- του δάσκαλου Γιώργου Χαρίση -
Γεννήθηκε στο χωριό Ραχούλα το 1900 σε μια περίοδο που η φτώχεια στο Βούρκο ήταν πολύ μεγάλη. Ο κόσμος υπόφερε για ψωμί. Δεν έφταναν όλα αυτά, αλλά και οι Τούρκοι με τους φόρους τους και τους μπράβους τους βασάνιζαν το λαό.
Ο Κώστας ήταν από μια οικογένεια που αγαπούσε τα γράμματα. Ο πατέρας του ήταν παπάς. Αφού μεγάλωσε πήγε στο σχολείο στο χωριό Γέρμα και μετά στο Αλύκο, όπου τελείωσε την τέταρτη τάξη. Ήταν καλός μαθητής και διορίστηκε δάσκαλος, μ’ αυτή τη μόρφωση, στα χωριά του Βούρκου, όπως στο Λαζάτι, Καλτσάτι, Κουλουρίτσα, Σωπίκι και Βριόνι. Δούλεψε έτσι δάσκαλος 17 χρόνια και μετά του έρχεται η παύση από την κυβέρνηση. Ως φαίνεται το πάθος του για την ελληνική γλώσσα και την ορθοδοξία τον έκαναν ανεπιθύμητο. Σ’ αυτή την περίοδο, πέρα των άλλων και άνεργος, υπέφερε πολλά, αναγκάστηκε να πάει στο Φίερι και να δουλέψει εργάτης στην περίοδο 1946-47.
Το πάθος του για την ορθοδοξία και η επιθυμία του να υπηρετήσει θρησκεία, τον έκανε να συνεχίσει την ιερατική σχολή στο Δυρράχιο. Χειροτονήθηκε παπάς και διορίστηκε στα χωριά Τσούκα, Ραχούλα, Ιμεραφέντι. Δούλεψε τίμια ως ιερέας που ήταν. Απ’ το λαό δεν έπαιρνε τίποτα, διότι ο κόσμος ήταν φτωχός κι αυτός γνώριζε τι θα πει φτώχεια.
Να τι μας λέει ο Σπύρος Ιωαννίδης : «Βάφτισα ένα αγόρι κάποιου χωριανού στο Αλύκο κι εγώ ήμουν κουμπάρος. Αφού τελείωσε το μυστήριο λέγω στον παπά-Κώστα: ο κόπος σας παπά.
«Τίποτα, κάναμε το χριστιανικό καθήκον μας». Και όπως γνωρίζω καλά πουθενά δε έπαιρνε χρήματα, αλλά όχι μόνον τόσο, αλλά και όπου υπηρέτησε ως δάσκαλος οι ανθρωποι εκφράζουν τη μεγάλη ευγνωμοσύνη τους για το ιερό του έργο».
Μια μέρα συναντησα στο δρόμο τον παπα-Κώστα. Και μου λέει : «Ο Χαρίσης από το Αλύκο είσαι εσύ;» Ναι, του απάντησα. «Μου είπαν πως διδάσκεις ελληνικά στο οκτατάξειο του Αλύκου. Προσπάθησε να μάθεις σωστά στα παιδιά την ελληνική γλώσσα». Τον ευχαρίστησα και χωριστήκαμε τότε, αλλά η σκέψη μου παραμένει καρφωμένη στα σοφά λόγια του.
Πέμπτη 10 Ιουνίου 2010
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
Συζήτηση με τον Βάσο Πόλιο
(και τον δάσκαλο, εκδότη Θ. Βεζιάνη)
Δάσκαλος: Θυμούμαι πάντα, Βάσο, πως είχες άλλες απόψεις, πάντα αντιπολιτευτικές και μέσα στα θεσμικά όργανα του Ελληνισμού μας. Απόψεις που ποτέ δεν τις δημοσιεύσαμε μέχρι τώρα.
Βάσος, πολιτικός μηχανικός: Ναι, δάσκαλε, αλήθεια, έτσι είναι. Είχα άλλες απόψεις. Κι αυτό πήγαζε πως ήμουν πάντα προβληματισμένος για την τύχη αυτού του ξεχασμένου κόσμου, θύμα πολέμων, συμφερόντων και διαφορών μεταξύ των εθνών.
Έβλεπα από την αρχή της πτώσης του κομμουνισμού στην Αλβανία πως εμάς ως Μειονότητα πλέον μάς αρμόζει ο αντιπολιτευτικός ρόλος, γιατί πάντα ζητάμε τα δικαιώματά μας που δεν δίνονται από τις αλβανικές αρχές, από την αλβανική κυβέρνηση, από τ’ αλβανικά κόμματα. Τώρα το να αγωνιζόμαστε μαζί μ’ ένα αλβανικό κόμμα ή με την ίδια την αλβανική κυβέρνηση για τα δικαιώματά μας, είναι παράλογο για να μη πούμε αστείο, γιατί έτσι χάνει το νόημα κάθε ουσιαστική διεκδίκηση.
Δάσκαλος: Εσύ Βάσο είχες αντιθέσεις και μέσα στην Ομόνοια.
Βάσος: Ναι, έτσι είναι. Αλήθεια είχατε στην Ομόνοια μεγάλες επιτυχίες, στην αρχή, μέχρι τη Δίκη των πέντε το 1994. Και μολαταύτα όμως που τότε είχε μέσα στην Ομόνοια κάποιου είδους αντιπολίτευση, ξανά εγώ είχα άλλη άποψη.
Εάν ήταν δύο «Ομόνοιες», δύο ελληνικές οργανώσεις τουλάχιστον, θα ήταν καλύτερα.
Γιατί ;
- Θα υπήρχε και η άλλη άποψη, η οποία θα ήταν ξεκάθαρη, γιατί όσο και μεγάλη ελευθερία άλλων απόψεων μέσα στην Ομόνοια, ξανά υπάρχει το φρενάρισμα, η απόκλιση ή η έξωση στο περιθώριο.
- Με τουλάχιστον δύο Ομόνοιες, θα υπήρχαν πιο ώριμες αποφάσεις στα εθνικά θέματα, αφού βεβαίως θα συναινέσουν οπωσδήποτε γι’ αυτά τα θέματα.
- Εάν υπάρχουν δύο και να λαθέψει ο ένας δεν αφήνει ο άλλος.
- Εάν υπάρχουν δύο, δεν αποδυναμώνει, δεν διαλύεται η Ομόνοια, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.
- Δεν θα υπήρχε, επίσης, διαρροή Ελλήνων στ’ αλβανικά κόμματα ή θα ήταν ελάχιστη, γιατί εάν δεν συνταυτίζονταν με έναν ελληνικό φορέα, υπήρχε ο άλλος.
- Με έναν μόνον φορέα αφήνονται πολλοί, μάλιστα και ικανότατα στελέχη στο περιθώριο, τα οποία δεν εισχωρούν ούτε στα αλβανικά κόμματα.
- Σε Διεθνές επίπεδο, θα υπήρχε μεγαλύτερη εκτίμηση για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, γιατί θα είχε ολοκληρωμένους ελληνικούς θεσμούς, θα είχε μεγαλύτερο κύρος. Γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά μειονότητα στον κόσμο μόνον με έναν φορέα. Ο ένας θυμίζει απολυταρχική, μοναρχική, κομμουνιστική νοοτροπία. Το ένα ανήκει στο παρελθόν. Το Κόσσοβο είχε 16 δικούς του φορείς, το Μαυροβούνιο 7 κλπ. Άλλο είναι η συναίνεση των ομογενειακών φορέων και η ανάδειξη ηγέτη, που ήταν και είναι απαραίτητη.
Δάσκαλος: Αγαπητέ Βάσο, πού εστιάζεται η διαφωνία σου με τα αιτήματά μας ;
Βάσος: Μα για ποια αιτήματα; Εγώ δεν βλέπω να υπάρχουν επίσημα αιτήματα. Ακόμα εγώ δεν ξέρω τι ζητάει η Ομόνοια, τι ζητάτε; Εσείς, σχεδόν, δεν ζητάτε τίποτα. Ξέρετε κανένα επίσημο έγγραφο για το τι επιτέλους ζητάει η Ομόνοια;
Εγώ ένα επίσημο, πολύ επίσημο, έγγραφο γνωρίζω, το ψήφισμα της Ομόνοιας του 1993 επί προεδρίας Κυριαζάτη, το οποίο κυκλοφόρησε στις αλβανικές αρχές, στους Διεθνείς Οργανισμούς, σ’ όλο τον κόσμο. Και οι τότε οι βουλευτές Μήτσιος και Μακαριάδης το έκαναν σημαία παντού στο εξωτερικό.
Έμεινε, όμως, το μόνο.
Γιατί ; Ας πάρουν τον Κυριαζάτη να τους το πει…!
Δάσκαλος: Θυμούμαι πάντα, Βάσο, πως είχες άλλες απόψεις, πάντα αντιπολιτευτικές και μέσα στα θεσμικά όργανα του Ελληνισμού μας. Απόψεις που ποτέ δεν τις δημοσιεύσαμε μέχρι τώρα.
Βάσος, πολιτικός μηχανικός: Ναι, δάσκαλε, αλήθεια, έτσι είναι. Είχα άλλες απόψεις. Κι αυτό πήγαζε πως ήμουν πάντα προβληματισμένος για την τύχη αυτού του ξεχασμένου κόσμου, θύμα πολέμων, συμφερόντων και διαφορών μεταξύ των εθνών.
Έβλεπα από την αρχή της πτώσης του κομμουνισμού στην Αλβανία πως εμάς ως Μειονότητα πλέον μάς αρμόζει ο αντιπολιτευτικός ρόλος, γιατί πάντα ζητάμε τα δικαιώματά μας που δεν δίνονται από τις αλβανικές αρχές, από την αλβανική κυβέρνηση, από τ’ αλβανικά κόμματα. Τώρα το να αγωνιζόμαστε μαζί μ’ ένα αλβανικό κόμμα ή με την ίδια την αλβανική κυβέρνηση για τα δικαιώματά μας, είναι παράλογο για να μη πούμε αστείο, γιατί έτσι χάνει το νόημα κάθε ουσιαστική διεκδίκηση.
Δάσκαλος: Εσύ Βάσο είχες αντιθέσεις και μέσα στην Ομόνοια.
Βάσος: Ναι, έτσι είναι. Αλήθεια είχατε στην Ομόνοια μεγάλες επιτυχίες, στην αρχή, μέχρι τη Δίκη των πέντε το 1994. Και μολαταύτα όμως που τότε είχε μέσα στην Ομόνοια κάποιου είδους αντιπολίτευση, ξανά εγώ είχα άλλη άποψη.
Εάν ήταν δύο «Ομόνοιες», δύο ελληνικές οργανώσεις τουλάχιστον, θα ήταν καλύτερα.
Γιατί ;
- Θα υπήρχε και η άλλη άποψη, η οποία θα ήταν ξεκάθαρη, γιατί όσο και μεγάλη ελευθερία άλλων απόψεων μέσα στην Ομόνοια, ξανά υπάρχει το φρενάρισμα, η απόκλιση ή η έξωση στο περιθώριο.
- Με τουλάχιστον δύο Ομόνοιες, θα υπήρχαν πιο ώριμες αποφάσεις στα εθνικά θέματα, αφού βεβαίως θα συναινέσουν οπωσδήποτε γι’ αυτά τα θέματα.
- Εάν υπάρχουν δύο και να λαθέψει ο ένας δεν αφήνει ο άλλος.
- Εάν υπάρχουν δύο, δεν αποδυναμώνει, δεν διαλύεται η Ομόνοια, γιατί υπάρχει και η άλλη πλευρά που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο.
- Δεν θα υπήρχε, επίσης, διαρροή Ελλήνων στ’ αλβανικά κόμματα ή θα ήταν ελάχιστη, γιατί εάν δεν συνταυτίζονταν με έναν ελληνικό φορέα, υπήρχε ο άλλος.
- Με έναν μόνον φορέα αφήνονται πολλοί, μάλιστα και ικανότατα στελέχη στο περιθώριο, τα οποία δεν εισχωρούν ούτε στα αλβανικά κόμματα.
- Σε Διεθνές επίπεδο, θα υπήρχε μεγαλύτερη εκτίμηση για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, γιατί θα είχε ολοκληρωμένους ελληνικούς θεσμούς, θα είχε μεγαλύτερο κύρος. Γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει καμιά μειονότητα στον κόσμο μόνον με έναν φορέα. Ο ένας θυμίζει απολυταρχική, μοναρχική, κομμουνιστική νοοτροπία. Το ένα ανήκει στο παρελθόν. Το Κόσσοβο είχε 16 δικούς του φορείς, το Μαυροβούνιο 7 κλπ. Άλλο είναι η συναίνεση των ομογενειακών φορέων και η ανάδειξη ηγέτη, που ήταν και είναι απαραίτητη.
Δάσκαλος: Αγαπητέ Βάσο, πού εστιάζεται η διαφωνία σου με τα αιτήματά μας ;
Βάσος: Μα για ποια αιτήματα; Εγώ δεν βλέπω να υπάρχουν επίσημα αιτήματα. Ακόμα εγώ δεν ξέρω τι ζητάει η Ομόνοια, τι ζητάτε; Εσείς, σχεδόν, δεν ζητάτε τίποτα. Ξέρετε κανένα επίσημο έγγραφο για το τι επιτέλους ζητάει η Ομόνοια;
Εγώ ένα επίσημο, πολύ επίσημο, έγγραφο γνωρίζω, το ψήφισμα της Ομόνοιας του 1993 επί προεδρίας Κυριαζάτη, το οποίο κυκλοφόρησε στις αλβανικές αρχές, στους Διεθνείς Οργανισμούς, σ’ όλο τον κόσμο. Και οι τότε οι βουλευτές Μήτσιος και Μακαριάδης το έκαναν σημαία παντού στο εξωτερικό.
Έμεινε, όμως, το μόνο.
Γιατί ; Ας πάρουν τον Κυριαζάτη να τους το πει…!
ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ
- του Χ. Κίτσου -
Οι ελληνοδιδάσκαλοι της Βορείου Ηπείρου έχουν κάνει προσπάθειες και αγώνες για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού φρονήματος.
Ιδιαίτερα γνωστή είναι η δράση αυτών των παλαιών δασκάλων επί Τουρκοκρατίας, που λειτουργούσαν οι μοναστηριακές σχολές, όπως του Διβροβουνίου, του Θεολόγου, της Λεσινίτσας, της Μονής Δρυάνου και αλλού. Επίσης στα νεότερα χρόνια, μετά την ίδρυση του Αλβανικού κράτους, οι διδάσκαλοι βρέθηκαν μπροστά στις εθνικιστικές αλβανικές προκαταλήψεις, που προσπαθούσαν να εξαφανίσουν τα ελληνόγλωσσα σχολεία της Βορείου Ηπείρου. Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο το 1934 οργανώνεται η μεγάλη σχολική απεργία και στάλθηκε μυστική διαμαρτυρία με χιλιάδες υπογραφές στην Κοινωνία των Εθνών. Σαν αποτέλεσμα τα αιτήματα δικαιώθηκαν και το 1935 ξαναλειτούργησαν τα σχολεία στην ελληνική γλώσσα. Τότε εξορίστηκαν 12 ελληνοδιδάσκαλοι.
Οι Έλληνες διδάσκαλοί και οι Έλληνες επιστήμονες ήταν στο στόχαστρο των διώξεων. Αμέσως μετά την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού, οι Ιταλοί έκαναν εκτεταμένες συλλήψεις δασκάλων, διανοούμενων και πατριωτών που τους φυλάκισαν στον Καλιά του Αργυροκάστρου.
Οι διώξεις συνεχίστηκαν κατά την περίοδο του αντιστασιακού κινήματος και εντάθηκαν μετά την εφαρμογή της κομμουνιστικής δικτατορίας. Ο Ενβέρ Χότζα κατανοούσε ότι δεν θα μπορούσε να δαμάσει την Εθνική Ελληνική Μειονότητα, αν δεν έπαιρνε δραστικά μέτρα κατά των διανοούμενων, που τους θεωρούσε επικίνδυνούς για τον σοσιαλισμό. Χρειάζονταν πολιτική εκφοβισμού. Μ’ αυτή την ταχτική οι Αλβανοί σιγά-σιγά πέρασαν στην τελική σχεδόν αλβανοποίηση των ελληνόγλωσσων σχολείων.
Κατάλογος εκπαιδευτικών και επιστημόνων που διώχτηκαν και μαρτύρησαν
την περίοδο 1943-1990.
1. Ανδρέας Ανδρεάδης - Καλογοραντζή, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
2. Ευθύμιος Γκίκας – Σωπική , διδάσκαλος , εκτελέστηκε.
3. Παναγιώτης Ζέρβας- Χλωμό, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
4. Θεοδόσης Λαζάκης, Κλεισάρι, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
5. Ευθύμιος Τάταρης, Δρόβιανη, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
6. Γεώργιος Λίτσας, Κ. Λεσινίτσα, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
7. Λευτέρης Χαρμπάτσης, Δίβρη, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
8. Χριστάκης Γκίνης, Βάνιστα, δικηγόρος, εκτελέστηκε.
9. Γρηγόρης Λαμποβιτιάδης, Δούβιανη, οδοντίατρος, εκτελέστηκε.
10. Βασίλης Σαχίνης, Δούβιανη, ταξιδ. Πράκτορας. εκτελέστηκε.
11. Νίκος Λέζος, Κ. Λεσινίτσα, Χημικός, εκτελέστηκε.
12. Πέτρος Νάκος, Σμήνετση, ιατρός, δολοφονήθηκε.
13. Μιχάλης Βράνος, Βουλιαράτες, διδάσκαλος, κάθειρξη.
14. Νικόλας Γκαζίκας, Βουλιαράτες, διδάσκαλος, κάθειρξη.
15. Μιχάλης Γκιώκας, Πέπελη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
16. Γιάννης Ζώης, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη.
17. Κώστας Θάνος, Γορίτσα, διδάσκαλος, κάθειρξη .
18. Αριστείδης Κυρούσης, Πολύτσιανη διδάσκαλος, κάθειρξη.
19. Χρήστος Λιάκος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
20. Κώστας Λώλης, Βόδριστα, διδάσκαλος, κάθειρξη.
21. Θοδωρής Μάλλιος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
22. Σπύρος Μάσσιος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
23. Λάμπης Μπέκας, Λόγγος, διδάσκαλος, κάθειρξη.
24. Γιώργος Τσιάμης, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη.
25. Θωμάς Φωτίου, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη
26. Σπύρος Σακελλάρης, Δίβρη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
27. Δημήτριος Οικονόμου, Δίβρη, ιατρός, κάθειρξη.
28. Νικόλαος Κώτσης, Δίβρη, διδάσκαλος, φυγάς.
29. Σπύρος Θωμάς, Αρδάσοβα, διδάσκαλος, φυγάς.
30. Γιάννης Παππάς, Αλίκο, διδάσκαλος, φυγάς.
31. Λευτέρης Γκουβέλης, Δρόβιανη, διδάσκαλος, φυγάς.
32. Λευτέρης Τάλλιος, Χαντήραγα, διδάσκαλος, δολοφονημένος.
Οι ελληνοδιδάσκαλοι της Βορείου Ηπείρου έχουν κάνει προσπάθειες και αγώνες για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού φρονήματος.
Ιδιαίτερα γνωστή είναι η δράση αυτών των παλαιών δασκάλων επί Τουρκοκρατίας, που λειτουργούσαν οι μοναστηριακές σχολές, όπως του Διβροβουνίου, του Θεολόγου, της Λεσινίτσας, της Μονής Δρυάνου και αλλού. Επίσης στα νεότερα χρόνια, μετά την ίδρυση του Αλβανικού κράτους, οι διδάσκαλοι βρέθηκαν μπροστά στις εθνικιστικές αλβανικές προκαταλήψεις, που προσπαθούσαν να εξαφανίσουν τα ελληνόγλωσσα σχολεία της Βορείου Ηπείρου. Μπροστά σ’ αυτό τον κίνδυνο το 1934 οργανώνεται η μεγάλη σχολική απεργία και στάλθηκε μυστική διαμαρτυρία με χιλιάδες υπογραφές στην Κοινωνία των Εθνών. Σαν αποτέλεσμα τα αιτήματα δικαιώθηκαν και το 1935 ξαναλειτούργησαν τα σχολεία στην ελληνική γλώσσα. Τότε εξορίστηκαν 12 ελληνοδιδάσκαλοι.
Οι Έλληνες διδάσκαλοί και οι Έλληνες επιστήμονες ήταν στο στόχαστρο των διώξεων. Αμέσως μετά την οπισθοχώρηση του ελληνικού στρατού, οι Ιταλοί έκαναν εκτεταμένες συλλήψεις δασκάλων, διανοούμενων και πατριωτών που τους φυλάκισαν στον Καλιά του Αργυροκάστρου.
Οι διώξεις συνεχίστηκαν κατά την περίοδο του αντιστασιακού κινήματος και εντάθηκαν μετά την εφαρμογή της κομμουνιστικής δικτατορίας. Ο Ενβέρ Χότζα κατανοούσε ότι δεν θα μπορούσε να δαμάσει την Εθνική Ελληνική Μειονότητα, αν δεν έπαιρνε δραστικά μέτρα κατά των διανοούμενων, που τους θεωρούσε επικίνδυνούς για τον σοσιαλισμό. Χρειάζονταν πολιτική εκφοβισμού. Μ’ αυτή την ταχτική οι Αλβανοί σιγά-σιγά πέρασαν στην τελική σχεδόν αλβανοποίηση των ελληνόγλωσσων σχολείων.
Κατάλογος εκπαιδευτικών και επιστημόνων που διώχτηκαν και μαρτύρησαν
την περίοδο 1943-1990.
1. Ανδρέας Ανδρεάδης - Καλογοραντζή, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
2. Ευθύμιος Γκίκας – Σωπική , διδάσκαλος , εκτελέστηκε.
3. Παναγιώτης Ζέρβας- Χλωμό, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
4. Θεοδόσης Λαζάκης, Κλεισάρι, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
5. Ευθύμιος Τάταρης, Δρόβιανη, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
6. Γεώργιος Λίτσας, Κ. Λεσινίτσα, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
7. Λευτέρης Χαρμπάτσης, Δίβρη, διδάσκαλος, εκτελέστηκε.
8. Χριστάκης Γκίνης, Βάνιστα, δικηγόρος, εκτελέστηκε.
9. Γρηγόρης Λαμποβιτιάδης, Δούβιανη, οδοντίατρος, εκτελέστηκε.
10. Βασίλης Σαχίνης, Δούβιανη, ταξιδ. Πράκτορας. εκτελέστηκε.
11. Νίκος Λέζος, Κ. Λεσινίτσα, Χημικός, εκτελέστηκε.
12. Πέτρος Νάκος, Σμήνετση, ιατρός, δολοφονήθηκε.
13. Μιχάλης Βράνος, Βουλιαράτες, διδάσκαλος, κάθειρξη.
14. Νικόλας Γκαζίκας, Βουλιαράτες, διδάσκαλος, κάθειρξη.
15. Μιχάλης Γκιώκας, Πέπελη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
16. Γιάννης Ζώης, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη.
17. Κώστας Θάνος, Γορίτσα, διδάσκαλος, κάθειρξη .
18. Αριστείδης Κυρούσης, Πολύτσιανη διδάσκαλος, κάθειρξη.
19. Χρήστος Λιάκος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
20. Κώστας Λώλης, Βόδριστα, διδάσκαλος, κάθειρξη.
21. Θοδωρής Μάλλιος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
22. Σπύρος Μάσσιος, Δερβιτσιάνη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
23. Λάμπης Μπέκας, Λόγγος, διδάσκαλος, κάθειρξη.
24. Γιώργος Τσιάμης, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη.
25. Θωμάς Φωτίου, Τεριαχάτι, διδάσκαλος, κάθειρξη
26. Σπύρος Σακελλάρης, Δίβρη, διδάσκαλος, κάθειρξη.
27. Δημήτριος Οικονόμου, Δίβρη, ιατρός, κάθειρξη.
28. Νικόλαος Κώτσης, Δίβρη, διδάσκαλος, φυγάς.
29. Σπύρος Θωμάς, Αρδάσοβα, διδάσκαλος, φυγάς.
30. Γιάννης Παππάς, Αλίκο, διδάσκαλος, φυγάς.
31. Λευτέρης Γκουβέλης, Δρόβιανη, διδάσκαλος, φυγάς.
32. Λευτέρης Τάλλιος, Χαντήραγα, διδάσκαλος, δολοφονημένος.
Κυριακή 6 Ιουνίου 2010
Ο χαφιές
- του Αριστείδη Ιασωνίδη -
Μια φορά κι έναν καιρό,
ήταν ένας στο χωριό,
νύχτα μέρα προσπαθούσε
τι κακό να υπηρετούσε.
Έφερνε γύρω στο χωριό,
σαν το βόδι το ζουρλό,
τη νύχτα σαν νυχτερίδα
ξετρυπούσε σαν αρίδα.
Στις αυλές, στα παραθύρια,
ν' άκουγε τι λέει η φαμίλια,
της Ασφάλειας στοιχείο,
όλο ψέμα το γελοίο.
Έφτιαχνε βιογραφίες
με ψευτιά και πονηριά,
τα 'δινε στο Sigurimi
και πληρώνονταν αδρά.
Πάντα σκεφτόταν το κακό
κι έμπαζε τον πανικό
και στον ύπνο συλλογιόταν
τι κακό για να γινόταν.
Προσπαθούσε με τερτίπια
κι έμπαινε μέσα στα σπίτια
και με λόγια μαλακά
του ανοίγαν την καρδιά.
Έπειτα τους καταγγέλει
και στη φυλακή τους στέλνει.
Τέτοια γίνονταν πολλά
στα χρόνια τα κομμουνιστικά.
Μια φορά κι έναν καιρό,
ήταν ένας στο χωριό,
νύχτα μέρα προσπαθούσε
τι κακό να υπηρετούσε.
Έφερνε γύρω στο χωριό,
σαν το βόδι το ζουρλό,
τη νύχτα σαν νυχτερίδα
ξετρυπούσε σαν αρίδα.
Στις αυλές, στα παραθύρια,
ν' άκουγε τι λέει η φαμίλια,
της Ασφάλειας στοιχείο,
όλο ψέμα το γελοίο.
Έφτιαχνε βιογραφίες
με ψευτιά και πονηριά,
τα 'δινε στο Sigurimi
και πληρώνονταν αδρά.
Πάντα σκεφτόταν το κακό
κι έμπαζε τον πανικό
και στον ύπνο συλλογιόταν
τι κακό για να γινόταν.
Προσπαθούσε με τερτίπια
κι έμπαινε μέσα στα σπίτια
και με λόγια μαλακά
του ανοίγαν την καρδιά.
Έπειτα τους καταγγέλει
και στη φυλακή τους στέλνει.
Τέτοια γίνονταν πολλά
στα χρόνια τα κομμουνιστικά.
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Η απογραφή του πληθυσμού στην Αλβανία, μεγάλο και σημαντικό γεγονός για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα
- του εκδότη Θ.Βεζιάνη -
Ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας κ. Σ. Μπερίσα δήλωσε στο αλβανικό κοινοβούλιο πως το 2011 θα διεξαχθεί στην Αλβανία απογραφή πληθυσμού και κατοικιών αναγράφοντας την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα των πολιτών.
Αυτό ήταν το κύριο και επίμονο αίτημα των Ελλήνων στη χώρα αυτή, αίτημα της πολιτικής του οργάνωσης της Ομόνοιας.
Για την απογραφή αυτή ο διευθυντής της εφημερίδας «Ελληνισμός» κ. Κ. Ζαφειράτης σε άρθρο του αναφέρει εκτενέστερα και ρεαλιστικά τα φαινόμενα και σχόλια του αλβανικού τύπου, όπως και το πώς περίμεναν τη δήλωση αυτή κόμματα και πρόσωπα.
Εμείς στο γραπτό αυτό , από μια άλλη πτυχή θα προσεγγίσουμε το θέμα, σ’ αυτή της ευαισθητοποίησης του λαού μας και τα καθήκοντά του, μπροστά σ’ αυτό το μεγάλο γεγονός, γεγονός από το οποίο θα κριθεί για πολύ το μέλλον της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Μέχρι τώρα οι αλβανικές αρχές, αφότου πρόκυψε με τη διχοτόμηση της Ηπείρου το 1914 η Ε.Ε.Μ., προσπάθησαν συνέχεια να μειώνουν τον αριθμό του πληθυσμού της.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη Διάσκεψη των Παρισίων το 1919 η Ε.Ε.Μ. αριθμούσε 120.000 κατοίκους. Άλλες πηγές τους έφταναν και περισσότερο σε ποσοστό από 3,5% μέχρι 12% του πληθυσμού της χώρας.
Η απογραφή του 1989, στην περίοδο της κομμουνιστικής δικτατορίας, σε συνθήκες βίας και φόβου, έβγαλε νούμερα αφάνταστα εξωπραγματικά του πληθυσμού της Ε.Ε.Μ. καταγράφοντας 59-60.000 κατοίκους. Και σε συνέχεια παρουσίαζαν μικρότερα νούμερα, για να φτάσουν και με διάφορες άλλες μεθόδους αλλοίωσης στο «δεν υπάρχει, σχεδόν, Ε.Ε.Μ.».
Τώρα όμως αλλάζουν τα πράγματα.
Η απογραφή, εάν γίνει σωστά, θα γίνει παρουσία Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην οποία ο καθένας θα δηλώνει ελεύθερα το τι αισθάνεται ότι είναι, ανεξαρτήτως το πως είναι γραμμένος στα ληξιαρχεία.
Η απογραφή αυτή είναι και αίτημα της Ευρώπης, μια από τις πολυάριθμες ερωτήσεις που έχει ν’ απαντήσει η Αλβανία για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μια που μέχρι σήμερα δεν έχουμε έγκυρη και επίσημη απογραφή, κυμαίνονται, ανεπίσημα, διάφορα νούμερα. Η Ομόνοια το 1992, σε Παγκόσμιο Συνέδριο στη Μόσχα δήλωσε ότι η Ε.Ε.Μ. αριθμεί 300.000 κατοίκους. Αργότερα, άλλοι ανέβασαν τον αριθμό σε 400.000, όπως λέγονταν και άλλες απόψεις και νούμερα.
Όλα αυτά τα νούμερα, θέλεις μικρά των αλβανικών αρχών, θέλεις άλλα από την Ε.Ε.Μ. και άλλων φορέων, μόλις γίνει και αν γίνει σωστά η απογραφή, χάνονται σαν σαπουνόφουσκες και θα ισχύουν πια τα νούμερα της απογραφής.
Θα την κερδίσει αυτή τη μάχη ο Ελληνισμός στην Αλβανία ;
Είναι έτοιμος ; Μ’ όλο που, νομίζω, δεν είναι έτοιμος, μπορεί να την κερδίσει καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες για να καταλάβει ο κόσμος το μέγεθος του προβλήματος και να είναι παρών στην απογραφή.
Ως Έλληνες έχουμε πολλές ικανότητες, όπως έχουμε και το καλό που όταν είναι εθνικό το πρόβλημα παραμερίζουμε τις διαφορές μας και γινόμαστε όλοι μια γροθιά.
Τότε, όταν οι Μεγάλοι χώριζαν την Ήπειρό μας, οι Έλληνες από την Αμερική και από διάφορα άλλα μέρη άφησαν τις δουλειές τους, θυσίασαν και τον εαυτό τους ακόμα, για να λάβουν μέρος στη μάχη αντιδρώντας στον διαμελισμό.
Και τώρα η απογραφή είναι πάλι άλλη μάχη, αλλά πια αναίμακτη, όμως πολύ σημαντική, που αξίζει ν’ αφήσουμε και πάλι τα πάντα, όπου και να βρίσκονται και να είμαστε παρόντες την ημέρα της απογραφής.
Τώρα δεν βγάζομε βουλευτές, που και αν δεν παραβρισκόμαστε, θα γίνονταν πάλι εκλογές και θα διορθώναμε το λάθος μας.
Απογραφή όμως δεν γίνεται πάλι και τον αριθμό του πληθυσμού του Ελληνισμού στην Αλβανία θα τον γνωρίζει επίσημα όλη η Ευρώπη και όλος ο κόσμος.
Και απ’ αυτόν τον αριθμό θα κριθούν πολλά, το μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Δεν είναι , όμως, και τόσο απλά τα πράγματα:
- Πολλοί άνθρωποι στα 50 χρόνια κομμουνιστικής τυραννίας έπαθαν πολλά. Ακόμα υπάρχει σε μεγάλο ποσοστό το σύνδρομο του φόβου, που τους έχει μπει στα κόκαλα. Σε άλλους έχει γίνει πλύση εγκεφάλου. Άλλοι βρίσκονται σε εσωτερικό πόλεμο συνείδησης, διχασμένες προσωπικότητες μη έχοντας ιστορικές γνώσεις. Ολιγότερο ποσοστό θα εξαρτηθούν κι από τις κρατικές θέσεις που κατέχουν, τις αποδοχές τους κλπ.
- Σήμερα τα 85% του πληθυσμού μας βρίσκονται στο εξωτερικό και ιδίως στην Ελλάδα. Τα μέχρι τώρα στοιχεία καταγράφουν στην Ελλάδα γύρω στις 150.000 Έλληνες Βορειοηπειρώτες.
Θα παραβρεθούν αυτοί στην απογραφή; Γιατί να μην παραβρεθούνε. Θα πρέπει να τονίσουμε πως όσο και υψηλό να είναι το εθνικό φρόνημα, είναι απαραίτητη η ενημέρωση, η κινητοποίηση κλπ. Αυτά γίνονται από την τοπική ηγεσία και η Αθήνα στερείται ενός κεντρικού οργάνου αντιπροσώπευσης των Ελλήνων, μ’ όλο που έχομε τόσους νέους άρτια καταρτισμένους και δημιουργημένους. Ελπίζουμε πως θα γίνει αυτή η κίνηση, γιατί είναι απαραίτητη η ηγεσία και ο ηγέτης.
Θα πρέπει να φτάσουμε να σηκωθεί σύσσωμος ο Ελληνισμός, απ’ όπου και να βρίσκεται να έρθει στις ρίζες του, στον τόπο του να καταγραφεί. Αυτή είναι μάχη, πόλεμος, αγώνας εθνικός, ικανοποίηση, εθνική αξιοπρέπεια. Επίσης και άκαμπτοι μπροστά στις πιο απίθανες δυσκολίες που σίγουρα θα εκδηλωθούν.
Η απογραφή αυτή περιλαμβάνει και την καταγραφή των κατοικιών. Εδώ φτάνει το χτένι στον κόμπο, που από χρόνια έχει σχεδιαστεί και έχει αλλοιώσει τη σύνθεση του πληθυσμού. Δεν έγινε σεβαστή η Σύμβαση Πλαίσιο, που η ίδια η αλβανική κυβέρνηση έχει υπογράψει.
Δημοσιεύουμε μέρος της Σύμβασης:
-Μέρος Β΄, Άρθρο 16 : Οι πλευρές δεν μπορούν να πάρουν μέτρα που αλλάζουν τη σύνθεση του πληθυσμού σε περιοχές που τα άτομα ανήκουν σε εθνικές μειονότητες και αποβλέπουν στον περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών, που πηγάζουν από τις προβλεπόμενες αρχές αυτής της Σύμβασης Πλαίσιο.
Η ίδια η αλβανική κυβέρνηση υπόγραψε τη Σύμβαση συμφωνώντας πως στις ελληνικές περιοχές δεν μπορούν να μπούνε άλλοι, Αλβανοί κλπ, γιατί έτσι αλλάζει η σύνθεση του μειονοτικού αυτού πληθυσμού και δεν επιτρέπεται. Εμείς τι κάνουμε όταν έχουμε τέτοιες παραβάσεις;
Οι δημοτικές αρχές δεν μπόρεσαν να σταματήσουν το φαινόμενο αυτό και έφτασε μέχρι αλλαγής της σύνθεσης του πληθυσμού, όπως και δημιουργία νέων χωριών. Σ’ αυτά τα προβλήματα πρέπει να σκύψουν οι φορείς, οι ηγεσίες, οι Έλληνες βουλευτές, ανεξαιρέτως κομμάτων και ιδιαίτερα οι δημοτικές αρχές.
Ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας κ. Σ. Μπερίσα δήλωσε στο αλβανικό κοινοβούλιο πως το 2011 θα διεξαχθεί στην Αλβανία απογραφή πληθυσμού και κατοικιών αναγράφοντας την εθνική και θρησκευτική ταυτότητα των πολιτών.
Αυτό ήταν το κύριο και επίμονο αίτημα των Ελλήνων στη χώρα αυτή, αίτημα της πολιτικής του οργάνωσης της Ομόνοιας.
Για την απογραφή αυτή ο διευθυντής της εφημερίδας «Ελληνισμός» κ. Κ. Ζαφειράτης σε άρθρο του αναφέρει εκτενέστερα και ρεαλιστικά τα φαινόμενα και σχόλια του αλβανικού τύπου, όπως και το πώς περίμεναν τη δήλωση αυτή κόμματα και πρόσωπα.
Εμείς στο γραπτό αυτό , από μια άλλη πτυχή θα προσεγγίσουμε το θέμα, σ’ αυτή της ευαισθητοποίησης του λαού μας και τα καθήκοντά του, μπροστά σ’ αυτό το μεγάλο γεγονός, γεγονός από το οποίο θα κριθεί για πολύ το μέλλον της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.
Μέχρι τώρα οι αλβανικές αρχές, αφότου πρόκυψε με τη διχοτόμηση της Ηπείρου το 1914 η Ε.Ε.Μ., προσπάθησαν συνέχεια να μειώνουν τον αριθμό του πληθυσμού της.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στη Διάσκεψη των Παρισίων το 1919 η Ε.Ε.Μ. αριθμούσε 120.000 κατοίκους. Άλλες πηγές τους έφταναν και περισσότερο σε ποσοστό από 3,5% μέχρι 12% του πληθυσμού της χώρας.
Η απογραφή του 1989, στην περίοδο της κομμουνιστικής δικτατορίας, σε συνθήκες βίας και φόβου, έβγαλε νούμερα αφάνταστα εξωπραγματικά του πληθυσμού της Ε.Ε.Μ. καταγράφοντας 59-60.000 κατοίκους. Και σε συνέχεια παρουσίαζαν μικρότερα νούμερα, για να φτάσουν και με διάφορες άλλες μεθόδους αλλοίωσης στο «δεν υπάρχει, σχεδόν, Ε.Ε.Μ.».
Τώρα όμως αλλάζουν τα πράγματα.
Η απογραφή, εάν γίνει σωστά, θα γίνει παρουσία Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην οποία ο καθένας θα δηλώνει ελεύθερα το τι αισθάνεται ότι είναι, ανεξαρτήτως το πως είναι γραμμένος στα ληξιαρχεία.
Η απογραφή αυτή είναι και αίτημα της Ευρώπης, μια από τις πολυάριθμες ερωτήσεις που έχει ν’ απαντήσει η Αλβανία για την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μια που μέχρι σήμερα δεν έχουμε έγκυρη και επίσημη απογραφή, κυμαίνονται, ανεπίσημα, διάφορα νούμερα. Η Ομόνοια το 1992, σε Παγκόσμιο Συνέδριο στη Μόσχα δήλωσε ότι η Ε.Ε.Μ. αριθμεί 300.000 κατοίκους. Αργότερα, άλλοι ανέβασαν τον αριθμό σε 400.000, όπως λέγονταν και άλλες απόψεις και νούμερα.
Όλα αυτά τα νούμερα, θέλεις μικρά των αλβανικών αρχών, θέλεις άλλα από την Ε.Ε.Μ. και άλλων φορέων, μόλις γίνει και αν γίνει σωστά η απογραφή, χάνονται σαν σαπουνόφουσκες και θα ισχύουν πια τα νούμερα της απογραφής.
Θα την κερδίσει αυτή τη μάχη ο Ελληνισμός στην Αλβανία ;
Είναι έτοιμος ; Μ’ όλο που, νομίζω, δεν είναι έτοιμος, μπορεί να την κερδίσει καταβάλλοντας μεγάλες προσπάθειες για να καταλάβει ο κόσμος το μέγεθος του προβλήματος και να είναι παρών στην απογραφή.
Ως Έλληνες έχουμε πολλές ικανότητες, όπως έχουμε και το καλό που όταν είναι εθνικό το πρόβλημα παραμερίζουμε τις διαφορές μας και γινόμαστε όλοι μια γροθιά.
Τότε, όταν οι Μεγάλοι χώριζαν την Ήπειρό μας, οι Έλληνες από την Αμερική και από διάφορα άλλα μέρη άφησαν τις δουλειές τους, θυσίασαν και τον εαυτό τους ακόμα, για να λάβουν μέρος στη μάχη αντιδρώντας στον διαμελισμό.
Και τώρα η απογραφή είναι πάλι άλλη μάχη, αλλά πια αναίμακτη, όμως πολύ σημαντική, που αξίζει ν’ αφήσουμε και πάλι τα πάντα, όπου και να βρίσκονται και να είμαστε παρόντες την ημέρα της απογραφής.
Τώρα δεν βγάζομε βουλευτές, που και αν δεν παραβρισκόμαστε, θα γίνονταν πάλι εκλογές και θα διορθώναμε το λάθος μας.
Απογραφή όμως δεν γίνεται πάλι και τον αριθμό του πληθυσμού του Ελληνισμού στην Αλβανία θα τον γνωρίζει επίσημα όλη η Ευρώπη και όλος ο κόσμος.
Και απ’ αυτόν τον αριθμό θα κριθούν πολλά, το μέλλον του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού.
Δεν είναι , όμως, και τόσο απλά τα πράγματα:
- Πολλοί άνθρωποι στα 50 χρόνια κομμουνιστικής τυραννίας έπαθαν πολλά. Ακόμα υπάρχει σε μεγάλο ποσοστό το σύνδρομο του φόβου, που τους έχει μπει στα κόκαλα. Σε άλλους έχει γίνει πλύση εγκεφάλου. Άλλοι βρίσκονται σε εσωτερικό πόλεμο συνείδησης, διχασμένες προσωπικότητες μη έχοντας ιστορικές γνώσεις. Ολιγότερο ποσοστό θα εξαρτηθούν κι από τις κρατικές θέσεις που κατέχουν, τις αποδοχές τους κλπ.
- Σήμερα τα 85% του πληθυσμού μας βρίσκονται στο εξωτερικό και ιδίως στην Ελλάδα. Τα μέχρι τώρα στοιχεία καταγράφουν στην Ελλάδα γύρω στις 150.000 Έλληνες Βορειοηπειρώτες.
Θα παραβρεθούν αυτοί στην απογραφή; Γιατί να μην παραβρεθούνε. Θα πρέπει να τονίσουμε πως όσο και υψηλό να είναι το εθνικό φρόνημα, είναι απαραίτητη η ενημέρωση, η κινητοποίηση κλπ. Αυτά γίνονται από την τοπική ηγεσία και η Αθήνα στερείται ενός κεντρικού οργάνου αντιπροσώπευσης των Ελλήνων, μ’ όλο που έχομε τόσους νέους άρτια καταρτισμένους και δημιουργημένους. Ελπίζουμε πως θα γίνει αυτή η κίνηση, γιατί είναι απαραίτητη η ηγεσία και ο ηγέτης.
Θα πρέπει να φτάσουμε να σηκωθεί σύσσωμος ο Ελληνισμός, απ’ όπου και να βρίσκεται να έρθει στις ρίζες του, στον τόπο του να καταγραφεί. Αυτή είναι μάχη, πόλεμος, αγώνας εθνικός, ικανοποίηση, εθνική αξιοπρέπεια. Επίσης και άκαμπτοι μπροστά στις πιο απίθανες δυσκολίες που σίγουρα θα εκδηλωθούν.
Η απογραφή αυτή περιλαμβάνει και την καταγραφή των κατοικιών. Εδώ φτάνει το χτένι στον κόμπο, που από χρόνια έχει σχεδιαστεί και έχει αλλοιώσει τη σύνθεση του πληθυσμού. Δεν έγινε σεβαστή η Σύμβαση Πλαίσιο, που η ίδια η αλβανική κυβέρνηση έχει υπογράψει.
Δημοσιεύουμε μέρος της Σύμβασης:
-Μέρος Β΄, Άρθρο 16 : Οι πλευρές δεν μπορούν να πάρουν μέτρα που αλλάζουν τη σύνθεση του πληθυσμού σε περιοχές που τα άτομα ανήκουν σε εθνικές μειονότητες και αποβλέπουν στον περιορισμό των δικαιωμάτων και ελευθεριών, που πηγάζουν από τις προβλεπόμενες αρχές αυτής της Σύμβασης Πλαίσιο.
Η ίδια η αλβανική κυβέρνηση υπόγραψε τη Σύμβαση συμφωνώντας πως στις ελληνικές περιοχές δεν μπορούν να μπούνε άλλοι, Αλβανοί κλπ, γιατί έτσι αλλάζει η σύνθεση του μειονοτικού αυτού πληθυσμού και δεν επιτρέπεται. Εμείς τι κάνουμε όταν έχουμε τέτοιες παραβάσεις;
Οι δημοτικές αρχές δεν μπόρεσαν να σταματήσουν το φαινόμενο αυτό και έφτασε μέχρι αλλαγής της σύνθεσης του πληθυσμού, όπως και δημιουργία νέων χωριών. Σ’ αυτά τα προβλήματα πρέπει να σκύψουν οι φορείς, οι ηγεσίες, οι Έλληνες βουλευτές, ανεξαιρέτως κομμάτων και ιδιαίτερα οι δημοτικές αρχές.
Εάν υπήρχε το Παγκόσμιο Βορειοηπειρωτικό Συμβούλιο
- του εκδότη Θ. Βεζιάνη -
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το Πανβορειοηπειρωτικό ή Παγκόσμιο Βορειοηπειρωτικό Συμβούλιο (Π.Β.Σ.), για τη σημασία και την αναγκαιότητά του. Τώρα όμως δεν χρειάζονται άλλα λόγια, γιατί ο καθένας μας στην κατάντια που βρισκόμαστε μπορεί να αναρωτηθεί, εάν υπήρχε το Π.Β.Σ. θα υπήρχε αυτή η κατάσταση ;
Από πολύ καιρό θα έπρεπε να είχε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός ένα όργανο παγκοσμίου κύρους, να είχε το Π.Β.Σ. και με γραφεία στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων με επίκεντρο τον τόπο μας, την Ομόνοια και τις οργανώσεις μας.
Τέλος, τότε δεν έγινε. Υπήρχε η Ομόνοια με το κύρος της και με τα όσα μπορούσε να κάνει και για πολλούς κοντόφθαλμους ή και εγωιστές, που μπορεί και να φοβόταν από τον ερχομό προσωπικοτήτων, θεωρήθηκε περιττό το παγκόσμιο αυτό όργανο.
Με τη διάσπαση όμως της υψηλής ηγεσίας της Ομόνοιας, που άλλοι πήγαν απ’ εδώ και άλλοι από εκεί, φάνηκε ξεκάθαρα το μεγάλο κενό, το αλλαλούμ, το οποίο δυστυχώς ακόμα βιώνουμε.
Μέσα σ’ αυτή τη μπόρα, που είναι η μεγαλύτερη της εικοσαετίας, είδατε κανέναν φορέα ή άτομο να ενδιαφερθεί πραγματικά ;… Αυτό δεν είναι τόσο απλό !......
Όπως και να είναι, από την πληγωμένη αυτή κατάσταση θα βγούμε, μπορούσαμε όμως να μη μπούμε. Εάν θα υπήρχε το Π.Β.Σ. δεν θα υπήρχαν τέτοιες καταστάσεις.
Στην ίδρυση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ηπειρωτών, ο γνωστός καθηγητής κ. Φάνης Μαλκίδης ξανάθεσε το θέμα της ίδρυσης και του Πανβορειοηπειρωτικού Συμβουλίου αιτιολογώντας την μεγάλη ανάγκη ίδρυσης αυτού του Συμβουλίου για σωστές λύσεις στο Βορειοηπειρωτικό.
Είναι κατανοητό πως για μεγάλα και εθνικά θέματα, χρειάζεται ένας παγκόσμιος φορέας, αντιπροσωπευτικός όλων των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών όπου και να βρίσκονται στον κόσμο.
Το Συμβούλιο αυτό δεν καταργεί κανέναν υπαρκτό φορέα. Αντίθετα όλοι οι εκλεγμένοι δημοκρατικά, εντός κι εκτός του βορειοηπειρωτικού χώρου, θα συμμετέχουν σ’ αυτό το Συμβούλιο. Και όχι μόνον αυτοί, θα συμμετέχουν και αναδεδειγμένες προσωπικότητες, επιστήμονες, επιχειρηματίες και πολλοί άλλοι.
Με όλους αυτούς τους τόσο πολλούς, μπορεί να διεξαχθεί το μεγάλο Συνέδριο των απανταχού Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και μέσα σ’ αυτό δημοκρατικά εκλέγεται το Πανβορειοηπειρωτικό Συμβούλιο.
Γιατί άραγε δεν έγινε μέχρι τώρα ένα τόσο σημαντικό όργανο ;
Νομίζω πως οι άνθρωποι που επιχείρησαν να το οργανώσουν βρήκαν πολλές δυσκολίες, γιατί οι άλλοι φοβόνταν μήπως χάσουν τον έλεγχο σ’ αυτόν τον φορέα, μήπως χάσουν τις θέσεις τους, όπως και το ποιος θα έχει το πάνω χέρι σ’ αυτό κλπ.
Οι Έλληνες της Β.Ηπείρου έχουν τόσες πολλές προσωπικότητες, έχουν διαπρέψει ανά τον κόσμο και έχουν τη δυνατότητα να οργανώσουν άριστα τον φορέα αυτόν.
Με το Π.Β.Σ. γίνονται πιο πειστικά τα αιτήματά μας, ακούγεται η φωνή μας παντού στον κόσμο, παίρνουν μέρος όλοι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, όπου και να βρίσκονται. Οι διάφορες κυβερνήσεις θα έχουν να κάνουν με έναν παγκόσμιο, σοβαρό φορέα, προσφέροντας τεκμηριωμένα αιτήματα για την επίλυση σοβαρών προβλημάτων βάσει του Διεθνούς Δικαίου.
Έχουμε γράψει πολλές φορές για το Πανβορειοηπειρωτικό ή Παγκόσμιο Βορειοηπειρωτικό Συμβούλιο (Π.Β.Σ.), για τη σημασία και την αναγκαιότητά του. Τώρα όμως δεν χρειάζονται άλλα λόγια, γιατί ο καθένας μας στην κατάντια που βρισκόμαστε μπορεί να αναρωτηθεί, εάν υπήρχε το Π.Β.Σ. θα υπήρχε αυτή η κατάσταση ;
Από πολύ καιρό θα έπρεπε να είχε ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός ένα όργανο παγκοσμίου κύρους, να είχε το Π.Β.Σ. και με γραφεία στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων με επίκεντρο τον τόπο μας, την Ομόνοια και τις οργανώσεις μας.
Τέλος, τότε δεν έγινε. Υπήρχε η Ομόνοια με το κύρος της και με τα όσα μπορούσε να κάνει και για πολλούς κοντόφθαλμους ή και εγωιστές, που μπορεί και να φοβόταν από τον ερχομό προσωπικοτήτων, θεωρήθηκε περιττό το παγκόσμιο αυτό όργανο.
Με τη διάσπαση όμως της υψηλής ηγεσίας της Ομόνοιας, που άλλοι πήγαν απ’ εδώ και άλλοι από εκεί, φάνηκε ξεκάθαρα το μεγάλο κενό, το αλλαλούμ, το οποίο δυστυχώς ακόμα βιώνουμε.
Μέσα σ’ αυτή τη μπόρα, που είναι η μεγαλύτερη της εικοσαετίας, είδατε κανέναν φορέα ή άτομο να ενδιαφερθεί πραγματικά ;… Αυτό δεν είναι τόσο απλό !......
Όπως και να είναι, από την πληγωμένη αυτή κατάσταση θα βγούμε, μπορούσαμε όμως να μη μπούμε. Εάν θα υπήρχε το Π.Β.Σ. δεν θα υπήρχαν τέτοιες καταστάσεις.
Στην ίδρυση του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ηπειρωτών, ο γνωστός καθηγητής κ. Φάνης Μαλκίδης ξανάθεσε το θέμα της ίδρυσης και του Πανβορειοηπειρωτικού Συμβουλίου αιτιολογώντας την μεγάλη ανάγκη ίδρυσης αυτού του Συμβουλίου για σωστές λύσεις στο Βορειοηπειρωτικό.
Είναι κατανοητό πως για μεγάλα και εθνικά θέματα, χρειάζεται ένας παγκόσμιος φορέας, αντιπροσωπευτικός όλων των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών όπου και να βρίσκονται στον κόσμο.
Το Συμβούλιο αυτό δεν καταργεί κανέναν υπαρκτό φορέα. Αντίθετα όλοι οι εκλεγμένοι δημοκρατικά, εντός κι εκτός του βορειοηπειρωτικού χώρου, θα συμμετέχουν σ’ αυτό το Συμβούλιο. Και όχι μόνον αυτοί, θα συμμετέχουν και αναδεδειγμένες προσωπικότητες, επιστήμονες, επιχειρηματίες και πολλοί άλλοι.
Με όλους αυτούς τους τόσο πολλούς, μπορεί να διεξαχθεί το μεγάλο Συνέδριο των απανταχού Ελλήνων Βορειοηπειρωτών και μέσα σ’ αυτό δημοκρατικά εκλέγεται το Πανβορειοηπειρωτικό Συμβούλιο.
Γιατί άραγε δεν έγινε μέχρι τώρα ένα τόσο σημαντικό όργανο ;
Νομίζω πως οι άνθρωποι που επιχείρησαν να το οργανώσουν βρήκαν πολλές δυσκολίες, γιατί οι άλλοι φοβόνταν μήπως χάσουν τον έλεγχο σ’ αυτόν τον φορέα, μήπως χάσουν τις θέσεις τους, όπως και το ποιος θα έχει το πάνω χέρι σ’ αυτό κλπ.
Οι Έλληνες της Β.Ηπείρου έχουν τόσες πολλές προσωπικότητες, έχουν διαπρέψει ανά τον κόσμο και έχουν τη δυνατότητα να οργανώσουν άριστα τον φορέα αυτόν.
Με το Π.Β.Σ. γίνονται πιο πειστικά τα αιτήματά μας, ακούγεται η φωνή μας παντού στον κόσμο, παίρνουν μέρος όλοι οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, όπου και να βρίσκονται. Οι διάφορες κυβερνήσεις θα έχουν να κάνουν με έναν παγκόσμιο, σοβαρό φορέα, προσφέροντας τεκμηριωμένα αιτήματα για την επίλυση σοβαρών προβλημάτων βάσει του Διεθνούς Δικαίου.
Ο ΘΩΜΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ πάντα πρωτοπόρος στους αγώνες
Ο Θωμάς έχει τάξει τον εαυτό του στον αγώνα υπέρ πίστεως και πατρίδος. Έτοιμος σε κάθε πρωτοβουλία στα χρόνια της ίδρυσης της Ομόνοιας.
Αργότερα, όταν το χωριό του, η Φραστανή και σχεδόν η ευρύτερη περιοχή κινδύνευαν, στην περίοδο του 1997, που το κράτος είχε διαλυθεί και τα καλάσνικωβ έκαναν το νόμο, ο Θωμάς προβληματίστηκε, ήθελε να βοηθήσει, συνάντησε τον τότε Πρόεδρο της Ομόνοιας κ. Γιώργο Λαμποβιτιάδη, τον ενημέρωσε για την κατάσταση και του είπε πως είναι έτοιμος για κάθε θυσία υπέρ της πατρίδος.
Ο Λαμποβιτιάδης τον συνεχάρη. Δεν σταμάτησε, οργάνωσε μια ένοπλη ομάδα για τη φύλαξη του χωριού και όχι μόνο. Δε χρειάστηκε όμως για πολύ, γιατί ανέλαβε η κυβέρνηση και αποκατέστησε την έννομη τάξη.
Αργότερα τον Θωμά τον βρίσκουμε στη Λάρισα για δουλειές. Κι’ εδώ συνεχίζει τον αγώνα του, τον αγώνα για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και όχι μόνο, με διάφορες μορφές.
Να , όμως τι του συνέβηκε μια μέρα :
Tην Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου στην Λάρισσα, ομάδα 35-40 ατόμων του «αντιεξουσιαστικού» χώρου, οπλισμένα με ρόπαλα, πέτρες, σφυριά και μαχαίρια, επιχείρησε να ματαιώσει εκδήλωση του τοπικού «Πατριωτικού Συνδέσμου» και να καταστρέψει την προτομή του απελευθερωτή της Κύπρου, Γρίβα-Διγενή.
Με ορμητήριο την παράνομη κατάληψη της Ιατρικής Σχολής και με την προτροπή και κάλυψη διαφόρων «αντιρατσιστών» περιφερόταν επί ώρες στο κέντρο της πόλεως, σπάζοντας, τρομοκρατώντας και ουρλιάζοντας υπό τα απαθή βλέμματα των οργάνων της εξουσίας.
Σε μία επίδειξη «φρονηματισμού» επετέθη στον Θωμά Αργύρη, 47 ετών, οικοδόμο, που προσπάθησε μόνος του να σταματήσει την καταστροφή της προτομής. Σε αναλογία σαράντα εναντίον ενός, τον κτύπησαν με φονική μανία με ό,τι κρατούσαν στα χέρια τους και αν το θύμα δεν κατάφερνε να σταθεί όρθιο καθ' όλη τη διάρκεια της επιθέσεως και μέχρι την αποχώρηση της συμμορίας, θα είχε σίγουρα τραγικό τέλος.
Μετά την «επιχείρησή» τους αναχώρησαν ανενόχλητοι προς την Iατρική Σχολή, όπου τους υποδέχθηκαν συγκεντρωμένοι «αντιρατσιστές», η δε αστυνομία σχημάτισε κλοιό προστασίας, πιέζοντάς τους να εισέλθουν στο εσωτερικό της καταλήψεως, ώστε να μην έρθουν σε επαφή με άτομα που αντελήφθησαν τις επιθέσεις τους και θα τους καταδίωκαν.
Όλα αυτά έγιναν μέρα-μεσημέρι, η δε αστυνομία αρκέστηκε σε πέντε προσαγωγές που κατέληξαν σε δύο προσωρινές (!!!) κρατήσεις, παρ' ό,τι, μεταξύ άλλων αυτοφώρων αδικημάτων, έσπασαν βιτρίνες και το αυτοκίνητο του θύματος, παρ' ότι επεχειρήθη γκρέμισμα της προτομής ενός εθνικού ήρωα και κυρίως, παρ' ότι οι εν λόγω συλληφθέντες συμμετείχαν σε δολοφονικό λιντσάρισμα δύο ανυπεράσπιστων προσώπων.
Η συνταγή είναι δοκιμασμένη: Οι «ανώνυμοι» αναρχικοί κάνουν την βρωμοδουλειά (σαν φυσικοί αυτουργοί) και κατόπιν κλειδώνονται στα «άσυλα».
Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του για τους «αντιεξουσιαστές» και για την «εξουσία».
Του Θωμά, όμως , κανένας δεν μπορεί να του αλλάξει τα μυαλά. Έχει αποφασίσει να θυσιάζεται για τον Ελληνισμό και την πατρίδα του, όπου και να βρίσκεται.
Αργότερα, όταν το χωριό του, η Φραστανή και σχεδόν η ευρύτερη περιοχή κινδύνευαν, στην περίοδο του 1997, που το κράτος είχε διαλυθεί και τα καλάσνικωβ έκαναν το νόμο, ο Θωμάς προβληματίστηκε, ήθελε να βοηθήσει, συνάντησε τον τότε Πρόεδρο της Ομόνοιας κ. Γιώργο Λαμποβιτιάδη, τον ενημέρωσε για την κατάσταση και του είπε πως είναι έτοιμος για κάθε θυσία υπέρ της πατρίδος.
Ο Λαμποβιτιάδης τον συνεχάρη. Δεν σταμάτησε, οργάνωσε μια ένοπλη ομάδα για τη φύλαξη του χωριού και όχι μόνο. Δε χρειάστηκε όμως για πολύ, γιατί ανέλαβε η κυβέρνηση και αποκατέστησε την έννομη τάξη.
Αργότερα τον Θωμά τον βρίσκουμε στη Λάρισα για δουλειές. Κι’ εδώ συνεχίζει τον αγώνα του, τον αγώνα για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό και όχι μόνο, με διάφορες μορφές.
Να , όμως τι του συνέβηκε μια μέρα :
Tην Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου στην Λάρισσα, ομάδα 35-40 ατόμων του «αντιεξουσιαστικού» χώρου, οπλισμένα με ρόπαλα, πέτρες, σφυριά και μαχαίρια, επιχείρησε να ματαιώσει εκδήλωση του τοπικού «Πατριωτικού Συνδέσμου» και να καταστρέψει την προτομή του απελευθερωτή της Κύπρου, Γρίβα-Διγενή.
Με ορμητήριο την παράνομη κατάληψη της Ιατρικής Σχολής και με την προτροπή και κάλυψη διαφόρων «αντιρατσιστών» περιφερόταν επί ώρες στο κέντρο της πόλεως, σπάζοντας, τρομοκρατώντας και ουρλιάζοντας υπό τα απαθή βλέμματα των οργάνων της εξουσίας.
Σε μία επίδειξη «φρονηματισμού» επετέθη στον Θωμά Αργύρη, 47 ετών, οικοδόμο, που προσπάθησε μόνος του να σταματήσει την καταστροφή της προτομής. Σε αναλογία σαράντα εναντίον ενός, τον κτύπησαν με φονική μανία με ό,τι κρατούσαν στα χέρια τους και αν το θύμα δεν κατάφερνε να σταθεί όρθιο καθ' όλη τη διάρκεια της επιθέσεως και μέχρι την αποχώρηση της συμμορίας, θα είχε σίγουρα τραγικό τέλος.
Μετά την «επιχείρησή» τους αναχώρησαν ανενόχλητοι προς την Iατρική Σχολή, όπου τους υποδέχθηκαν συγκεντρωμένοι «αντιρατσιστές», η δε αστυνομία σχημάτισε κλοιό προστασίας, πιέζοντάς τους να εισέλθουν στο εσωτερικό της καταλήψεως, ώστε να μην έρθουν σε επαφή με άτομα που αντελήφθησαν τις επιθέσεις τους και θα τους καταδίωκαν.
Όλα αυτά έγιναν μέρα-μεσημέρι, η δε αστυνομία αρκέστηκε σε πέντε προσαγωγές που κατέληξαν σε δύο προσωρινές (!!!) κρατήσεις, παρ' ό,τι, μεταξύ άλλων αυτοφώρων αδικημάτων, έσπασαν βιτρίνες και το αυτοκίνητο του θύματος, παρ' ότι επεχειρήθη γκρέμισμα της προτομής ενός εθνικού ήρωα και κυρίως, παρ' ότι οι εν λόγω συλληφθέντες συμμετείχαν σε δολοφονικό λιντσάρισμα δύο ανυπεράσπιστων προσώπων.
Η συνταγή είναι δοκιμασμένη: Οι «ανώνυμοι» αναρχικοί κάνουν την βρωμοδουλειά (σαν φυσικοί αυτουργοί) και κατόπιν κλειδώνονται στα «άσυλα».
Ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του για τους «αντιεξουσιαστές» και για την «εξουσία».
Του Θωμά, όμως , κανένας δεν μπορεί να του αλλάξει τα μυαλά. Έχει αποφασίσει να θυσιάζεται για τον Ελληνισμό και την πατρίδα του, όπου και να βρίσκεται.
Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010
ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
μια ιστορική αναγκαιότητα
Στη διαμορφωμένη κατάσταση, μετά από τις βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία το 2009 και μετά από τη φυγή από το μετερίζι των ηγετών της Ομόνοιας –ΚΕΑΔ, πηγαίνοντας άλλοι με προσυμφωνία στο ένα αλβανικό Κόμμα και άλλοι προσχωρώντας στο άλλο αλβανικό, έμεινε ακέφαλος ο Ελληνισμός στη χώρα αυτή.
Δημιουργήθηκε έτσι ένα μεγάλο κενό.
Κι αυτή η κατάσταση ήρθε ως αποτέλεσμα της γνωστής κατάντιας που έχει φέρει τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, τα τελευταία χρόνια, η ηγεσία του.
Ο κόσμος τώρα πιο ώριμος , μετά από δύο δεκαετίες, αναζητούσε βιώσιμες λύσεις.
Και σαν λογικό αποτέλεσμα ήρθε το Κόμμα αυτό, όχι μόνον να καλύψει το κενό, αλλά και να συμπληρώσει, γιατί για πρώτη φορά αποχτούμε δικό μας Κόμμα.
Το όνομά του είναι : «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον» (ΕΕΜΜ) και στα Αλβανικά : «Minoriteti Etnik Grek per te Ardhmen» (MEGA).
Τότε ήταν επίτευγμα η ίδρυση της οργάνωσης Ομόνοια, τώρα ένα άλλο επίτευγμα, σ’ έναν άλλο βαθμό , είναι η ίδρυση του Κόμματος των Ελλήνων, το οποίο μπορεί και πρέπει να συσπειρώσει όλο τον Ελληνισμό.
Λέμε ότι μπορεί να ενώσει, γιατί
- αυτό είναι Κόμμα μόνον των Ελλήνων,
- δεν είναι ούτε δεξιό ούτε αριστερό,
- είναι εθνικό,
- ο καθένας, ανεξαιρέτως προσωπικής ιδεολογίας, μπορεί να είναι σ’ αυτό το Κόμμα.
Μέχρι χθες, μη έχοντας κόμμα ταχτικό δικό μας, πολλοί Έλληνες προσχωρούσαν σε αλβανικά Κόμματα. Τώρα όλοι οι Έλληνες και οι Έλληνες Βουλευτές, που βρίσκονται στα αλβανικά Κόμματα, μπορούν να ‘ρθούν στο σπίτι τους, στο Κόμμα τους.
Το Κόμμα αυτό , κατηγορηματικά, βάζει τελεία και παύλα στο χθες, στις διαμάχες και στη διάσπαση , στα επιζήμια κουτσομπολιά.
Στόχος του, η πραγματική ενότητα του λαού μας, για προκοπή, ανάπτυξη και παραμονή στον τόπο μας, καλώντας σε συστράτευση και συνεργασία όλους τους Έλληνες και Ελληνικούς φορείς.
( του εκδότη Θ. Βεζιάνη)
Στη διαμορφωμένη κατάσταση, μετά από τις βουλευτικές εκλογές στην Αλβανία το 2009 και μετά από τη φυγή από το μετερίζι των ηγετών της Ομόνοιας –ΚΕΑΔ, πηγαίνοντας άλλοι με προσυμφωνία στο ένα αλβανικό Κόμμα και άλλοι προσχωρώντας στο άλλο αλβανικό, έμεινε ακέφαλος ο Ελληνισμός στη χώρα αυτή.
Δημιουργήθηκε έτσι ένα μεγάλο κενό.
Κι αυτή η κατάσταση ήρθε ως αποτέλεσμα της γνωστής κατάντιας που έχει φέρει τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό, τα τελευταία χρόνια, η ηγεσία του.
Ο κόσμος τώρα πιο ώριμος , μετά από δύο δεκαετίες, αναζητούσε βιώσιμες λύσεις.
Και σαν λογικό αποτέλεσμα ήρθε το Κόμμα αυτό, όχι μόνον να καλύψει το κενό, αλλά και να συμπληρώσει, γιατί για πρώτη φορά αποχτούμε δικό μας Κόμμα.
Το όνομά του είναι : «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον» (ΕΕΜΜ) και στα Αλβανικά : «Minoriteti Etnik Grek per te Ardhmen» (MEGA).
Τότε ήταν επίτευγμα η ίδρυση της οργάνωσης Ομόνοια, τώρα ένα άλλο επίτευγμα, σ’ έναν άλλο βαθμό , είναι η ίδρυση του Κόμματος των Ελλήνων, το οποίο μπορεί και πρέπει να συσπειρώσει όλο τον Ελληνισμό.
Λέμε ότι μπορεί να ενώσει, γιατί
- αυτό είναι Κόμμα μόνον των Ελλήνων,
- δεν είναι ούτε δεξιό ούτε αριστερό,
- είναι εθνικό,
- ο καθένας, ανεξαιρέτως προσωπικής ιδεολογίας, μπορεί να είναι σ’ αυτό το Κόμμα.
Μέχρι χθες, μη έχοντας κόμμα ταχτικό δικό μας, πολλοί Έλληνες προσχωρούσαν σε αλβανικά Κόμματα. Τώρα όλοι οι Έλληνες και οι Έλληνες Βουλευτές, που βρίσκονται στα αλβανικά Κόμματα, μπορούν να ‘ρθούν στο σπίτι τους, στο Κόμμα τους.
Το Κόμμα αυτό , κατηγορηματικά, βάζει τελεία και παύλα στο χθες, στις διαμάχες και στη διάσπαση , στα επιζήμια κουτσομπολιά.
Στόχος του, η πραγματική ενότητα του λαού μας, για προκοπή, ανάπτυξη και παραμονή στον τόπο μας, καλώντας σε συστράτευση και συνεργασία όλους τους Έλληνες και Ελληνικούς φορείς.
( του εκδότη Θ. Βεζιάνη)
Κυριακή 30 Μαΐου 2010
Ιδρύθηκε το κόμμα μας, το Κόμμα των Ελλήνων
- Β. Μούκα, απόσπασμα -
Χρόνια πολλά παλεύαμε όλοι μικροί μεγάλοι,
γιατί να μην έχουμε και μεις Κόμμα όπως κι οι άλλοι;
Ύστερα από βοή Θεού, ανοίξανε οι πόρτες,
να κάνουν κόμμα επέτρεψαν στους Βορειοηπειρώτες.
Είναι μεγάλο γεγονός, ας μάθει όποιος δεν ξέρει,
γι' αυτούς τους γνήσιους Έλληνες που ζουν σ' αυτά τα μέρη.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, όλοι να το σκεφτούμε
και στην αρχή του Κόμματος νέοι να εκλεχτούνε.
Να κατεβαίνουν στα χωριά όλοι οι εκλεγμένοι,
εκεί που ζει η αγροτιά και οι ηλικιωμένοι.
Να κάθονται να συζητούν για τα προβλήματα μας
και να μιλάνε στη Βουλή για τα αιτήματα μας.
Όχι σαν τώρα μερικοί κάνουν τους πατριώτες
και μόνον όταν ψηφίζουμε θυμούνται τους αγρότες.
Να' ναι παιδιά ατρόμητα με μόρφωση και πάθος
και να μη ξανακάνουνε κι αυτοί το ίδιο λάθος.
Τότε όλοι οι Έλληνες οι Βορειοηπειρώτες
θα' ναι εκατό τις εκατό του Κόμματος στρατιώτες.
Και δεν θα βρίσκεις Έλληνα, που ζει σ' αυτό το χώμα
να δίνει ψήφο στο εξής σε κάποιο ξένο κόμμα.
Εάν εμείς οι Έλληνες θα' μαστε ενωμένοι,
τότε το κόμμα σίγουρα επάνω θα πηγαίνει.
Δεν θα μπορέσει πια κανείς, να μπει ανάμεσα του,
γιατί φρουρεί τα έθιμα και τα ιδανικά του.
Πιστέψτε όλοι οι Έλληνες, όλοι στον εαυτό σας,
το Κόμμα το Ελληνικό θα είναι πια δικό σας.
Χρόνια πολλά παλεύαμε όλοι μικροί μεγάλοι,
γιατί να μην έχουμε και μεις Κόμμα όπως κι οι άλλοι;
Ύστερα από βοή Θεού, ανοίξανε οι πόρτες,
να κάνουν κόμμα επέτρεψαν στους Βορειοηπειρώτες.
Είναι μεγάλο γεγονός, ας μάθει όποιος δεν ξέρει,
γι' αυτούς τους γνήσιους Έλληνες που ζουν σ' αυτά τα μέρη.
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, όλοι να το σκεφτούμε
και στην αρχή του Κόμματος νέοι να εκλεχτούνε.
Να κατεβαίνουν στα χωριά όλοι οι εκλεγμένοι,
εκεί που ζει η αγροτιά και οι ηλικιωμένοι.
Να κάθονται να συζητούν για τα προβλήματα μας
και να μιλάνε στη Βουλή για τα αιτήματα μας.
Όχι σαν τώρα μερικοί κάνουν τους πατριώτες
και μόνον όταν ψηφίζουμε θυμούνται τους αγρότες.
Να' ναι παιδιά ατρόμητα με μόρφωση και πάθος
και να μη ξανακάνουνε κι αυτοί το ίδιο λάθος.
Τότε όλοι οι Έλληνες οι Βορειοηπειρώτες
θα' ναι εκατό τις εκατό του Κόμματος στρατιώτες.
Και δεν θα βρίσκεις Έλληνα, που ζει σ' αυτό το χώμα
να δίνει ψήφο στο εξής σε κάποιο ξένο κόμμα.
Εάν εμείς οι Έλληνες θα' μαστε ενωμένοι,
τότε το κόμμα σίγουρα επάνω θα πηγαίνει.
Δεν θα μπορέσει πια κανείς, να μπει ανάμεσα του,
γιατί φρουρεί τα έθιμα και τα ιδανικά του.
Πιστέψτε όλοι οι Έλληνες, όλοι στον εαυτό σας,
το Κόμμα το Ελληνικό θα είναι πια δικό σας.
Τετάρτη 26 Μαΐου 2010
Ο Ζήσος Λούτσης, ο απλός άνθρωπος με υψηλά ιδανικά και ελληνική αξιοπρέπεια, ένα άλλο παράδειγμα προς μίμηση
Ο Ζήσος, ο πρώτος δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από τον Σεβαστιανό το 1991, ένας από τους ιδρυτές της Ομόνοιας, πρώην βουλευτής και τώρα Έπαρχος Φοινίκης, έχει διαλέξει τον ξεκάθαρο δρόμο του για να προσφέρει και να είναι όσο πιο χρήσιμος στον τόπο του που εργάζεται, όπως και στον ευρύτερο χώρο.
Κι αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος, ο δρόμος του αγώνα των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών.
Στη μεταβατική περίοδο στην Αλβανία, μετά από την πτώση του κομμουνισμού το 1990, υπήρχαν εξελίξεις , ανεβοκατεβάσματα κυβερνήσεων και διάφορες επιρροές.
Σε καμιά περίπτωση ο Ζήσος δεν δεσμεύτηκε με κανένα αλβανικό κόμμα.
Ειδικά στην πιο μεγάλη κρίση, όταν διασπάστηκε η ηγεσία του ΚΕΑΔ και Ομόνοιας, που άλλοι έσπευσαν να δεσμευτούν με προεκλογική συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας και άλλοι προσχώρησαν στο Δημοκρατικό Κόμμα, που ακόμα δεν ξεκαθάρισαν τη θέση τους, ο Ζήσος είπε ΟΧΙ.
Εμείς δεν έχομε δουλειά να δεσμευτούμε με κανένα από τα αλβανικά κόμματα.
Το ‘καμε σαν ο Κολοκοτρώνης, που όταν του πρότειναν προνόμια οι Ρώσοι , απάντησε πως δεν μπορώ εγώ να κρεμάσω ξένη τσιούφα στο σπαθί μου, μόνον την ελληνική βαστώ…!
Κι έτσι έγινε παράδειγμα ο Ζήσος.
Δεν είναι μόνον ο Ζήσος, είναι όλος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σ’ αυτή τη λογική. Λέμε για το Ζήσο, γιατί κατέχει κάποια θέση κι αυτοί των θέσεων δεσμεύονται.
Είναι πολύ κατανοητό πως η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας προκαλείται από τις πολιτικές δυνάμεις της Αλβανίας και τις κυβερνήσεις. Εάν εμείς δεσμευτούμε μ’ αυτές, τότε δεν έχουν νόημα οι αγώνες μας, γιατί οι ίδιοι είμαστε συμμέτοχοι των πράξεων και καταστάσεων.
ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ Ο ΖΗΣΟΣ :
«Παρατηρούσα πως τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια μεγάλη υποβάθμιση της Ομόνοιας σε σημείο που ο κόσμος έκφραζε τη δυσαρέσκειά του λέγοντας "ποια Ομόνοια, δεν υπάρχει Ομόνοια κλπ". Τότε, το 2007, κάλεσα προσωπικά τον Πρόεδρο του ΚΕΑΔ κ. Ντούλε. Του πρότεινα ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναβάθμισης της Ομόνοιας. Συμφώνησε, αλλά τίποτα δεν έγινε.
Βλέποντας αυτή την κατάσταση, προκάλεσα μια μεγάλη συγκέντρωση προβληματισμένων ανθρώπων για τα ελληνικά δεδομένα, στις 17 Νοεμβρίου 2007, εκθέτοντας ωμή την κατάσταση και την αναγκαιότητα για άμεσα μέτρα .
Κι αντί για μέτρα και αναβάθμιση που περίμενα, μετά από τη Συνάντηση των Αθηνών του ΥΠΕΞ με προσωπικότητες από το χώρο μας, έγινα μάρτυρας των ψευτοεκλογών, γρήγορα- γρήγορα με 5-10 ανθρώπους στα καφενεία και σε άλλα πρόχειρα μέρη, αρκεί να πραγματοποιούνταν η Συνδιάσκεψή τους το 2008. Αλλά υπόθηκε πως γίνεται ως που να προετοιμαστούν οι κανονικές εκλογές μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο.
Όλα όσα γίνονταν ήταν έργο μιας ομαδούλας και δεν είχαν καμιά σχέση με αυτά που ζητούσε ο λαός μας. Σ’ αυτή τη Συνδιάσκεψη δεν έβαλα υποψηφιότητα ούτε για μέλος του Γενικού Συμβουλίου.
Επίσης έδωσα παραίτηση από το Προεδρείο του ΚΕΑΔ. Κι αυτά πριν ξεσπάσει η κρίση στην ηγεσία.
Έκανα επίσης δήλωση επίσημη στα ΜΜΕ:
-Δεν αποδέχομαι καμιά συνεργασία με τ’ αλβανικά κόμματα, τη στιγμή που έχομε τους δικούς μας φορείς. Επιμένω στην αρχική άποψη, που η Μειονότητα πρέπει να έχει δικό της , αποκλειστικά δικό της φορέα όλων των Ελλήνων και να αντιπροσωπεύει άμεσα τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
Κι αφού ωρίμασε η ιδέα της ίδρυσης του Νέου Ελληνικού Κόμματος, σε συνεργασία πάντα με την ομάδα πρωτοβουλίας, αλλά και με έμπειρους πολιτικούς παράγοντες του τόπου, ολοκληρώθηκε η άποψη για την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας
και ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΜΜΑ.
Η ιδέα ήτα να περνούσε ο νέος πολιτικός φορές μέσα από τα όργανα της Ομόνοιας. Στείλαμε για δεύτερη φορά τις προτάσεις, το καταστατικό και το πρόγραμμα, για την αναδιοργάνωση, επανίδρυση και αναβάθμιση της Ομόνοιας σε Κόμμα. Όμως δεν υπήρχε καμιά ανταπόκριση, μάλλον το Γ.Σ. αυτοδιαλύθηκε αγνοώντας και τον λόγο των ίδιων των μελών.
Σ’ αυτά τα πλαίσια καθίσταται επιτακτική ανάγκη η ίδρυση και η γενική στήριξη του Ελληνικού Κόμματος.
Απευθυνόμαστε σ’ όλους τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες, να συμμετάσχουν ενεργά στο Ελληνικό τους πια Κόμμα, που περίμεναν με αγωνία και με την ψήφο τους να εκλέξουν τη νέα ηγεσία.
Η διαφορά του Ελληνικού Κόμματος από τα άλλα κόμματα έχει ως εξής :
- Κανείς από την ομάδα πρωτοβουλίας δεν θεωρείται ηγέτης πριν γίνουν νόμιμα, με διαφάνεια και δημοκρατικά οι εκλογές απ’ όλα τα μέλη.
- Θα αρχίσομε όχι με εκλογές, αλλά με το Ιδρυτικό Συνέδριο, για να πάρει μέρος ο κόσμος, να πει ελεύθερα τις απόψεις του για όλη την πορεία του Κόμματος. Τονίζομε ξανά πως τους ηγέτες θα τους βγάλει ο λαός με την ψήφο του ψηφίζοντας και το τελευταίο μέλος του Ελληνικού Κόμματος. Δεν αποκλείεται κανένας Έλληνας να λάβει μέρος στις εκλογές αυτές.
Θέματα που είναι σοβαρά για την Ε.Ε.Μ. θα πρέπει να περάσουν πρώτα σε εξειδικευμένες Επιτροπές. Μετά θα συζητηθούν και θα εγκριθούν στα συλλογικά όργανα. Κι αυτό για να μη μπορεί ο κάθε ηγέτης να βγει έξω από τη γενική γραμμή του Κόμματος, παραβιάζοντας με προσωπική πρωτοβουλία τις αποφάσεις αυτές.
Στο σχηματισμό του Κόμματος θα υπάρχουν οπωσδήποτε ενισχυμένα , η Εφορευτική Επιτροπή και το Ελεχτικό Συμβούλιο, τα οποία θα ρυθμίζουν με πλήρη αυστηρότητα την εφαρμογή των αποφάσεων, αλλά και την πλήρη διαφάνεια απέναντι στον Ελληνισμό, ο οποίος πάντα αυτός θα έχει τον πρώτο λόγο».
Κι αυτός ο δρόμος είναι μονόδρομος, ο δρόμος του αγώνα των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών.
Στη μεταβατική περίοδο στην Αλβανία, μετά από την πτώση του κομμουνισμού το 1990, υπήρχαν εξελίξεις , ανεβοκατεβάσματα κυβερνήσεων και διάφορες επιρροές.
Σε καμιά περίπτωση ο Ζήσος δεν δεσμεύτηκε με κανένα αλβανικό κόμμα.
Ειδικά στην πιο μεγάλη κρίση, όταν διασπάστηκε η ηγεσία του ΚΕΑΔ και Ομόνοιας, που άλλοι έσπευσαν να δεσμευτούν με προεκλογική συμμαχία με το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αλβανίας και άλλοι προσχώρησαν στο Δημοκρατικό Κόμμα, που ακόμα δεν ξεκαθάρισαν τη θέση τους, ο Ζήσος είπε ΟΧΙ.
Εμείς δεν έχομε δουλειά να δεσμευτούμε με κανένα από τα αλβανικά κόμματα.
Το ‘καμε σαν ο Κολοκοτρώνης, που όταν του πρότειναν προνόμια οι Ρώσοι , απάντησε πως δεν μπορώ εγώ να κρεμάσω ξένη τσιούφα στο σπαθί μου, μόνον την ελληνική βαστώ…!
Κι έτσι έγινε παράδειγμα ο Ζήσος.
Δεν είναι μόνον ο Ζήσος, είναι όλος ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός σ’ αυτή τη λογική. Λέμε για το Ζήσο, γιατί κατέχει κάποια θέση κι αυτοί των θέσεων δεσμεύονται.
Είναι πολύ κατανοητό πως η καταπάτηση των δικαιωμάτων μας προκαλείται από τις πολιτικές δυνάμεις της Αλβανίας και τις κυβερνήσεις. Εάν εμείς δεσμευτούμε μ’ αυτές, τότε δεν έχουν νόημα οι αγώνες μας, γιατί οι ίδιοι είμαστε συμμέτοχοι των πράξεων και καταστάσεων.
ΤΙ ΜΑΣ ΕΙΠΕ Ο ΖΗΣΟΣ :
«Παρατηρούσα πως τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια μεγάλη υποβάθμιση της Ομόνοιας σε σημείο που ο κόσμος έκφραζε τη δυσαρέσκειά του λέγοντας "ποια Ομόνοια, δεν υπάρχει Ομόνοια κλπ". Τότε, το 2007, κάλεσα προσωπικά τον Πρόεδρο του ΚΕΑΔ κ. Ντούλε. Του πρότεινα ένα ολοκληρωμένο σχέδιο αναβάθμισης της Ομόνοιας. Συμφώνησε, αλλά τίποτα δεν έγινε.
Βλέποντας αυτή την κατάσταση, προκάλεσα μια μεγάλη συγκέντρωση προβληματισμένων ανθρώπων για τα ελληνικά δεδομένα, στις 17 Νοεμβρίου 2007, εκθέτοντας ωμή την κατάσταση και την αναγκαιότητα για άμεσα μέτρα .
Κι αντί για μέτρα και αναβάθμιση που περίμενα, μετά από τη Συνάντηση των Αθηνών του ΥΠΕΞ με προσωπικότητες από το χώρο μας, έγινα μάρτυρας των ψευτοεκλογών, γρήγορα- γρήγορα με 5-10 ανθρώπους στα καφενεία και σε άλλα πρόχειρα μέρη, αρκεί να πραγματοποιούνταν η Συνδιάσκεψή τους το 2008. Αλλά υπόθηκε πως γίνεται ως που να προετοιμαστούν οι κανονικές εκλογές μέσα σ’ αυτόν τον χρόνο.
Όλα όσα γίνονταν ήταν έργο μιας ομαδούλας και δεν είχαν καμιά σχέση με αυτά που ζητούσε ο λαός μας. Σ’ αυτή τη Συνδιάσκεψη δεν έβαλα υποψηφιότητα ούτε για μέλος του Γενικού Συμβουλίου.
Επίσης έδωσα παραίτηση από το Προεδρείο του ΚΕΑΔ. Κι αυτά πριν ξεσπάσει η κρίση στην ηγεσία.
Έκανα επίσης δήλωση επίσημη στα ΜΜΕ:
-Δεν αποδέχομαι καμιά συνεργασία με τ’ αλβανικά κόμματα, τη στιγμή που έχομε τους δικούς μας φορείς. Επιμένω στην αρχική άποψη, που η Μειονότητα πρέπει να έχει δικό της , αποκλειστικά δικό της φορέα όλων των Ελλήνων και να αντιπροσωπεύει άμεσα τα συμφέροντα του Ελληνισμού.
Κι αφού ωρίμασε η ιδέα της ίδρυσης του Νέου Ελληνικού Κόμματος, σε συνεργασία πάντα με την ομάδα πρωτοβουλίας, αλλά και με έμπειρους πολιτικούς παράγοντες του τόπου, ολοκληρώθηκε η άποψη για την πραγματοποίηση αυτής της ιδέας
και ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΜΜΑ.
Η ιδέα ήτα να περνούσε ο νέος πολιτικός φορές μέσα από τα όργανα της Ομόνοιας. Στείλαμε για δεύτερη φορά τις προτάσεις, το καταστατικό και το πρόγραμμα, για την αναδιοργάνωση, επανίδρυση και αναβάθμιση της Ομόνοιας σε Κόμμα. Όμως δεν υπήρχε καμιά ανταπόκριση, μάλλον το Γ.Σ. αυτοδιαλύθηκε αγνοώντας και τον λόγο των ίδιων των μελών.
Σ’ αυτά τα πλαίσια καθίσταται επιτακτική ανάγκη η ίδρυση και η γενική στήριξη του Ελληνικού Κόμματος.
Απευθυνόμαστε σ’ όλους τους Έλληνες Βορειοηπειρώτες, να συμμετάσχουν ενεργά στο Ελληνικό τους πια Κόμμα, που περίμεναν με αγωνία και με την ψήφο τους να εκλέξουν τη νέα ηγεσία.
Η διαφορά του Ελληνικού Κόμματος από τα άλλα κόμματα έχει ως εξής :
- Κανείς από την ομάδα πρωτοβουλίας δεν θεωρείται ηγέτης πριν γίνουν νόμιμα, με διαφάνεια και δημοκρατικά οι εκλογές απ’ όλα τα μέλη.
- Θα αρχίσομε όχι με εκλογές, αλλά με το Ιδρυτικό Συνέδριο, για να πάρει μέρος ο κόσμος, να πει ελεύθερα τις απόψεις του για όλη την πορεία του Κόμματος. Τονίζομε ξανά πως τους ηγέτες θα τους βγάλει ο λαός με την ψήφο του ψηφίζοντας και το τελευταίο μέλος του Ελληνικού Κόμματος. Δεν αποκλείεται κανένας Έλληνας να λάβει μέρος στις εκλογές αυτές.
Θέματα που είναι σοβαρά για την Ε.Ε.Μ. θα πρέπει να περάσουν πρώτα σε εξειδικευμένες Επιτροπές. Μετά θα συζητηθούν και θα εγκριθούν στα συλλογικά όργανα. Κι αυτό για να μη μπορεί ο κάθε ηγέτης να βγει έξω από τη γενική γραμμή του Κόμματος, παραβιάζοντας με προσωπική πρωτοβουλία τις αποφάσεις αυτές.
Στο σχηματισμό του Κόμματος θα υπάρχουν οπωσδήποτε ενισχυμένα , η Εφορευτική Επιτροπή και το Ελεχτικό Συμβούλιο, τα οποία θα ρυθμίζουν με πλήρη αυστηρότητα την εφαρμογή των αποφάσεων, αλλά και την πλήρη διαφάνεια απέναντι στον Ελληνισμό, ο οποίος πάντα αυτός θα έχει τον πρώτο λόγο».
Εσύ τι θα κάνεις; Θα τα βλέπεις, θα τ' ακούς και θα κάθεσαι με τα χέρια σταυρωμένα;
(του εκδότη)
Έχεις μπροστά σου μια πινακίδα δίγλωσση στα αλβανικά και ελληνικά και τα ελληνικά σου καταμουντζουρωμένα. Βέβαια, όπως και να είναι, ως Έλληνας στεναχωρήσαι, γιατί θίγεται η αξιοπρέπεια σου και λες μέσα σου: ούτε μια πινακίδα να μην έχομε δικαίωμα να είναι γραμμένη στη γλώσσα μας;
Το γνωρίζεις και είσαι σίγουρος πως με μια βουρτσιά δεν σβήνει ο Ελληνισμός, όμως αν τ’ αφήσεις η βούρτσα θα συνεχίζει να σβήνει ότι έχεις και δεν έχεις δικαίωμα…
Τι κάνεις, τουλάχιστον γι’ αυτή την αδικία;
Περιμένεις να το λύσει ο Έπαρχος, ο Βουλευτής, η Ομόνοια;
Εσύ όμως πόσες φορές πας στα γραφεία τους ή και ομαδικά να διαμαρτυρηθείς; Έχεις δικαίωμα νόμιμο με τον τρόπο σου να διαμαρτυρηθείς παντού, ειδικά στα ΜΜΕ.
Μήπως σας φαίνεται μικρό πράγμα αυτό; Μόλις μπει στη Δερόπολη κάποιος άλλος, που βεβαίως θα προσέξει τις πινακίδες, θα σχηματίσει την εικόνα πως εδώ πέθαναν οι Έλληνες – κρίμα.
Μα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πάρα πολλά, αλλά ας αναφερθούμε μόνον σε μερικά:
1. Τα σχολικά βιβλία συνεχίζουν να διαστρεβλώνουν την ιστορική πραγματικότητα, να δηλητηριάζουν τα παιδιά μας και τα αλβανόπαιδα ακόμα, καλλιεργώντας μίση ανάμεσα στους λαούς μας.
2. Το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών παραλογεί. Μόνον επιστημονικό δεν μπορεί να θεωρηθεί με τη χυδαία διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Βγάζει εμάς, τους νοικοκυραίους στον τόπο μας από χτίσεως κόσμου ξένους και τόσα άλλα ανυπόστατα πράγματα.
Ποιος αντέδρασε επίσημα γι’ αυτά τα παράλογα; Από όσα ξέρουμε, πρώτος ο Παναγιώτης Μπάρκας, ο πρώην Βουλευτής και Υπεύθυνος Ελληνικής Έδρας στο Πανεπιστήμιο Αργυροκάστρου, πράγμα που έφτασε μέχρι την Ελληνική Βουλή.
Οι άλλοι τι κάνουν; Τόσοι και τόσοι που ενδιαφέρονται για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό; Ας περιμένουμε.
Εάν δεν ασχοληθούμε με αυτά τα προβλήματα θεωρώντας τα περιττά, τότε θα το πάθουμε όπως με τους Σλάβους, που μπροστά από 70 χρόνια ο Τίτο τους κόλλησε το όνομα Μακεδονία και τώρα το πίστεψαν κι αυτοί, λέγοντας, με δίκιο, τώρα θυμηθήκατε;
Έχεις μπροστά σου μια πινακίδα δίγλωσση στα αλβανικά και ελληνικά και τα ελληνικά σου καταμουντζουρωμένα. Βέβαια, όπως και να είναι, ως Έλληνας στεναχωρήσαι, γιατί θίγεται η αξιοπρέπεια σου και λες μέσα σου: ούτε μια πινακίδα να μην έχομε δικαίωμα να είναι γραμμένη στη γλώσσα μας;
Το γνωρίζεις και είσαι σίγουρος πως με μια βουρτσιά δεν σβήνει ο Ελληνισμός, όμως αν τ’ αφήσεις η βούρτσα θα συνεχίζει να σβήνει ότι έχεις και δεν έχεις δικαίωμα…
Τι κάνεις, τουλάχιστον γι’ αυτή την αδικία;
Περιμένεις να το λύσει ο Έπαρχος, ο Βουλευτής, η Ομόνοια;
Εσύ όμως πόσες φορές πας στα γραφεία τους ή και ομαδικά να διαμαρτυρηθείς; Έχεις δικαίωμα νόμιμο με τον τρόπο σου να διαμαρτυρηθείς παντού, ειδικά στα ΜΜΕ.
Μήπως σας φαίνεται μικρό πράγμα αυτό; Μόλις μπει στη Δερόπολη κάποιος άλλος, που βεβαίως θα προσέξει τις πινακίδες, θα σχηματίσει την εικόνα πως εδώ πέθαναν οι Έλληνες – κρίμα.
Μα δεν είναι μόνο αυτό. Είναι πάρα πολλά, αλλά ας αναφερθούμε μόνον σε μερικά:
1. Τα σχολικά βιβλία συνεχίζουν να διαστρεβλώνουν την ιστορική πραγματικότητα, να δηλητηριάζουν τα παιδιά μας και τα αλβανόπαιδα ακόμα, καλλιεργώντας μίση ανάμεσα στους λαούς μας.
2. Το Εγκυκλοπαιδικό Λεξικό της Αλβανικής Ακαδημίας Επιστημών παραλογεί. Μόνον επιστημονικό δεν μπορεί να θεωρηθεί με τη χυδαία διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Βγάζει εμάς, τους νοικοκυραίους στον τόπο μας από χτίσεως κόσμου ξένους και τόσα άλλα ανυπόστατα πράγματα.
Ποιος αντέδρασε επίσημα γι’ αυτά τα παράλογα; Από όσα ξέρουμε, πρώτος ο Παναγιώτης Μπάρκας, ο πρώην Βουλευτής και Υπεύθυνος Ελληνικής Έδρας στο Πανεπιστήμιο Αργυροκάστρου, πράγμα που έφτασε μέχρι την Ελληνική Βουλή.
Οι άλλοι τι κάνουν; Τόσοι και τόσοι που ενδιαφέρονται για τον Βορειοηπειρωτικό Ελληνισμό; Ας περιμένουμε.
Εάν δεν ασχοληθούμε με αυτά τα προβλήματα θεωρώντας τα περιττά, τότε θα το πάθουμε όπως με τους Σλάβους, που μπροστά από 70 χρόνια ο Τίτο τους κόλλησε το όνομα Μακεδονία και τώρα το πίστεψαν κι αυτοί, λέγοντας, με δίκιο, τώρα θυμηθήκατε;
Εδώ θα γεννηθεί ο Αντίχριστος
- του Πέτρου Τσερκέζη -
ποιητή - συγγραφέα
«Εχεεϊ σταματήστε. Πείτε το καρβανάρι να σταματήσει».
«Τι είναι, τι συμβαίνει;» Ρώτησε ο πρώτος που οδηγούσε το καρβανάρι.
«Ο γέροντας θέλει να σας αποχαιρετίσει».
Το καρβανάρι σταμάτησε. Ο ήλιος είχε λοξοδρομήσει προς την ανατολή, ενώ ο δρόμος ανέβαινε προς τις γιδόστρατες. Ο γέροντας άρχισε να χαιρετάει και να ευλογεί τους συνταξιδιώτες του. Εκείνοι που τον είχαν ακούσει να μιλάει καθ’ όλης της πορείας και θαύμαζαν τα λεγόμενα του και την αισιοδοξία του, τον κοίταζαν μ’ ένα βλέμμα σαν να τον παρακαλούσαν ή να του ζητούσαν ελεημοσύνη.
Τα μάτια τους είχαν αρχίσει να υγραίνουν και έμοιαζαν με παράθυρα που τα κυριαρχούσε μια φωτεινή παράκληση, μια κραυγή που πήγαζε ευθέως από τα βάθη της καρδιάς και δεν περίμεναν κάποια σειρά για να εκφράσουν την επιθυμία τους, αλλά μιλούσαν όλοι μαζί, ταυτόχρονα:
«Έλα μαζί μας άγιε πατέρα. Μη μας εγκαταλείπεις γέροντα. Και λίγο και θα νυχτώσει, η νύχτα θα δυσκολέψει την πορεία σου. Έλα μαζί μας, θα σε φιλοξενήσουμε στο Αργυρόκαστρο».
«Μη με παρακαλάτε» είπε ο γέροντας, «τον Θεό να παρακαλάτε, όχι εμένα. Η καρδιά μου το επιθυμεί πολύ, όμως μου είναι αδύνατο, αδύνατο».
Μια αστραπή θυμού πέρασε στα μάτια του κι έκαμε τα φρύδια του να σουρώνουν και ταυτόχρονα χτύπησε το ραβδί του δυνατά μπροστά στα πόδια του σαν να πατούσε το κεφάλι ενός ερπετού. Το έντονο φως που αντανακλούσαν τα μάτια του ήταν σαν μια έκρηξη για την αγιοσύνη του και συνέχισε για μερικά λεπτά.
Είχε αναγνωρίσει τελικά τον τόπο του τρομερού ονείρου που τον είχε βασανίσει για εβδομάδες. Εδώ σ’ αυτά τα κατσουφιασμένα και κακοτράχαλα βουνά της Ηπείρου με μια βαθιά θεϊκή σκιά, σ’ αυτή την πόλη που αιωρούνταν κι έμοιαζε σαν να είχε ανοίξει τα φτερά ένας πέτρινος αετός στους πρόποδες του βουνού και κατέβαινε ως κάτω στην κοιλάδα, σαν να ήθελε να δροσίσει τα πόδια στο Δρίνο ποταμό, σ’ αυτήν την πόλη θα γεννιόταν.
Τώρα ήταν απόλυτα σίγουρος.
«Εδώ», είπε με βαθιά φωνή, κάπως τρεμάμενη, σηκώνοντας το ραβδί, «εδώ στην καρδιά αυτής της πέτρινης πόλης θα γεννηθεί ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ. Θα τον αποκαλέσουν: ο “σκληρός”, ο “όμορφος”. Έτσι εμφανίζεται πάντα ο σατανάς. Αυτός θα είναι ο κόκκινος σατανάς, πολλοί θα τον χειροκροτήσουν και θ’ αποκεφαλίσει πολλούς, όμως το κακό που θα προκαλέσει σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα μπορέσουν να το επανορθώσουν αιώνες.
Πολλά δεινά θα υποστεί αυτό το φτωχό κομμάτι της Ρωμιοσύνης. Θα καταστρέψει το έθνος, παιδεία και θρησκεία και κανείς δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει. Δεν θα επισκεφτώ τώρα αυτή την πόλη, στην επιστροφή θα’ ρθω, σίγουρα θα’ ρθω. Σας υπόσχομαι. Έχετε γεια και ο Θεός μαζί σας».
Έφυγε με γοργό βήμα, χτυπώντας δυνατά το ραβδί του πάνω στους βράχους, σαν να χτυπούσε κατακέφαλα τον σατανά, το φάντασμα των ερχόμενων αιώνων, που είχε εμφανιστεί στην πορεία του, αφήνοντας πίσω του την προφητική και αλάθητη σοφία που αστραφτοκοπούσε στους καιρούς.
ποιητή - συγγραφέα
«Εχεεϊ σταματήστε. Πείτε το καρβανάρι να σταματήσει».
«Τι είναι, τι συμβαίνει;» Ρώτησε ο πρώτος που οδηγούσε το καρβανάρι.
«Ο γέροντας θέλει να σας αποχαιρετίσει».
Το καρβανάρι σταμάτησε. Ο ήλιος είχε λοξοδρομήσει προς την ανατολή, ενώ ο δρόμος ανέβαινε προς τις γιδόστρατες. Ο γέροντας άρχισε να χαιρετάει και να ευλογεί τους συνταξιδιώτες του. Εκείνοι που τον είχαν ακούσει να μιλάει καθ’ όλης της πορείας και θαύμαζαν τα λεγόμενα του και την αισιοδοξία του, τον κοίταζαν μ’ ένα βλέμμα σαν να τον παρακαλούσαν ή να του ζητούσαν ελεημοσύνη.
Τα μάτια τους είχαν αρχίσει να υγραίνουν και έμοιαζαν με παράθυρα που τα κυριαρχούσε μια φωτεινή παράκληση, μια κραυγή που πήγαζε ευθέως από τα βάθη της καρδιάς και δεν περίμεναν κάποια σειρά για να εκφράσουν την επιθυμία τους, αλλά μιλούσαν όλοι μαζί, ταυτόχρονα:
«Έλα μαζί μας άγιε πατέρα. Μη μας εγκαταλείπεις γέροντα. Και λίγο και θα νυχτώσει, η νύχτα θα δυσκολέψει την πορεία σου. Έλα μαζί μας, θα σε φιλοξενήσουμε στο Αργυρόκαστρο».
«Μη με παρακαλάτε» είπε ο γέροντας, «τον Θεό να παρακαλάτε, όχι εμένα. Η καρδιά μου το επιθυμεί πολύ, όμως μου είναι αδύνατο, αδύνατο».
Μια αστραπή θυμού πέρασε στα μάτια του κι έκαμε τα φρύδια του να σουρώνουν και ταυτόχρονα χτύπησε το ραβδί του δυνατά μπροστά στα πόδια του σαν να πατούσε το κεφάλι ενός ερπετού. Το έντονο φως που αντανακλούσαν τα μάτια του ήταν σαν μια έκρηξη για την αγιοσύνη του και συνέχισε για μερικά λεπτά.
Είχε αναγνωρίσει τελικά τον τόπο του τρομερού ονείρου που τον είχε βασανίσει για εβδομάδες. Εδώ σ’ αυτά τα κατσουφιασμένα και κακοτράχαλα βουνά της Ηπείρου με μια βαθιά θεϊκή σκιά, σ’ αυτή την πόλη που αιωρούνταν κι έμοιαζε σαν να είχε ανοίξει τα φτερά ένας πέτρινος αετός στους πρόποδες του βουνού και κατέβαινε ως κάτω στην κοιλάδα, σαν να ήθελε να δροσίσει τα πόδια στο Δρίνο ποταμό, σ’ αυτήν την πόλη θα γεννιόταν.
Τώρα ήταν απόλυτα σίγουρος.
«Εδώ», είπε με βαθιά φωνή, κάπως τρεμάμενη, σηκώνοντας το ραβδί, «εδώ στην καρδιά αυτής της πέτρινης πόλης θα γεννηθεί ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ. Θα τον αποκαλέσουν: ο “σκληρός”, ο “όμορφος”. Έτσι εμφανίζεται πάντα ο σατανάς. Αυτός θα είναι ο κόκκινος σατανάς, πολλοί θα τον χειροκροτήσουν και θ’ αποκεφαλίσει πολλούς, όμως το κακό που θα προκαλέσει σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα μπορέσουν να το επανορθώσουν αιώνες.
Πολλά δεινά θα υποστεί αυτό το φτωχό κομμάτι της Ρωμιοσύνης. Θα καταστρέψει το έθνος, παιδεία και θρησκεία και κανείς δεν θα μπορέσει να τον σταματήσει. Δεν θα επισκεφτώ τώρα αυτή την πόλη, στην επιστροφή θα’ ρθω, σίγουρα θα’ ρθω. Σας υπόσχομαι. Έχετε γεια και ο Θεός μαζί σας».
Έφυγε με γοργό βήμα, χτυπώντας δυνατά το ραβδί του πάνω στους βράχους, σαν να χτυπούσε κατακέφαλα τον σατανά, το φάντασμα των ερχόμενων αιώνων, που είχε εμφανιστεί στην πορεία του, αφήνοντας πίσω του την προφητική και αλάθητη σοφία που αστραφτοκοπούσε στους καιρούς.
Η αξία των Ελλήνων στον κόσμο
- επιμέλεια Βαγγέλη Νάστου -
Η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελλήνων της Ουκρανίας κα Αλεξάνδρα Προσένκο, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο HARVARD, ομολογεί ένα περιστατικό.
Ρωτάει ο δάσκαλος τους μαθητές:
- Δεν μου λέτε ποιος είναι ο πιο μεγάλος λαός του κόσμου;
- Οι Εβραίοι, είπαν τα παιδιά.
- Γιατί το λέτε αυτό; είπε ο δάσκαλος.
- Οι Εβραίοι είναι λίγοι, έχουν σφαχτεί, έχουν κυνηγηθεί, έχουν υποδουλωθεί, έχουν διασκορπιστεί σ' όλα τα μέρη της γης και όμως είναι μορφωμένοι, πλούσιοι και επηρεάζουν τα πράγματα παγκοσμίως.
- Πολύ καλή η απάντηση σας, αλλά δεν δώσατε την πραγματική απάντηση. Σκεφείτε το και θα μιλήσουμε πάλι αύριο.
Την επόμενη μέρα.
- Το σκεφτήκατε; λέει ο δάσκαλος.
- Το σκεφτήκαμε! Αλλάξαμε απάντηση.
- Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο λαός;
- ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Γιατί οι Έλληνες είναι ένας λαός μικρός μεν, που έχει σε όλους τους αιώνες σφαχτεί, υποδουλωθεί, καταπατηθεί, εξοριστεί. Είναι σε 140 χώρες της γης σκορπισμένος, χαμένος και όμως είναι τόσο μορφωμένος, τόσο πλούσιος, δυναμικός.
Έδωσε τα πρώτα φώτα της επιστήμης και πολιτισμού σ' όλο τον κόσμο και επηρεάζει συνεχώς τα πράγματα παγκοσμίως.
Αλλά με μια διαφορά, όταν ένας Εβραίος ανεβαίνει μια σκάλα, είναι από κάτω 10 Εβραίοι που τον σπρώχνουν να ανέβει και άλλοι 10 από πάνω που τον τραβάνε.
Όταν ανεβαίνει ένας Έλληνας μια σκάλα, είναι κάτω 10 Έλληνες που τον αρπάζουν από τα πόδια για να τον ρίξουν να πέσει και 10 από πάνω που του λένε: "που πας παιδί μου, κάτσε κάτω...". Και όμως ο Έλληνας ανεβαίνει...
- Μπράβο παιδιά, τη βρήκατε την απάντηση, οι Έλληνες είναι αυτός ο μεγάλος λαός.
Και τώρα ας δώσουμε τα χέρια κι ας ανέβουμε όλοι μαζί πιο ψηλά.
Η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελλήνων της Ουκρανίας κα Αλεξάνδρα Προσένκο, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο HARVARD, ομολογεί ένα περιστατικό.
Ρωτάει ο δάσκαλος τους μαθητές:
- Δεν μου λέτε ποιος είναι ο πιο μεγάλος λαός του κόσμου;
- Οι Εβραίοι, είπαν τα παιδιά.
- Γιατί το λέτε αυτό; είπε ο δάσκαλος.
- Οι Εβραίοι είναι λίγοι, έχουν σφαχτεί, έχουν κυνηγηθεί, έχουν υποδουλωθεί, έχουν διασκορπιστεί σ' όλα τα μέρη της γης και όμως είναι μορφωμένοι, πλούσιοι και επηρεάζουν τα πράγματα παγκοσμίως.
- Πολύ καλή η απάντηση σας, αλλά δεν δώσατε την πραγματική απάντηση. Σκεφείτε το και θα μιλήσουμε πάλι αύριο.
Την επόμενη μέρα.
- Το σκεφτήκατε; λέει ο δάσκαλος.
- Το σκεφτήκαμε! Αλλάξαμε απάντηση.
- Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο λαός;
- ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
- Γιατί το λέτε αυτό;
- Γιατί οι Έλληνες είναι ένας λαός μικρός μεν, που έχει σε όλους τους αιώνες σφαχτεί, υποδουλωθεί, καταπατηθεί, εξοριστεί. Είναι σε 140 χώρες της γης σκορπισμένος, χαμένος και όμως είναι τόσο μορφωμένος, τόσο πλούσιος, δυναμικός.
Έδωσε τα πρώτα φώτα της επιστήμης και πολιτισμού σ' όλο τον κόσμο και επηρεάζει συνεχώς τα πράγματα παγκοσμίως.
Αλλά με μια διαφορά, όταν ένας Εβραίος ανεβαίνει μια σκάλα, είναι από κάτω 10 Εβραίοι που τον σπρώχνουν να ανέβει και άλλοι 10 από πάνω που τον τραβάνε.
Όταν ανεβαίνει ένας Έλληνας μια σκάλα, είναι κάτω 10 Έλληνες που τον αρπάζουν από τα πόδια για να τον ρίξουν να πέσει και 10 από πάνω που του λένε: "που πας παιδί μου, κάτσε κάτω...". Και όμως ο Έλληνας ανεβαίνει...
- Μπράβο παιδιά, τη βρήκατε την απάντηση, οι Έλληνες είναι αυτός ο μεγάλος λαός.
Και τώρα ας δώσουμε τα χέρια κι ας ανέβουμε όλοι μαζί πιο ψηλά.
Μέσα στην κρίση για την αναδιοργάνωση της Ομόνοιας: Εκλογές από τη βάση, εδώ και τώρα.
- της Κωνσταντίνας Βεζιάνη -
Η δύναμη του λαού αποφασίζει, που εκδηλώνεται δημοκρατικά και σωστά όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Ας μιμηθούμε, ας πάρουμε παράδειγμα από τις εκλογές που έγιναν στην Ελλάδα, στο δικό μας έθνος πρόσφατα, στη Νέα Δημοκρατία και παράδειγμα από τις εκλογές που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 2007.
Είναι καθήκον όλων των Ελλήνων, που ζουν μέσα και έξω από την Αλβανία να οργανώσουν και να παραβρεθούν στις εκλογές που θα αναδειχτεί ο ηγέτης τους μέσα από δημοκρατικές εκλογές, που θα παρθεί υπόψη και η ψήφος του πιο ηλικιωμένου, αλλά και του πιο νέου ψηφοφόρου και του πιο απόμακρου, αλλά και του πιο κοντακινού χωριάτη ή πολίτη.
Έτσι όλοι οι Έλληνες θα συμβάλλουν.
Και πρώτον θα ικανοποιηθούν για το αποτέλεσμα των πράξεων τους. Και δεύτερο δεν θα μπορέσουν να αμφισβητήσουν τον ηγέτη που μόνοι τους επέλεξαν, γιατί αυτόν που θα τιμήσουν με την ψήφο τους θα τους αντιπροσωπεύσει όλους.
Ας μην αφήσουμε άλλο την Ομόνοια μας σε αυτή τη μοίρα. Ας της δώσουμε το κύρος που της ανήκει.
Τα αρνητικά αποτελέσματα που είχαμε από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, που βγάλαμε μόνο έναν βουλευτή, είχαν αντίκρισμα την αδιαφορία για την Ομόνοια και το Κόμμα, ακριβώς γιατί οι ηγεσίες και της Ομόνοιας και του Κόμματος δεν έχουν την υποστήριξη της βάσης και της πλειοψηφίας.
Η δύναμη του λαού αποφασίζει, που εκδηλώνεται δημοκρατικά και σωστά όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Ας μιμηθούμε, ας πάρουμε παράδειγμα από τις εκλογές που έγιναν στην Ελλάδα, στο δικό μας έθνος πρόσφατα, στη Νέα Δημοκρατία και παράδειγμα από τις εκλογές που έκανε το ΠΑΣΟΚ το 2007.
Είναι καθήκον όλων των Ελλήνων, που ζουν μέσα και έξω από την Αλβανία να οργανώσουν και να παραβρεθούν στις εκλογές που θα αναδειχτεί ο ηγέτης τους μέσα από δημοκρατικές εκλογές, που θα παρθεί υπόψη και η ψήφος του πιο ηλικιωμένου, αλλά και του πιο νέου ψηφοφόρου και του πιο απόμακρου, αλλά και του πιο κοντακινού χωριάτη ή πολίτη.
Έτσι όλοι οι Έλληνες θα συμβάλλουν.
Και πρώτον θα ικανοποιηθούν για το αποτέλεσμα των πράξεων τους. Και δεύτερο δεν θα μπορέσουν να αμφισβητήσουν τον ηγέτη που μόνοι τους επέλεξαν, γιατί αυτόν που θα τιμήσουν με την ψήφο τους θα τους αντιπροσωπεύσει όλους.
Ας μην αφήσουμε άλλο την Ομόνοια μας σε αυτή τη μοίρα. Ας της δώσουμε το κύρος που της ανήκει.
Τα αρνητικά αποτελέσματα που είχαμε από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές, που βγάλαμε μόνο έναν βουλευτή, είχαν αντίκρισμα την αδιαφορία για την Ομόνοια και το Κόμμα, ακριβώς γιατί οι ηγεσίες και της Ομόνοιας και του Κόμματος δεν έχουν την υποστήριξη της βάσης και της πλειοψηφίας.
Μέχρι πότε τα σχολικά κείμενα (ειδικά ιστορίας και γεωγραφίας) θα δηλητηριάζουν τα παιδιά μας;
- του εκδότη Θ. Βεζιάνη -
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε να μαθαίνουν τα παιδιά μας, πως η Πρέβεζα, η Άρτα, η Ηγουμενίτσα, τα Γιάννινα, τα Γρεβενά, η Καστοριά, η Φλώρινα κλπ. είναι αλβανικά και είναι κατεχόμενα από την Ελλάδα;
Μέχρι πότε εμάς τους Έλληνες Ηπειρώτες - Βορειοηπειρώτες, τους πανάρχαιους κατοίκους στα άγια χώματα μας, θα μας βγάζουν ξένους στον τόπο μας;
Πέρασαν 50 χρόνια κομμουνιστικής δικτατορίας, που δεν μπορούσαμε ν' ανοίξομε στόμα.
Τώρα όμως, μετά από 20 χρόνια δημοκρατίας, έχουμε δικαίωμα να αντιδράσομε, να μην παραδεχτούμε να μας δηλητηριάζουν, τουλάχιστον τα παιδιά μας.
Όχι μόνο το ανεχτήκαμε μέχρι τώρα, κακώς, αλλά αγοράζαμε εμείς αυτά τα βιβλία, νομίζοντας πως η Διακρατική Επιτροπή που είχε συσταθεί πριν από 10 χρόνια θα τραβήξει αυτά τα απαράδεχτα και διαστρεβλωμένα κείμενα, από τα σχολικά βιβλία.
Και τι έγινε ως τα σήμερα; Τίποτα...!
Η εφημερίδα μας έχει δημοσιεύσει μερικές φορές συγκεκριμένα το τι γράφονται στα σχολικά κείμενα κάθε τάξης. Τώρα όμως, νομίζομε πως δίνεται ξανά το νόημα της μεγάλης ανησυχίας μας, δημοσιεύοντας μόνον μερικούς παραγράφους από την Ιστορία και Γεωγραφία της 9ης Τάξης:
- Από την αρχή της ιστορίας της 9ης Τάξης δίνεται το στίγμα πως όλη η Ήπειρος, από τον Σκουμπίνι ποταμό και μέχρι την Άρτα, είναι αλβανικά εδάφη. Βάση μ' αυτό, ως δεδομένο, προχωρούν τα πάντα στα σχολικά βιβλία.
Τονίζεται επίσης: "Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί χαρακτήριζαν τους Ηπειρώτες Ιλιριούς, βάρβαρους ως λαούς, όχι Έλληνες" (σελίδα 14).
- "Η σοβινιστική Ελλάδα προέβλεπε ν' αρπάξει τη Νότια Αλβανία" (σελίδα 43).
- "Η Ελληνική Κυβέρνηση ζητούσε τις περιοχές της Νοτίου Αλβανίας που κατοικούνταν από Αλβανούς" (σελίδα 63).
- "Οι Έλληνες σοβινιστές οργάνωσαν μια προπαγανδιστική καμπάνια, για να παρουσιάσουν τον πληθυσμό της Νοτίου Αλβανίας πως είναι Έλληνες" (σελ.65).
- "Σύμφωνα με τα σχέδια των σοβινιστών της Αθήνας, θα εξασφαλίζονταν αρχικά η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου...
Οι Έλληνες για να καλύψουν τις πράξεις τους, οργάνωσαν "εθελοντικά" τμήματα με ανθρώπους που έπρατταν απάνθρωπα εγκλήματα στην Αλβανία...
Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (17.05.1914) δεν βασίζονταν σε κανένα αληθινό στοιχείο (σελ. 65).
- "Οι Τσιάμηδες βρίσκονταν σε συνεχείς εκβιασμούς, όπως εκτελέσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίσεις κλπ. Η Ελληνική Κυβέρνηση, θεωρώντας τους Τσιάμηδες εχθρούς, εξόρισε στα νησιά του Αιγαίου πάνω από 5.000 άτομα, από τα οποία πολλά βρήκαν το θάνατο" (σελ.85).
- "Ο Ελληνικός Στρατός έκεψε και πλιατσικολόγησε την Τσιαμουριά χειρότερα από τους Ιταλούς φασίστες" (σελ. 100).
Η Γεωγραφία της 9ης Τάξης μελετάει όλα τα "αλβανικά εδάφη", όπως τα λέει, ανεξαιρέτως εάν βρίσκονται εκτός των συνόρων της Αλβανίας.
Παράδειγμα:
" Οι ακτές του Ιονίου Πελάγους εξαπλώνονται από το ακροτήριο του Καραμπουρούνι μέχρι τον κόλπο της Άρτας. Οι ακτές αυτές είναι ψηλές, βραχώδεις με ακρογιαλιές αμμώδεις. Κρυσταλλένιες πηγές, η λάμψη του ήλιου, τα καταγάλανα νερά... δίνουν και τουριστικές αξίες..."
Το αίτημα μας δεν είναι να σχολιάσουμε τα γεγονότα, αλλά να τραβηχτούν όλες αυτές οι αλυτρωτικές τάσεις, ειδικά στα σχολικά βιβλία, γιατί όχι μόνον δηλητηριάζουν τα Ελληνόπουλα, αλλά το ίδιο, μπορώ να πω και τα Αλβανόπουλα.
Σπέρνουν αιώνιο μίσος ενάντια σε δύο γειτονικούς και αδελφούς λαούς. Κι αυτή η γκεμπελική προπαγάνδα έχει πάνω από 70 χρόνια που συνεχίζεται, αλλά το καλό είναι που οι λαοί δεν υπέκυψαν σ' αυτή.
Σ' ένα σχολείο στο Βρυώνι, υπάρχουν Έλληνες μαθητέ και Τσιάμηδες. Στα κείμενα του βιβλίου δραματοποιούνται τα βασανιστήρια των Τσιάμηδων από τους Έλληνες. Τα Ελληνόπουλα όμως έχουν ακούσει τόσα πολλά που έχουν κάνει οι Τσιάμηδες στους Έλληνες.
Ο δάσκαλος, έξυπνος, τα απέφυγε όλα αυτά και συνεχίζουν αδελφωμένα τα παιδιά του χωριού. Το αλβανικό κράτος δεν μπορεί να τα αποφύγει όλα αυτά;
Πρέπει να τονίσομε πως στα σχολικά κείμενα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, τα οποία είναι καταδικαστέα απ' όλους. Εξάλλου η Αλβανία μόλις πήρε το δικαίωμα για να προχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, εάν δεν αλλάξει μυαλά, θα είναι αδύνατη η ένταξη της στην Ευρώπη.
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΖΗΤΑΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ, ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ, ΜΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.
Μέχρι πότε θα ανεχόμαστε να μαθαίνουν τα παιδιά μας, πως η Πρέβεζα, η Άρτα, η Ηγουμενίτσα, τα Γιάννινα, τα Γρεβενά, η Καστοριά, η Φλώρινα κλπ. είναι αλβανικά και είναι κατεχόμενα από την Ελλάδα;
Μέχρι πότε εμάς τους Έλληνες Ηπειρώτες - Βορειοηπειρώτες, τους πανάρχαιους κατοίκους στα άγια χώματα μας, θα μας βγάζουν ξένους στον τόπο μας;
Πέρασαν 50 χρόνια κομμουνιστικής δικτατορίας, που δεν μπορούσαμε ν' ανοίξομε στόμα.
Τώρα όμως, μετά από 20 χρόνια δημοκρατίας, έχουμε δικαίωμα να αντιδράσομε, να μην παραδεχτούμε να μας δηλητηριάζουν, τουλάχιστον τα παιδιά μας.
Όχι μόνο το ανεχτήκαμε μέχρι τώρα, κακώς, αλλά αγοράζαμε εμείς αυτά τα βιβλία, νομίζοντας πως η Διακρατική Επιτροπή που είχε συσταθεί πριν από 10 χρόνια θα τραβήξει αυτά τα απαράδεχτα και διαστρεβλωμένα κείμενα, από τα σχολικά βιβλία.
Και τι έγινε ως τα σήμερα; Τίποτα...!
Η εφημερίδα μας έχει δημοσιεύσει μερικές φορές συγκεκριμένα το τι γράφονται στα σχολικά κείμενα κάθε τάξης. Τώρα όμως, νομίζομε πως δίνεται ξανά το νόημα της μεγάλης ανησυχίας μας, δημοσιεύοντας μόνον μερικούς παραγράφους από την Ιστορία και Γεωγραφία της 9ης Τάξης:
- Από την αρχή της ιστορίας της 9ης Τάξης δίνεται το στίγμα πως όλη η Ήπειρος, από τον Σκουμπίνι ποταμό και μέχρι την Άρτα, είναι αλβανικά εδάφη. Βάση μ' αυτό, ως δεδομένο, προχωρούν τα πάντα στα σχολικά βιβλία.
Τονίζεται επίσης: "Οι αρχαίοι Έλληνες ιστορικοί χαρακτήριζαν τους Ηπειρώτες Ιλιριούς, βάρβαρους ως λαούς, όχι Έλληνες" (σελίδα 14).
- "Η σοβινιστική Ελλάδα προέβλεπε ν' αρπάξει τη Νότια Αλβανία" (σελίδα 43).
- "Η Ελληνική Κυβέρνηση ζητούσε τις περιοχές της Νοτίου Αλβανίας που κατοικούνταν από Αλβανούς" (σελίδα 63).
- "Οι Έλληνες σοβινιστές οργάνωσαν μια προπαγανδιστική καμπάνια, για να παρουσιάσουν τον πληθυσμό της Νοτίου Αλβανίας πως είναι Έλληνες" (σελ.65).
- "Σύμφωνα με τα σχέδια των σοβινιστών της Αθήνας, θα εξασφαλίζονταν αρχικά η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου...
Οι Έλληνες για να καλύψουν τις πράξεις τους, οργάνωσαν "εθελοντικά" τμήματα με ανθρώπους που έπρατταν απάνθρωπα εγκλήματα στην Αλβανία...
Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας (17.05.1914) δεν βασίζονταν σε κανένα αληθινό στοιχείο (σελ. 65).
- "Οι Τσιάμηδες βρίσκονταν σε συνεχείς εκβιασμούς, όπως εκτελέσεις, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίσεις κλπ. Η Ελληνική Κυβέρνηση, θεωρώντας τους Τσιάμηδες εχθρούς, εξόρισε στα νησιά του Αιγαίου πάνω από 5.000 άτομα, από τα οποία πολλά βρήκαν το θάνατο" (σελ.85).
- "Ο Ελληνικός Στρατός έκεψε και πλιατσικολόγησε την Τσιαμουριά χειρότερα από τους Ιταλούς φασίστες" (σελ. 100).
Η Γεωγραφία της 9ης Τάξης μελετάει όλα τα "αλβανικά εδάφη", όπως τα λέει, ανεξαιρέτως εάν βρίσκονται εκτός των συνόρων της Αλβανίας.
Παράδειγμα:
" Οι ακτές του Ιονίου Πελάγους εξαπλώνονται από το ακροτήριο του Καραμπουρούνι μέχρι τον κόλπο της Άρτας. Οι ακτές αυτές είναι ψηλές, βραχώδεις με ακρογιαλιές αμμώδεις. Κρυσταλλένιες πηγές, η λάμψη του ήλιου, τα καταγάλανα νερά... δίνουν και τουριστικές αξίες..."
Το αίτημα μας δεν είναι να σχολιάσουμε τα γεγονότα, αλλά να τραβηχτούν όλες αυτές οι αλυτρωτικές τάσεις, ειδικά στα σχολικά βιβλία, γιατί όχι μόνον δηλητηριάζουν τα Ελληνόπουλα, αλλά το ίδιο, μπορώ να πω και τα Αλβανόπουλα.
Σπέρνουν αιώνιο μίσος ενάντια σε δύο γειτονικούς και αδελφούς λαούς. Κι αυτή η γκεμπελική προπαγάνδα έχει πάνω από 70 χρόνια που συνεχίζεται, αλλά το καλό είναι που οι λαοί δεν υπέκυψαν σ' αυτή.
Σ' ένα σχολείο στο Βρυώνι, υπάρχουν Έλληνες μαθητέ και Τσιάμηδες. Στα κείμενα του βιβλίου δραματοποιούνται τα βασανιστήρια των Τσιάμηδων από τους Έλληνες. Τα Ελληνόπουλα όμως έχουν ακούσει τόσα πολλά που έχουν κάνει οι Τσιάμηδες στους Έλληνες.
Ο δάσκαλος, έξυπνος, τα απέφυγε όλα αυτά και συνεχίζουν αδελφωμένα τα παιδιά του χωριού. Το αλβανικό κράτος δεν μπορεί να τα αποφύγει όλα αυτά;
Πρέπει να τονίσομε πως στα σχολικά κείμενα στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα, τα οποία είναι καταδικαστέα απ' όλους. Εξάλλου η Αλβανία μόλις πήρε το δικαίωμα για να προχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι, εάν δεν αλλάξει μυαλά, θα είναι αδύνατη η ένταξη της στην Ευρώπη.
Ο ΚΑΙΡΟΣ ΖΗΤΑΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ, ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΑ ΑΠΟ ΜΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΕΙΕΣ, ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΚΑΛΛΙΕΡΓΟΥΝ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΗΛΟΣΕΒΑΣΜΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ, ΜΕ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)