της Αλβανίας.

Με τον τίτλο «ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ» είχε διοργανώσει δύο αξιομνημόνευτα επιστημονικά συνέδρια τέτοιες ημέρες το 1987 και το 1989 ο αοίδιμος ιεράρχης Δρυινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρός Σεβαστιανός. Τιμώντας τη μνήμη του αγίου αλλά και του μητροπολίτου, καταγράφω τους ακόλουθους προβληματισμούς:

Παρά την εναλλαγή των δεξιών και των σοσιαλιστικών κυβερνήσεων στα Τίρανα, υπάρχει μία καχυποψία της κεντρικής εξουσίας προς τους Βορειοηπειρώτες και προς την Ελλάδα. Η Αλβανία θέλει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ενωση και ζητεί να ανοίξουν οι κρουνοί των ευρώ, όμως αρνείται να φερθεί ως ευρωπαϊκή χώρα απέναντι στους πολίτες της που δηλώνουν Ελληνες. Θυμίζω τα κυριότερα προβλήματα:

1) Διατηρούνται ακόμη οι μειονοτικές ζώνες, τις οποίες είχε αυθαίρετα καθορίσει το κομμουνιστικό καθεστώς. Μόνον 25.000 Βορειοηπειρώτες αναγνωρίζονται το 2012 ως Ελληνες, ενώ μεγάλα τμήματα του Ελληνισμού στον Αυλώνα, στη Χειμάρρα, στην Κορυτσά, στην πόλη του Αργυροκάστρου και αλλού δεν αναγνωρίζονται από τις Αρχές. Πρέπει η Αλβανία να πιεστεί να αναγνωρίσει τον Ελληνισμό σε όλη τη γεωγραφική και πληθυσμιακή του έκταση.

2) Συνέπεια του προηγουμένου είναι και η απαγόρευση ίδρυσης ελληνικών σχολείων σε όλα τα μέρη όπου ζουν Ελληνες. Μόνο στην αυθαίρετη μειονοτική ζώνη λειτουργούν δημοτικά σχολεία για τα Ελληνόπουλα. Και εκεί, όμως, βλέπουμε βιβλία που τυπώνονται στα Τίρανα να καλλιεργούν ανθελληνικό κλίμα.

3) Τα αλβανικά δικαστήρια αναγνωρίζουν ψευδείς τίτλους ιδιοκτησίας σε απογόνους πασάδων και μεγαλοτσιφλικάδων, στερώντας τη γη από τους Βορειοηπειρώτες. Σε άλλα παραλιακά σημεία γκρεμίζονται, χωρίς νόμιμη δικαιολογία, ακίνητα Ελλήνων. Πρόκειται για συστηματική υφαρπαγή της ιδιοκτησίας των Βορειοηπειρωτών.

4) Η ελληνική γλώσσα δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιείται σε πινακίδες των περιοχών όπου ζει ο Ελληνισμός. Οι αιρετοί εκπρόσωποι των Ελλήνων διώκονται «δι’ ασήμαντον αφορμήν». Παράδειγμα ο Βασίλης Μπολάνος, πρόεδρος της Ομόνοιας και δήμαρχος Χειμάρρας.

5) Το κακό κλίμα επιτείνει η εμμονή των μεγάλων αλβανικών κομμάτων στο ζήτημα των Τσάμηδων. Απειλούν να... δικάσουν την Ελλάδα ενώπιον ευρωπαϊκών δικαστηρίων, διότι η χώρα μας δεν δέχεται να κάνει εισαγωγή μειονότητας και να φέρει πίσω τα παιδιά των εγκληματιών πολέμου μουσουλμάνων Τσάμηδων που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές το 1941-44.

6) Τέλος, είναι ύπουλη η αλβανική πολιτική προς την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας. Ενώ σταμάτησαν οι χοντροκομμένες παρεμβάσεις εις βάρος του θαυμαστού Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, έχουμε συνεχή φαινόμενα καταστροφών εις βάρος ναών, μονών και εκκλησιαστικών ιδρυμάτων.

Η Αθήνα πρέπει να παρακινήσει τους Βορειοηπειρώτες να μη διχάζονται με κομματικά κριτήρια. Είναι επίσης ευθύνη μας να αγκαλιάσουμε τον βλαχόφωνο Ελληνισμό του Αυλώνα και της Κορυτσάς, που παραμένει πιστός στην Ορθοδοξία και την ελληνική καταγωγή του, αν και μιλά άλλο γλωσσικό ιδίωμα. Οι Βλάχοι είναι γηγενείς Ελληνες της Πίνδου, όπως έχουν αποδείξει ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Κούμας και ο σύγχρονος βαλκανιολόγος Αχιλλεύς Λαζάρου. Στη διάρκεια της Ρωμαιοκρατίας αυτοί οι ορεσίβιοι Ελληνες ανάμειξαν την ελληνική με λατινικές λέξεις. Οι Βλάχοι της Βορείου Ηπείρου έδωσαν στον Ελληνισμό μεγάλους ευεργέτες και ανέδειξαν μία από τις πνευματικές πρωτεύουσες του υπόδουλου Ελληνισμού, τη Μοσχόπολη (σημερινό Βοσκοπόγιε).

Δημοκρατία

Το σχόλιο μας: Αναδημοσιεύσαμε το άρθρο του κ. Χολέβα διότι συμφωνούμε με το σκεπτικό του και όλα σχεδόν όσα γράφει. Θέλουμε να τονίσουμε όμως ότι το παράδειγμα που χρησιμοποιεί με τον κ. Μπολάνο είναι ατυχές γιατί απλούστατα η υπόθεση με τις πινακίδες τον Απρίλιο του 2009 (γιατί προφανώς εκεί αναφέρεται) ήταν περισσότερο μιντιακή, αφού ο πρώην Δήμαρχος Χιμάρας δεν ταλαιπωρήθηκε ιδιαίτερα και τελικά απαλλάχθηκε πλήρως.

Ο κ. Χολέβας θα μπορούσε να αναφερθεί ως πραγματικό και περισσότερο επίκαιρο παράδειγμα διωγμού του Ελληνισμού στην υπόθεση του Ναούμ Ντίσιου.

Όσον αφορά τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο μπορεί να είναι θαυμαστός μόνο ως προς το χριστιανικό του έργο αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει να κάνει με τον Ελληνισμό της Βορείου Ηπείρου.

Μακρύς ο δρόμος της ζωής

του Κώστα Τέλιου από τη Σωπική

Τα λόγια του πατέρα μου μένουν στη θύμησή μου,

που πάντοτε μου έλεγε άκου εδώ παιδί μου.

Μακρύς ο δρόμος της ζωής, ποτέ μην αποστάσεις,

πάντα προχώρα θαρρετά, τέλος εκεί θα φτάσεις.

Ποτέ μην απελπίζεσαι εμπόδια σαν να έβρεις,

υπάρχει τρόπος να νικάς, αρκεί να το πιστεύεις.

Πολλές φορές θα πικραθείς, κακές ώρες θα ‘ρθούνε,

μην μαραθείς, τα βάσανα έρχονται και περνούνε.

Η γλώσσα σου πριν ‘πο το νου ποτέ να μη ξεφεύγει,

η κάθε πράξη σου οδηγό τη λογική να φέρνει.

Θύμα θυμού μη γίνεσαι, ψύχραιμα πάντα κρίνε,

σκέψεις και πράξεις του κακού επιβλαβείς θα είναι.

Τα λόγια του πατέρα μου μένουν στη θύμησή μου,

σαν φυλακτό εγώ κρατώ βαθιά εις την ψυχή μου.

Τι γίνεται με τον οδικό άξονα Ηγουμενίτσα – Μαυρομάτι;

Ερώτηση Αντώνη Μπέζα στη Βουλή:

• Το ζήτημα της κατασκευής του οδικού άξονα Ηγουμενίτσα – Σαγιάδα – Μαυρομάτι, φέρνει εκ νέου στην επικαιρότητα ο βουλευτής Θεσπρωτίας της Ν.Δ. κ. Αντώνης Μπέζας, καταθέτοντας ερώτηση προς τον Υπουργό Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας, Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων.

Ο κ. Μπέζας αναφέρεται στο ιστορικό των πρωτοβουλιών που είχαν ξεκινήσει το 2009 για τη χρηματοδότηση της οριστικής μελέτης του έργου, το οποίο στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. 

«Η Περιφερειακή αρχή Ηπείρου - συνεχίζει ο κ. Μπέζας - μπροστά στην έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος από το αρμόδιο Υπουργείο, ήλθε σε επαφή με τη διοίκηση της Εγνατία Οδός ΑΕ προκειμένου να αναλάβει αυτή την εκπόνηση των απαιτούμενων μελετών, αίτημα που έγινε αποδεκτό και για το λόγο αυτό συντάχθηκε  σχέδιο  προγραμματικής σύμβασης. Σύμφωνα όμως με ανακοίνωση της Περιφέρειας Ηπείρου, τον Ιανουάριο του 2012, η εταιρεία  αξίωσε να αναλάβει η Περιφέρεια τη χρηματοδότηση των μελετών και της κατασκευής του έργου, ο προϋπολογισμός του οποίου εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει τα 50 εκατ. ευρώ».

Με δεδομένο ότι η Περιφέρεια δεν μπορεί να αναλάβει τέτοιου ύψους δαπάνη, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, ζητά  να πληροφορηθεί αν είναι στις προτεραιότητες του Υπουργείου η υλοποίηση του έργου και η ένταξή του σε συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα στο πλαίσιο των κάθετων αξόνων της Εγνατίας και αν υπάρχει δυνατότητα εμπλοκής της ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε. στην όλη διαδικασία.

ΠΡΩΙΝΟΣ ΛΟΓΟΣ

ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΤΩΝ ΗΧΩΝ

του δάσκαλου Χαράλαμπου Κίτσιου

Πολλά μουσικά  όργανα θα ζήλευαν μέχρι φθόνου το δυτικοευρωπαϊκό κλαρίνο, που ήρθε ως άλλος ξένος και κοιμήθηκε και με τη γυναίκα του νοικοκύρη που τον φιλοξένησε...

Μολονότι δυτικό μουσικό όργανο, το κλαρίνο ήρθε για να κατακτήσει τη Στεριά  Ελλάδα το 1835, από τη Τουρκία, αρχής γενομένης από τη βόρεια Ελλάδα, στη συνέχεια σε όλη την Ήπειρο, τη Θεσσαλία, τη Ρούμελη και τον Μοριά. Μεγάλη εξάπλωση είχε στο Πωγώνι και στη γειτονική Δρόπολη, στο Δέλβινο και στην υπόλοιπη Αλβανία.

Προ του κλαρίνου παίζονταν η φλογέρα και οι ζουρνάδες. Όλη τη δουλειά  όμως δεν την κάνει το κλαρίνο, είναι και το ντέφι, είναι και το βιολί.

•Η εξάπλωση του κλαρίνου στην Ελλάδα και γενικότερα στα Βαλκάνια συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είναι απλώς ένα μουσικό όργανο. Το κλαρίνο δεν  ανήκει στο σωρό.

  Είναι σύμβολο μνήμης, σύνδεσης με τις ρίζες, με αγαπημένα πρόσωπα, με τόπους, μα κυρίως με ανθρώπους. Συχνά έγινε αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας. Ο ήχος του κλαρίνου ξυπνά στον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων. Από τα δεκάδες όργανα που υπάρχουν στην Ελλάδα, μόνον τρία μπορεί να αναφερθούν: η λύρα (ποντιακή, κριτική, νησιών του Αιγαίου), το βιολί και το μπουζούκι.

Παρόλο που το κλαρίνο ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στη Στερεά Ελλάδα, μόλις τα τελευταία χρόνια αναγνωρίστηκε η μεγάλη προσφορά των λαϊκών καλλιτεχνών. Κι αυτό πιθανότατα επειδή στην ηπειρωτική Ελλάδα οι μουσικοί συνήθως ήταν μετακινούμενοι και η κοινωνική  τους θέση  ήταν υποβαθμισμένη.

• Ονομαστές επαγγελματικές κομπανίες (ζηγιές) ήταν από μουσικές οικογένειες, όπως π.χ. των Χαλιγιάννιδων ή Χαλιγιανναίων από τον Παρακάλαμο Ιωαννίνων, η οικογένεια των Μαστοραίων από τη Άνω Δρόπολη κ.ά.

Οι οργανοπαίχτες είχαν και το χάρισμα του τραγουδιστή που συνόδευαν    και τους μουσικούς  ήχους,.

Αν και  «υιοθετημένο παιδί», το  κλαρίνο κατόρθωσε να γίνει από τα πιο αγαπημένα σε αρραβώνες και γάμους στη Στεριανή Ελλάδα και ιδίως στη Δυτική. Το  λαϊκό κλαρίνο κατόρθωσε να μπει με το σπαθί του στο Μέγαρο Μουσικής και πάνω απ΄ όλα στο Ηρώδειο.

Μα τα καλύτερα γλέντια θέλουν μυρωδιά φύσης, ψητό κρέας, μπύρα ή τσιπουράκι, που φέρνουν το κέφι για χορό  και τραγούδι.

Οι συμπατριώτες μας, Βορειοηπειρώτες, που ζουν στην  Ελλάδα, συμπαθούν πολύ το κλαρίνο. Γάμοι, βαφτίσια, κοπή Πρωτοχρονιάτικης Πίτας και άλλες εκδηλώσεις συνοδεύονται πάντοτε με κλαρίνα, Επίσης στα παραδοσιακά πανηγύρια του Δεκαπενταύγουστου, ξεφαντώνουν με κλαρίνα.

Στον Βορειοηπειρωτικό χώρο έχουν διαπρέψει, ειδικά στο κλαρίνο αρκετοί (εννοείται σε δημοτικές ορχήστρες). Αρχίζοντας από τους πιο παλιούς αναφέρουμε:  

Από Αγίους Σαράντα : Βασίλης Καλκάνης, από τη Γριάζδανη—Σπύρος Λιάρης, από τη Γράβα—Κώστας Σταύρος, από τη Γριάζδανη κ.ά.

Από το Αργυρόκαστρο : Κώτσιος Κυριάκης Γλύνα—Κώτσιος Παφύλλας(Μαρίτης) Επισκοπή—Γιώργος Μάστορας (Τσιτσής) Γράψη—Βασίλης Μάστορας Αργυρόκαστρο—Θωμάς Μάντης Επισκοπή—Σπύρος Μάστορας Αργυρόκαστρο—Θωμάς Κατσάνος Σχωριάδες—Μίλτος Οικονόμου Χλωμό—Αντώνης Κατσάνος Σχωριάδες—Βαγγέλης Μάτσιας Τσιάτιστα –Κ.Κονόμος Πέπελη—Π.Ζήσης Σελλειό—Σ.Μπούκαλης Βρυσερά—Γκίζας Μπουλιαράτες—Κ.Βέρδης Μπουλιαράτες—Σ. Ντέρος Γεωργουτσάτες—Β. Τσιαμάτης Τίρανα—Σ. Σιδέρης Βραχογοραντζή—Α. Τούνης Τεριαχάτες—Μιτσιούλης Γοραντζή—Μαμούτης Γοραντζή—Ντέντες Δερβιτσάνη—Θύμιος Δερβιτσάνη—Λ. Γκιώκας Πέπελη κ.ά.

(Βόηθησαν για τα ονόματα : Π.Μάντης, Α.Κατσάνος, Κ. Στέργιος).

Ιστοσελίδα ΣΦΕΒΑ: Ο Αύγουστος να ήταν δύο φορές το χρόνο

Αύγουστε, καλέ μου μήνα, έλα πιο νωρίς……., λέει ένα λαϊκό τραγούδι. Αυτό έχει τους λόγους του. 

Τον Αύγουστο οι άνθρωποι ξεκουράζονται γι’ αυτό και αναγνωρίζεται ως μήνας των διακοπών. Τον Αύγουστο γεμίζει η φύση με όλα τα είδη των φρούτων. 

Τον Αύγουστο γεμίζουν και τα χωριά της Βορείου Ηπείρου με τα «φρούτα» από νέους και νέες Βορειοηπειρώτες, που εδώ και χρόνια έχουν αποφασίσει  τις διακοπές τους να τις περάσουν στη γενέτειρά τους, τη Βόρεια Ήπειρο. Να δουν και τους δικούς τους, να δουν και το χωριό τους, να περιποιηθούν και το σπιτάκι τους, να κάμουν και το γλέντι τους.

Κι εφέτος τα χωριά της Βορείου Ηπείρου γέμισαν με κόσμο. Πάρα πολλοί νέοι και νέες έδωσαν ανάσα στα γερασμένα χωριά μας, έδωσαν παλμό, κίνηση, ζωντάνια, μα και ελπίδα πως αυτός ο τόπος δεν θα μαραζωθεί, πως αυτός ο τόπος έχει ελπίδα.

Σε πολλά χωριά του Βούρκου και των Ριζών, της Δρόπολης και του Πωγωνίου, του Δελβίνου και της Χιμάρας, στήθηκαν γλέντια, δόθηκαν συναυλίες από βορειοηπειρώτες μουσικούς και ερμηνευτές, διοργανώθηκαν διάφορες δραστηριότητες. Στην Γριάζδανη επαρχίας Λιβαδειάς, με πρωτοβουλία της επαρχίας Λιβαδειάς και της Αδελφότητας Γριάζδανης, διοργανώθηκε μια ωραία δραστηριότητα αφιερωμένη στον αξιόλογο καθηγητή  Νικόλαο Σταύρο, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή στην Αμερική. Η πλατεία του χωριού, με απόφαση του επαρχιακού συμβουλίου, πήρε το όνομά του. Εκεί τοποθετήθηκε και μια τιμητική  πλακέτα  στη μνήμη του, καθώς προβλήθηκε και  βίντεο από την δράση του. Η Αδελφότητα Γριαζδανητών προσέφερε τιμητική πλακέτα και σε δυο κατοίκους της που συμβάλλαμε, από το δικό τους κομπόδεμα, για τον εξωραϊσμό της εκκλησιάς του χωριού.

Οι Δρυμάδες είχαν ένα προνόμιο ανώτερο από τους άλλους αυτό τον Δεκαπενταύγουστο. Ανάμεσά τους ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας Μακαριώτατος Αναστάσιος, όπου χοροστάτησε στη θεία λειτουργία την ημέρα της Υπεραγίας Θεοτόκου και Μητέρας του Χριστού. Συνομίλησε με τους πιστούς που βρέθηκαν εκεί και τέλεσε τρισάγιο στο μέρος που δολοφόνησαν τον Αριστοτέλη Γκούμα.

Το ξακουστό μοναστήρι του Κώσταρι και η εκκλησία της Παναγιάς στη Σερονιά, που εδώ και δεκαετίες ήταν χώροι προσκυνήματος και λατρείας, γέμισαν ξανά με εκατοντάδες πιστούς από τα γύρω χωριά και την πόλη των Αγ. Σαράντα. Το μοναστήρι της Παναγιάς στην Καμενίτσα Δελβίνου, είχαν αγρυπνίες.

Στη Φοινίκη, το μεγαλοχώρι της επαρχίας με το ίδιο όνομα, η αδελφότητα Φοινικαίων κατήρτισε ολόκληρο πρόγραμμα για τον εορτασμό της Υπεραγίας Θεοτόκου. Το προηγούμενο βράδυ διοργανώθηκε φεστιβάλ τραγουδιού, ακολούθησε λαϊκό γλέντι, ενώ την ημέρα της εορτάζουσας Παναγίας, η εκκλησία, που φέρνει το όνομά της, ήταν κατάμεστη από πιστούς. Ακολούθησε η θεια λειτουργία,  όπου χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Ιεράς Μητρόπολης Αργυροκάστρου, Σεβασμιώτατος Δημήτριος. Μετά ακολούθησε λαϊκό ξεφάντωμα στο ανακαινισμένο προαύλιό της, μέχρι αργά το βράδυ.

Στο Αλύκο, στην Πλατεία «Κύπρος» το απόγευμα δεν υπήρχε χώρος από την πολυκοσμία. Άνθρωποι όλων των ηλικιών συγκεντρώθηκαν να γιορτάσουν όλοι μαζί και να ευχηθούν όλοι μαζί. Είναι αυτή μια πρωτοβουλία και, ώθηση από την Αδελφότητα Αλυκιωτών, σε συνεργασία με την επαρχία Αλύκου, που εδώ και μερικά χρόνια έχε μετατραπεί σε παράδοση.

Για πρώτη φορά η αδελφότητα της Μεμόραχης αποφάσισε να γιορτάσει στο χωριό τους.  Αυτό έγινε και στη Γράβα, στη Γέρμα, στη Δρόβιανη.

Με τον ίδιο ρυθμό και το ίδιο ξεφάντωμα παρατηρήθηκε και σε πολλά άλλα χωριά της Βορείου Ηπείρου, για να ευχηθούν όλοι μαζί: Χρόνια πολλά! Και του χρόνου πιο πολλοί με μόνιμοι παρουσία εδώ στα πάτρια εδάφη!

ΥΓ: Στη φώτο, χαιρετίζει ο έπαρχος Αλύκου Χρήστος Καΐσης. Δίπλα του ο πρόεδρος της Αδελφότητας Αλυκιωτών Μιχάλης Γιώτης.

(από συνεργάτη μας στη Β. Ήπειρο)

http://www.sfeva.gr