ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΑΡΓΗΣΕ ΝΑ ΕΡΘΕΙ

του Πέτρου Κούρτη

   Αυτός είναι ο τίτλος της απάντησης  με την οποία, ο Επίκουρος Καθηγητής, Dr. Ing. Αθανάσιος  Νάτσης, από το Φοινίκι Β. Ηπείρου, του Νομού  Δελβίνου, αποστομώνει τις εθελούσιες και σκόπιμες ιστορικές διαστρεβλώσεις του παραχαράκτη θα έλεγα, και «ιστορικού» κ. Σπύρο Σκούρτη, στη μονογραφία του, «Βούρκος, η εθνογραφική θεώρηση», δημοσιευμένη το  1987 σε 1000 αντίτυπα, από το τυπογραφείο « Μιχάλ Ντούρι» Τίρανα.  

 Αρχικά, πριν ακόμα  κάνω κάποια σχετική σύνοψη των επιστημονικών απαντήσεων του κ. Καθηγητή, θα επιθυμούσα να του εκφράσω τα πιο θερμά  μου συγχαρητήρια για την εις βάθος μελέτη του πάνω στα άδυτα ιστορικά κείμενα στα οποία βασίστηκε., καρφώνοντάς τον έτσι, τον παραχαράκτη, μαζί με τα ψευδή του, στον άδοξο σταυρό των εγκληματιών  της ιστορίας..  

 Στην μονογραφία, του κ. Σκούρτη, ευθύς  εξαρχής ο αναγνώστης θα πειστεί τόσο για την έλλειψη  ιστορικών αποδεικτικών στοιχείων, αλλά συνάμα και για την επιπολαιότητα που σχετίζεται με τον τίτλο  της μελέτης του. Με δίκιο ο κ Νάτσης εκφράζει την ένστασή του όταν του λέει: « Όταν λέμε «Βούρκος», εννοούμε μια γεωγραφική περιοχή που δεν αποτελείται μόνον από πεδιάδες και ποτάμια, αλλά  και από ανθρώπους στην οποία κατοικούν, αν όχι μέσα στα γεωγραφικά όρια του προσδιορισμού, αλλά και στην γύρω περιοχή. Γι αυτό θα έλεγα πως ο τίτλος της μονογραφίας θα ήταν πιο σωστός, εάν θα έκφραζε τόσο το περιεχόμενο του κειμένου, όσον και τον απώτερο στόχο, όπως : 

«Οι κάτοικοι γύρω από την πεδιάδα»

              

Βασικός στόχος του συγγραφέα υπήρξε, να πείσει τον αναγνώστη αλλά και  συνάμα να χαϊδέψει τα αφτιά των  αφεντικών  του, πως δήθεν  όλα τα χωριά του λεκανοπεδίου του Βούρκου ανέκαθεν ήταν κατοικούμενα από αλβανούς, προπαγάνδα αυτή που συνεχίζεται εντατικά και σήμερα από τους συνεχιστές των Σκούρτηδων. Μάλιστα φτάνει σε σημείο να μας πει, πως παρ΄ όλες  τις έντιμες προσπάθειές του για να συμβουλευτεί κάποια αρχαία κείμενα τα οποία θα τον βοηθούσαν σε αυτήν τη μελέτη, δε βρέθηκαν. Όσο για τις μελέτες των ιστορικών που ασχολήθηκαν με τον χώρο μας, όπως ο Παν. Αραβαντινός, ο Α. Μαμόπουλος  και δεκάδες άλλοι επιστήμονες και ιστορικοί τόσο της αρχαιότητας όσον και οι πιο νεότεροι, τους θεωρεί αναξιόπιστους και μάλιστα  πέρασαν λέει από μια κρητική επιτροπή και θεωρήθηκαν σοβινιστές.  Με ολίγα λόγια, όσοι ιστορικοί δεν μας χαϊδεύουν τα αφτιά, είναι σοβινιστές… Γι αυτό το λόγο - συνεχίζει ο κ. Σκούρτη – μεταχειρίστηκα τη Μαρξιστική και Λενινιστική μεθοδολογία, η οποία σύμφωνα με τη γνώμη του συγγραφέα, είναι η μόνη επιστήμη που είναι σε θέση να δώσει  αδιάψευστες απαντήσεις.  Βασιζόμενοι  στην Μαρξιστική  θεωρία, οι τέτοιου είδους ιστορικοί, θα μας αποδείξουν σιγά- σιγά πως  ολόκληρη Παραλιακή Ζώνη ( Bregdeti ), αρχίζοντας από την Παλιάσα και μέχρι το Ξαμίλι, κατοικούνταν από Ορεσίβιους, άνθρωποι οι οποίοι δεν είχαν ποτέ αντικρίσει θάλασσα με τα μάτια και  ενώ  σήμερα έχουν κατακλείσει το νότιο τμήμα του νομού Αυλώνας, Αγ. Σαράντα, Αργυροκάστρου και Δελβίνου αλλοιώνοντας έτσι  με την ευλογία των κυβερνητικών αρχών τη σύνθεση του πληθυσμού.    

Ο  συγγραφέας  δυστυχώς δεν έχει καν ιδέα ή δεν θέλει να υιοθετήσει την αλήθεια πως μέχρι σήμερα γνωρίζουμε τρεις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών από βορρά προς νότο και σε πολλές περιπτώσεις βίαιες, του Ελληνικού στοιχείου.  

 Και  ο καθηγητής, κ. Αθ. Νάτσης, παραπέμποντάς τον στο βιβλίο « Η  Αλβανία και η Ήπειρος στα τέλη του 18ου και 19ου αιώνα», του συγγραφέα Γκριγκόρι Λ. Αρς,  γράφει: « Η μεταφορά των αλβανών χωρικών, δεν είχε πάντα το χαρακτήρα τιμωρίας.. Είναι γνωστά πολλά περιστατικά όπου ο Αλί Πάσας, εγκαθιστούσε Αλβανούς μουσουλμάνους από την ενδοχώρα της Νότιας Αλβανίας σε διάφορες περιοχές που μόλις είχε αρπάξει από τον ντόπιο πληθυσμό. Επίσης τους εγκαθιστούσε σε περιοχές που είχαν στρατηγική σημασία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Πρέβεζα. Όταν η Πρέβεζα περιήλθε στα χέρια του, πολλοί κάτοικοι σκοτώθηκαν υπερασπίζοντας τον τόπο τους, ενώ μερικοί άλλοι μεταφέρθηκαν βίαια στα τσιφλίκια του. Σε αυτά τα μέρη εγκατέστησε Αλβανούς ορεσίβιους μουσουλμάνους. στους οποίους έδωσε τη γη και τα σπίτια των διωχθέντων. Από διάφορες πηγές αναφέρεται η εγκατάσταση μουσουλμάνων στη, Χιμάρα, Δρυμάδες, Σούλι και σε άλλες περιοχές της Τσαμουριάς και Βόνιτσας.  Είναι επίσης γνωστό πως 100 οικογένειες  Χιμαριωτών, μεταφέρθηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες στην ελώδη περιοχή Σαλαώρα, μια ελώδη περιοχή στην στις ακτές του Αμβρακικού Κόλπου, όπου οι περισσότεροι πέθαναν από τις αρρώστιες.  

(Π. Αραβαντινός-   Χρονογραφία…τόμος  2, σελ. 145 & W. Plomer σελ. 22).   

 Η  έρευνα και η μελέτη του  κ. καθηγητή, εις βάθος,  μας παραπέμπει σε μεγάλες και σοβαρές  επιστημονικές προσωπικότητες οι  οποίες ασχολήθηκαν χρόνια στη σειρά και σε διάφορες εποχές,  με το θέμα το οποίο  εθελούσια διαστρεβλώνει ο κ. Σκούρτης, προβάλλοντας περίτρανα και με αδιάσειστα αποδεικτικά περί της ελληνικότητας στους αιώνες της άνωθεν περιοχής. Έτσι ο Πουκεβίλ με το βιβλίο του  « ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ –ΗΠΕΙΡΟ», ο WilliamEton, πρόξενος της Αγγλίας στα Γιάννενα το 1778, ο  Γερμανός M. Shmidt, έξοχος καθηγητής το 1871, ο Άγγλος γεωγράφος Stanford, το 1877, o Γερμανός καθηγητής  κ. Κiepert  ο οποίος επιγραμματικά υποστηρίζει  πως δεν υπάρχει ελληνικότερη περιοχή από την Ήπειρο ως προς τον πληθυσμό, τη γλώσσα και τη διάνοια, θέτοντας συνάμα και τα βόρεια  σύνορα της Ελλάδος  στον ποταμό Γεννούσο ( Σκουμπίνι).

Αναφερόμενος στον Πολύβιο, τον Στράβωνα, στον Λίβυο, τον Παυσανία, τον Ηρόδοτο, τον Δ. Ευαγγελίδη, τον Ουγκολίνη, στον ακαδημαϊκό D.M. Lewis, John Boardman του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, στον διάσημο καθηγητή  Nikollas G Hamod  και σε δεκάδες άλλους, ο Dr. Αθανάσιος Νάτσης, όχι μονάχα αποστομώνει τους πατριδοκάπηλους, αλλά αυτοί που θα τολμήσουν να γράψουν  τέτοια ψεύδη και ασυναρτησίες, θα πρέπει να ντρέπονται για την  επιστημονική τους υπόσταση.  

Σύντομα οι αναγνώστες μας θα εφοδιαστούνε με το άνωθεν πόνημα του κ. Νάτση.   

Οι πρώτες δηλώσεις του Μητροπολίτη Σεβαστιανού για το Δημοκρατικό Κόμμα του Μπερίσα

με αφορμή την συμπλήρωση 20 ετών από την ίδρυση του PD


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ, ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ
Αριθ. Πρωτ. 142

Εν Κονίτση τη 14η Δεκεμβρίου 1990

ΔΗΛΩΣΕΙΣ

εξ αφορμής των τελευταίων εν Αλβανία εξελίξεων

(απόσπασμα)

...Φοβούμαι λοιπόν - και μακάρι να διαψευσθώ - ότι και ο τωρινός "φοιτητικός ξεσηκωμός" που διαλαλείται ότι δρομολογεί "νέες εξελίξεις", ενδέχεται να είναι τέχνασμα και συμπαιγνία του καθεστώτος για "στάχτη στα μάτια", τόσον του λαού, που δεινοπαθεί μέχρι θανάτου, όπως αποδυκνείεται από το συνεχώς ογκούμενον κύμα των φυγάδων, όσον και του ελευθέρου κόσμου, από τον οποίον είναι και απομονωμένο και αποκλεισμένο.

Ήδη η αλβανική κοινότης του Βελγίου, που αριθμεί 20.000 μέλη, κατήγγειλε ότι πρόκειται περί "χονδροειδών ελιγμών" του Αλία και ότι οι διανοούμενοι και οι φοιτηταί, που λέγεται ότι ίδρυσαν το πρώτον ελεύθερον κόμμα, "αποτελούν μέρος της ενώσεως της κομμουνιστικής νεολαίας και είναι προνομιούχα μέλη του καθεστώτος".

Αλλά, ανεξάρτητα από την οπωσδήποτε σοβαρή αυτή καταγγελία, διερωτώμεθα ευλόγως: Αν υπήρχαν 50.000 δυναμικοί αντιφρονούντες - όσοι φέρονται ως ιδρυτικά μέλη του "νέου κόμματος" - δεν θα είχαν σαρώσει προ πολλού το αλβανικόν καθεστώς;
Και έπειτα τι είδους "εκλογές" θα γίνουν την 10η Φεβρουαρίου, τις οποίες επίσης η Αλβανική Κοινότης του Βελγίου καταγγέλει εκ προοιμίου ότι "θα είναι μία καρικατούρα, στη οποία θα εμφανισθούν διάφοροι υποψήφιοι πλήρως υποταγμένοι στο κομμουνιστικό κόμμα";...

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ

Η συνάντηση - συζήτηση του Ραμίζ Αλία με τους "διαμαρτυρόμενους" φοιτητές στις 11 Δεκεμβρίου 1990. Τον δικτάτορα πλαισιώνουν ο Σκεντέρ Γκινούσι και ο Λισέν Μπασκούρτι.

Λαμπρός εορτασμός στην τελετή των εγκαινίων των κεντρικών γραφείων του παραρτήματος Αργυροκάστρου του ΜΕGA - EEMM στα Σωφράτικα

ΕΝΑ ΙΣΧΥΡΟ ΜΗΝΥΜΑ 
ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ 

Ακριβώς στη διασταύρωση του δρόμου Δερόπολη –Πωγώνι, από την επάνω μεριά, ένα νέο τοπίο παρουσιάστηκε. Σ’ ένα σύγχρονο κτίριο δύο πολύ μεγάλες πινακίδες: Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον, όπως και στα αλβανικά και με μεγάλα γράμματα ΕΕΜΜ-MEGA, Το Κόμμα των Ελλήνων. Και πάνω από τις πινακίδες αναρτημένες 5 σημαίες: στο κέντρο η σημαία του Κόμματος με κλαρί δέντρου, δρυς, που συμβολίζει το ιερό δέντρο του Μαντείου της Δωδώνης—δεξιά και αριστερά η ελληνική και η αλβανική σημαία και στα πλάγια δύο σημαίες της Ευρώπης.

Όλες αυτές  τις μέρες οι περαστικοί σταματούσαν,  άλλοι κόρναραν και άλλοι επισκέπτονταν  το γραφείο.

Ειδικά στις 20 Νοεμβρίου που έγινε ο  εορτασμός, η κίνηση ήταν μεγάλη. Ήρθαν από τα χωριά της Δρόπολης, της Ρίζας, του Πωγωνίου, όπως  από το Αργυρόκαστρο, από Χιμάρα από Αγίους Σαράντα, Τίρανα, από τον Ελλαδικό χώρο κλπ. Τα όργανα με κλαρίνο συνέχιζαν να χτυπούνε μελωδικά τα παραδοσιακά μας τραγούδια και χορούς και ο χορός μεγάλωνε, όχι μόνο με τις κοπέλες του συγκροτήματος, αλλά και με τους παραβρισκόμενους. Τα τηλεοπτικά κανάλια έκαναν τη δουλειά τους.

  Μέσα σ’ αυτή  την ατμόσφαιρα, ο  Πρόεδρος του Κόμματος  κ. Χρηστάκης Κίτσος  πήρε το μικρόφωνο  , μίλησε και συγχάρηκε  όλους του Έλληνες  που το ίδρυσαν  και το χαίρονται  τώρα αυτό το  Κόμμα. Μίλησε απλά, αλλά με πολλή αγάπη στο συγκεντρωμένο πλήθος και με ξεκάθαρες κουβέντες λέγοντας πως με δίκιο να πανηγυρίζετε, γιατί για πρώτη φορά έχουμε δικό μας Κόμμα, Κόμμα των Ελλήνων και ευχήθηκε να χαρούμε το Κόμμα και τα γραφεία μας. Ο συγκεντρωμένος κόσμος συνέχιζε να συνοδεύει την ομιλία του Προέδρου με δυνατά χειροκροτήματα.

Ακολούθησαν  χαιρετισμοί, από τον Δήμαρχο  Καλπακίου κ. Κώστα Καπσάλη,  από τον κ. Παναγιώτη Μάντη, από την Πρόεδρο Κρατικής Επιτροπής Μειονοτήτων κα. Κωνσταντίνα Βεζιάνη, από τον Έπαρχο Πωγωνίου κ. Δημήτρη Μεντή κ.ά. 

Επίσης οι Χιμαριώτες, που έπαιρναν μέρος, τόνισαν πως η Χιμάρα στηρίζει το Κόμμα των Ελλήνων.   

Η συγκλονιστική Δοξολογία στο ελεύθερο Αργυρόκαστρο

«…Τη  δημοσιογραφική συντροφιά των αλησμόνητων  εκείνων ημερών του 1940, αποτελούσαμε οι συνάδελφοι: Ο Ακαδημαϊκός και  δημοσιογράφος Σπύρος Μελάς, ο Στάθης Θωμόπουλος, ο Κώστας Αθάνατος, ο Θ. Μαλαβέτας, ο Παύλος Παλαιολόγος, Κ. Τριανταφυλλίδης, Παν. Καψής, Γεωρ. Ρούσσος, Κ. Παπαδάκης, ο  Χρήστος Κολιάτσος, κ.ά.

Ένα Δεκεμβριανό  πρωινό, που είχε κάπως ξεκαθαρίσει  ο ουρανός και τα εχθρικά αεροπλάνα  εφορμούσαν κατά κύματα, ο Π. Παλαιολόγος με φώναξε εμπιστευτικά παράμερα και  μου είπε: «Δεν βρίσκεις κανένα αυτοκίνητο να πάμε παραέξω, γιατί εδώ θα μουχλιάσουμε και θα μας σκοτώσουν σαν σκυλιά τα αεροπλάνα; Έχω και μια προαίσθηση πως θα επιτύχουμε καλό κυνήγι».

Πράγματι, βρήκα από τον επιτελάρχη της  Στρατιωτικής Διοικήσεως, συνταγματάρχη  Αλ. Παππά, ένα αυτοκίνητο πήραμε μαζί και τον Γ. Ρούσσο του «Ελεύθερου Βήματος» και τραβήξαμε για τη Ζίτσα που ήταν εκείνες τις μέρες ο σταθμός διοικήσεως του Α Σώματος Στρατού.

Αλλά  και εδώ η ίδια τύχη και απογοήτευση  μας περίμενε. Δεν προκάναμε να κατέβουμε από το αυτοκίνητο και  ακούσαμε να χτυπά η καμπάνα της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία… «Ιταλικά αεροπλάνα» φώναζαν τα παιδιά.

Χωθήκαμε  σε κάτι χαντάκια πρόχειρα και πριν καλά-καλά κρυφθούμε, ολόκληρη η περιοχή  ετραντάζετο από τις εκρήξεις των βομβών…

Εκεί  στο γραφείο του Επιτελάρχη, όταν γυρίσαμε, με μασημένα και αόριστα λόγια, χωρίς χρονολογίες πληροφορηθήκαμε ή μάλλον οσφρανθήκαμε το μεγάλο Εθνικό γεγονός ότι επέκειτο η πτώση του Αργυροκάστρου.

"Επιφυλακή!", φώναξε ο Παύλος Παλαιολόγος. Βρήκαμε ένα αυτοκίνητο, πήραμε μαζί τον απεσταλμένο της «Βραδυνής» και τον Γιαννιώτη πράκτορα των Εφημερίδων Χρήστο Τσούρνο και θέσαμε «υπό παρακολούθηση» τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα.

Γνωρίζαμε την υπόσχεση που είχε δώσει ο  Ιεράρχης από τον Βορειοηπειρωτικό Αγώνα του 1914: Να κάμη αυτός την  δοξολογία στην απελευθέρωση του Αργυροκάστρου.

Αυτή  τη φορά η τύχη μας ευνόησε. Μπροστά  το αυτοκίνητο του Αρχιεπισκόπου, πίσω, κατά πόδας εμείς. Δεν μπορούσαμε όμως να διακρίνουμε ούτε σε ένα  μέτρο απόσταση από τα  θαμπά  τζάμια του αυτοκινήτου και την  κατακλυσμιαία βροχή.

Φθάσαμε στους Αγίους, στη γέφυρα του Παρακαλάμου. Η γέφυρα αυτή ανατινάχθηκε από τους δικούς μας κατά τη στρατηγική σύμπτυξη των πρώτων ημερών της εισβολής και  ξαναγκρεμίστηκε από τους ατάκτως  υποχωρούντες Ιταλούς. Οι στρατιώτες μας  είχαν πρόχειρα στηρίξει ένα πολύ χαμηλό γεφυράκι με καδρόνια και όταν περνούσαν αυτοκίνητα τα κρατούσαν οι ίδιοι με συρματόσχοινα για να μην το πάρει ο δυναμωμένος, αγριεμένος και ορμητικός από βροχές Παρακάλαμος. Κατεβήκαμε από τα αυτοκίνητα και με χίλιες δύο δυσκολίες και κινδύνους περάσαμε πεζοί το γεφυράκι χωμένοι μέχρι τα γόνατα στα νερά του Παρακαλάμου. 

Πέρασαν και τα αυτοκίνητα, ξαναμπήκαμε και μετά δύο ώρες φτάσαμε στο Ελληνικό πλέον Αργυρόκαστρο, που έπλεε στα Ελληνικά χρώματα…

Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Παντελεήμων ντυμένος στα χρυσοκέντητα ιερά του άμφια, με ολόκληρο τον κλήρο και τα εξαπτέρυγα, υπεδέχθη τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα. 

Οι δύο Ιεράρχες αντάλλαξαν δακρυσμένοι από συγκίνηση και Εθνική χαρά χριστιανικό ασπασμό, ενώ οι κώδωνες των εκκλησιών εκρούοντο χαρμόσυνοι και ο κάτοικοι έκλαιγαν και εζητοκραύγαζαν από χαρά και Εθνική υπερηφάνεια.

Μέσα  σε μια ατμόσφαιρα θρησκευτικής κατάνυξης, ευλάβειας, πατριωτικής έξαρσης  και Εθνικού μεγαλείου ενώ  ακούγονταν οι λυγμοί και έτρεχαν  από τα μάτια όλων μας δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης προς τον Θεό, εψάλη, παρουσία των στρατιωτικών αρχών, «η ευχαριστήρια προς τον Ύψιστον» δοξολογία από τους Ιεράρχες Σπυρίδωνα Ιωαννίνων και Παντελεήμονα Αργυροκάστρου.

Ήτο κάτι το απίστευτο, κάτι το ανέλπιστο  για όλους μας. Μας κατάκλυζαν τα αισθήματα της Εθνικής υπερηφάνειας και χαράς για τα συντελούμενα ηρωικά και ένδοξα κατορθώματα των παιδιών της Ελλάδας. 

Ο Παύλος Παλαιολόγος κυττάζοντας τον ουρανό εσταυροκοπείτο και έλεγε: «Πως νικάμε Θεέ μου εμείς οι Έλληνες…Ας είναι δοξασμένο το όνομά σου…» Δεν μας τρόμαζε πλέον καμία εχθρική απειλή και κανένας κίνδυνος δεν μπορούσε να αναχαιτίσει την ορμή και την αποφασιστικότητα για την τελική Νίκη των πολεμιστών μας. Είχε ριζωθεί βαθειά στην καρδιά μας η πεποίθηση ότι ο Θεός ήταν μαζί μας.

Έτσι  αδελφωμένοι τις ημέρες εκείνες  τις δοξασμένες και αθάνατες πιστεύαμε  ότι ο πόλεμος ήταν μια εκδρομή  ή ένα ομαδικό αναψυχής ταξίδι, που κανείς δεν ήθελε να το χάσει.

Στο γυρισμό μας είχαμε περιπέτειες  και ταλαιπωρίες. Οι βροχές δυνάμωσαν και πλημμύρισε ολόκληρος ο Δρίνος, ο οποίος παρέσυρε την πρόχειρη γέφυρα στους Γεωργουτσάδες. Διακόσια και πλέον αυτοκίνητα φορτηγά, νοσοκομειακά και επιβατικά κόλλησαν μέσα στις λάσπες χωρίς να μπορούν να κινηθούν.

Ο Στρατηγός Μπάκος, διοικητής της 3ης Μεραρχίας, αγωνιζόταν ο ίδιος να αποκαταστήσει την συγκοινωνία, για να περάσουν οι βαριές πυροβολαρχίες του, που ήταν επείγουσα ανάγκη να κυνηγήσουν τον υποχωρούντα προς το Τεμπελένι εχθρό. Όλες οι υπεράνθρωπες προσπάθειες του στρατού δεν έφεραν την ημέρα αυτή κανένα αποτέλεσμα. Ευτυχώς τα χιόνια και οι βροχές είχαν περιορίσει την ορατότητα στο μηδέν και αποφεύγαμε τις αεροπορικές επιδρομές. 

Περάσαμε τη βραδυά μας μέσα σε μια σκηνή που ήταν στημένη σε μια κοντινή προς τη γέφυρα πλαγιά, όρθιοι, γιατί η λάσπη έφθανε μέχρι τον αστράγαλο. Κοντά εκεί σε μια σπηλιά για να μη φαίνεται η φωτιά, έβραζε μέσα σε ένα τενεκέ της βενζίνας μια αιωνόβια γίδα με κρεμύδια. Ήταν συσσίτιο πολυτελείας του στρατηγού και δικό μας που του είμαστε φιλοξενούμενοι. Για καθίσματα είχαμε βρεγμένα τσουβάλια με κριθάρι και σε ένα άδειο κουτί από γάλα έκαιγε ένα σπερματσέτο. 

Η όλη εικόνα έδινε την εντύπωση πολιτισμένων τρωγλοδυτών που περισώθηκαν με αυτά τα πενιχρά μέσα από την καταστροφή του κόσμου…». 

Ιστορικά ντοκουμέντα από το βιβλίο "Σελίδες Δόξης" του Χρήστου Κολιάτσου

Η Απελευθέρωση του Αργυροκάστρου όπως καταγράφεται μέσα από τον Αθηναϊκό Τύπο της εποχής

«Καθημερινή» (9 Δεκεμβρίου 1940): «Τα ελληνικά στρατεύματα, μετά νικηφόρους αγώνας, εισήλθον χθες εις το Αργυρόκαστρον. Νίκη!..».

«Ακρόπολις» (9 Δεκεμβρίου 1940): «Τα ελληνικά στρατεύματα απελευθέρωσαν χθες και το Αργυρόκαστρον. Το χαρμόσυνον άγγελμα μετεδόθη εις ολόκληρον την Ελλάδα διά κωδωνοκρουσιών. Πρωτοφανείς εκδηλώσεις ενθουσιασμού».


«Αθηναϊκά Νέα» (9 Δεκεμβρίου 1940): «Η κατάληψις του Αργυροκάστρου. Σήμερον θα τελεσθεί εκεί δοξολογία. Θα χοροστατήσει ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων. Οι Ιταλοί υποχωρούν εις ολόκληρον το μέτωπον».

«Νέα Ελλάς» (9 Δεκεμβρίου 1940): «Το Αργυρόκαστρον κατελήφθη. Ο στρατός μας εισήλθεν την μεσημβρίαν. Με παραλήρημα ενθουσιασμού υψώθη η κυανόλευκος. Ολόκληρος η πόλις παρουσιάζει πανηγυρικήν όψιν. Τεραστία η σημασία της Νέας Μεγάλης Νίκης.

«Ασύρματος» (9 Δεκεμβρίου 1940): «Το Αργυρόκαστρον πλέει εις το γαλανόλευκον. Η ορμή του στρατού μας συνέτριψε τους επιλέκτους της ιταλικής μονάδας. Διά μέσου υψηλών ορέων τα ελληνικά στρατεύματα συνεχίζουν την προέλασίν των».


O Παύλος Παλαιολόγος έστειλε από το Αργυρόκαστρο (9 Δεκεμβρίου 1940) στην εφημερίδα «Ελεύθερον Βήμα» την παρακάτω ανταπόκριση (μεταφέρουμε αποσπάσματά της). Η ανταπόκριση δημοσιεύτηκε την επομένη (10 Δεκεμβρίου 1940):

«Αργυρόκαστρον, 9 Δεκεμβρίου. Από το ελεύθερον Αργυρόκαστρον, του οποίου αξιώθηκα να πατήσω το χώμα, σας στείλω με τα μάτια γεμάτα δάκρυα πατριωτικής χαράς θερμόν χαιρετισμόν. Δεν ζη κανείς στη ζωή του συγκινήσεις όπως αυτήν που δοκίμασα από το πρωί σήμερα, πρώτην ημέραν που κατέστη δυνατή η μετάβασις εις την απελευθερωθείσαν πόλιν.
Η διαδρομή από Ιωάννινα εις Αργυρόκαστρον υπήρξε περιπετειώδης και υπό πυκνήν και αδιάκοπον βροχήν επί ενός δρόμου λασπώδους. Διασχίζομεν τα πεδία των μαχών εις την μεθόριον της Κακαβιάς… Τα χωρία και αι κωμοπόλεις εκατέρωθεν της οδού, με ελληνικόν πληθυσμόν. Μετά τετράωρον περιπετειώδη διαδρομήν, ευρισκόμεθα την 10ην πρωινήν εις τα πρόθυρα της πόλεως… Ελισσόμενοι ανά τους λιθοστρώτους ανηφορικούς δρόμους ανερχόμεθα εκ την γραφικήν πόλιν…
Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Παντελεήμων, αναμένων εις την εξώθυραν κατασπάζεται τον Μητροπολίτην Ιωαννίνων.
Εις την αίθουσαν όπου οδηγούμεθα, ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων κάθεται εις το γραφείον οπόθεν το 1914 εκήρυξε την ένωσιν της Βορείου Ηπείρου με την Ελλάδα και αδυνατών να συγκρατηθεί ρίπτει την κεφαλήν επί του γραφείου. Όλοι κλαίμε. Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου πρώτος λύει την σιωπήν. «Έφυγε η αγωνία και ο φόβος – λέγει – και ήλθε η χαρά… Οι συγκεντρωθέντες εις την αίθουσαν δακρύοντες ευλογούν τον Θεόν και ζητωκραυγάζουν υπέρ της Ελλάδος.
Νέοι με κυανολεύκους ταινίας εις το στήθος απευθυνόμενοι προς τους εκπροσώπους του στρατού λέγουν: «Τώρα που ήρθατε θα ριζώσετε».
Εις τα παράθυρα των οικιών κυματίζει η κυανόλευκος… Τα στρατεύματά μας διερχόμενα διά της πόλεως προς συνέχισιν της προελάσεώς των χαιρετίζονται ενθουσιωδώς υπό του ελληνικού στοιχείου, το οποίον πανηγυρίζει το εθνικόν Πάσχα του…».


(απόσπασμα από άρθρο του Νίκου Υφαντή στον Πρωινό Λογο)

8 Δεκεμβρίου 1940: Αναμνήσεις από την Απελεύθερωση του Αργυροκάστρου

Ν. Μαγγιοράκος, 
Το ξεκίνημα της Νίκης, 
εκδ. Κ. Γαρουφαλή & Σία, Αθήνα 1946

Κυριακή (8 Δεκεμβρίου 1940. Δούβιανη, Αργυρόκαστρο)



Το πρωί στις 8 φεύγουμε, ενώ με κόπο προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μάτια μας ανοιχτά.
Μετά 5 χιλιόμετρα μπαίνουμε στο χωριό Γοραντζή, χωριό ελληνικότατο, όπως και τ’ άλλα που περάσαμε, με γλώσσα ελληνική και εκκλησίες ορθόδοξες, με ήθη και έθιμα που νομίζει κανείς πως βρίσκεται σ’ ένα χωριό της Πελοποννήσου. Σπίτια όμορφα και παστρικά. Κάτοικοι φιλόξενοι και γεμάτοι ενθουσιασμό.

Η νύστα μας έφυγε και τώρα στρατιώτες και πολίτες αδελφωμένοι κι ενθουσιασμένοι τραγουδάμε τραγούδια πατριωτικά. Δεν ξέρουν πώς να εκδηλώσουν τη χαρά τους βλέποντας ελληνικό στρατό. Μας φωνάζουν ότι μας ευγνωμονούν, γιατί τους χαρίσαμε τη λευτεριά. Μας φέρνουν ψωμί, τυρί, κρασί και πολλοί θέλουν να έρθουν μαζί μας. Αισθανόμαστε ζωηρή συγκίνηση, από αυτές τις εκδηλώσεις. Στο χωριό αυτό αντικαθιστούμε το 6ο Σύνταγμα της Κορίνθου. Τέλειωσαν πια τα ψέμματα. Απ’ εδώ και μπρος παραλαμβάνουμε Τομέα. Μπαίνουμε επίσημα στον αγώνα.
Ξεκινάμε μέσα σε μια αποθέωση από τραγούδια, ευχές και ζητωκραυγές.

Σύμφωνα με τις διαταγές που πήραμε, διαθέτω τη μία μου ομάδα στον 5ο Λόχο, κι εγώ με την άλλη ακολουθώ τον 7ο, που κατέχει το δεξιόν του 2ου Τάγματος. Ο 7ος Λόχος βρίσκεται στο πρώτο κλιμάκιο και κατέχει την δεξιά πτέρυγα, που είναι και η σπουδαιότερη, γιατί είναι ακάλυπτη.Δεξιά μας δηλαδή απλώνεται η πεδιάδα του Αργυροκάστρου, την οποία διασχίζει ο ποταμός Δρίνος και μέσα σ’ αυτή την πεδιάδα δεν κινείται κανένα δικό μας τμήμα.
Έτσι κλιμακωμένοι βαδίζουμε προσεκτικά. Μαζί με το Λοχαγό Χριστόπουλο πηγαίνουμε μπροστά. Με αυτή τη διάταξη φθάνουμε κοντά στο χωριό Δερβιτσάνη, που απέχει 2 ώρες περίπου από το Αργυρόκαστρο. Οι κάτοικοι βγαίνουν και μας υποδέχονται με σημαίες Ελληνικές. Με δάκρυα στα μάτια μας χαιρετούν και μας πληροφορούν πως ο εχθρός μόλις χθες άφησε το χωριό.

Δεν καθυστερούμε ούτε στιγμή. Με τον ίδιο σχηματισμό βαδίζουμε ολοταχώς προς το Αργυρόκαστρο. Σε δύο ώρες βρισκόμαστε στην παρυφή. Αφήνουμε το Λόχο και μαζί με το Λοχαγό και με μερικούς στρατιώτες, προχωρούμε στο κέντρον του Αργυροκάστρου. Είμαστε συγκινημένοι υπερβολικά. Ξέραμε ότι πριν λίγες ώρες μπήκε στην πόλη το 42ο Σύνταγμα. Εμείς έχουμε την τιμή ότι μπαίνουμε πρώτοι από ολόκληρη την 4η Μεραρχία.

Το τι γίνεται δεν περιγράφεται. Αξιωματικοί, στρατιώτες και λαός πανηγυρίζουν. Όλα τα κέντρα είναι γεμάτα. Τραγούδια, χορός κι ενθουσιασμός από την μια άκρην ως την άλλη. Μπαίνουμε σε κάποιο από αυτά τα κέντρα και μας σηκώνουν στα χέρια. Θέλοντας και μη πίνουμε ποτά που μας προσφέρουν. Σύντομες προσφωνήσεις και αντιφωνήσεις επακολουθούν, αλλά ύστερα φεύγουμε με τρόπο, γιατί εμείς ήρθαμε όχι για διασκέδαση μα για δουλειά.
Πρέπει να βρούμε οπωσδήποτε τον Φρούραρχο. Αυτός θα μας διευκολύνει να βρούμε οικήματα για τους άνδρες του Τάγματος, που περιμένουν έξω από την πόλη. Σ’ ένα κέντρο βρίσκουμε το πρόσωπο που ζητάμε.
Νέα κεράσματα, νέοι λόγοι. Το ραδιόφωνο μεταδίδει, σε διάφορες γλώσσες την πτώση του Αργυροκάστρου κι εμείς δίπλα στο μαγικό κουτί, μέσα στο Αργυρόκαστρο, πίνουμε το τελευταίο, γι’ απόψε ποτό, στην υγεία του Ελληνικού Στρατού.
Ο Φρούραρχος μας διευκολύνει αμέσως και ειδοποιείται ο Λόχος με σύνδεσμο να προχωρήσει.

Σε κάμποση ώρα συντεταγμένος κανονικά διασχίζει τους δρόμους του Αργυροκάστρου, που είναι σκεπασμένοι με πλάκες οι οποίες αντηχούν κάτω από τα καρφιά των αρβυλών μας.
Διασχίζοντας την πόλη παρατηρώ πως το Αργυρόκαστρο είναι αρκετά μεγάλο. Το κάστρο του, τα μεγάλα ξενοδοχεία του, τα Δημόσια Καταστήματά του και τα καλοχτισμένα σπίτια του, είναι εκείνα που μπορεί να συγκρατήσει κανείς στο μισοσκόταδο.
Βγαίνουμε στην αντίθετη άκρη, προχωρούμε μισή ώρα ακόμη και φθάνουμε στους «πρώην» Ιταλικούς στρατώνες.Τα έργα που έχουν μισοφτιάξει οι Ιταλοί είναι τεράστια. Ολόκληρη πολιτεία για πολλές χιλιάδες στρατιώτες. Στρατώνες ευρύχωροι. Αποθήκες μοναδικές, φυλάκια, υδραγωγείο, μισοτελειωμένα πάρκα, σπίτια για τους αξιωματικούς κ.λ.π. κ.λ.π.
Μια από τις τεράστιες αυτές αποθήκες μας φιλοξενεί για τις υπόλοιπες ώρες της νύχτας. Αρκετά πια ξενυχτήσαμε.

Μνημόσυνο Ελλήνων πεσόντων Στρατιωτών του 1940 στο Βοδίνο

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και υπερηφάνειας αποδόθηκαν στις 28 Νοεμβρίου τιμές στους τρεις ήρωες από το Κομπότι, τα Άγναντα και τον Καταρράκτη της Άρτας που έπεσαν υπέρ πίστεως και πατρίδος στο Βοδίνο της Βορείου Ηπείρου.

Η εκδήλωση, που διοργανώθηκε από την  Ομοσπονδία Άνω Δρόπολης «Οι Σελλοί», άρχισε με την επιμνημόσυνη δέηση από τον  Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Δημήτριο.

Μεταξύ άλλων παρέστησαν και τίμησαν την εκδήλωση με την παρουσία τους ο φίλος της Άνω Δρόπολης ταξίαρχος ε.α Βασίλειος Σαλμάς, ο συγγενής ενός εκ των ηρώων Γιάννης Μπουραντάς και πλήθος κόσμου από τα χωριά της Δρόπολης.   

Σημείο αναφοράς της καθιερωμένης εκδήλωσης αποτελεί η αξιέπαινη πράξη των κατοίκων του Βοδίνου, που διατήρησαν σαν κόρη οφθαλμού κατά τη διάρκεια του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος τα οστά των ηρώων.                                                                                                           

Με την επιμονή και υπομονή των συγγενών των ηρώων, με τη σύμπραξη της αδελφότητας Βοδίνου και της Ομοσπονδίας «Οι Σελλοί» δημιουργήθηκε άτυπα το τρίτο νεκροταφείο Ελλήνων πεσόντων στο χωριό αυτό της Άνω Δρόπολης.                                                                                                    

Ευχή όλων μας είναι να αποδοθούν οι πρέπουσες τιμές στους άταφους ήρωες του Βορειοηπειρωτικού μετώπου, υπενθυμίζοντας ότι «Οι νεκροί πεθαίνουν όταν τους λησμονούμε».

πληροφορίες από το δελτίο τύπου της ΟΣΕΑΔ "Οι Σελλοί"

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Κώστα Νούσια «Οδός Ελευθερίας»

Το Σάββατο 4 Δεκεμβρίου στην κατάμεστη αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου του Ελληνο-γεωργιανού Συλλόγου «Ο Καύκασος» έγινε με μεγάλη επιτυχία η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Οδός Ελευθερίας» του ποιητή-μουσικού Κώστα Νούσια.

Παρευρέθηκαν πολλοί βορειοηπειρώτες, μέλη της ΕΚΑΒΗ, συνεργάτες και φίλοι του ποιητή, μέλη του Συλλόγου «Ο Καύκασος», μέλη του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος και εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών.

Για το έργο του ποιητή μίλησαν ο ποιητής και εκδότης των εκδόσεων «Οδός Πανός» κ. Γιώργος Χρονάς, ο φιλόλογος κ. Γιώργος Κατεμής, η ποιήτρια Στέλλα Λεοντιάδου και ο κύπριος λογοτέχνης Μάριος Μιχαηλίδης.

Την άψογη παρουσίαση συντόνισε ο Δρ. Avtandil Mikaberitze, διευθυντής του Γεωργιανού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, ο οποίος χάρισε στον ποιητή το λεύκωμα «Θησαυροί της Ορθόδοξης Γεωργίας» και ένα cd με γεωργιανά παραδοσιακά τραγούδια του διάσημου γεωργιανού συγκροτήματος Rustavi. Παρών ήταν και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ανωτέρω συγκροτήματος.

Ποιήματα απήγγειλε ο μουσικός-καθηγητής κ. Γρηγόρης Κακούρης.

Μετά τις ευχαριστίες του Κώστα Νούσια το λόγο έλαβε ο πρόεδρος του Ομίλου για την

UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος κ. Ηλίας Δεμιρτζόγλου ο οποίος εξήρε το έργο του Κώστα Νούσια στην ποίηση αλλά και την προσφορά του σαν ειδικός γραμματέας στον Όμιλο και του απένειμε το μετάλλιο του Ομίλου για την προσφορά του στα πολιτιστικά δρώμενα του Ομίλου και τη διάδοση των πολιτιστικών αξιών και ιδεωδών, επίσης μετάλλιο απένειμε και στη γενική γραμματέα του Ομίλου κ. Στέλλα Λεοντιάδου για την προσφορά της στα πολιτιστικά δρώμενα του Ομίλου.

Η υπέροχη βραδιά συνεχίστηκε με τραγούδια ερμηνευμένα από το Μουσικό Σύνολο ΗΧΩ Αθηνών και τους τραγουδιστές Ρένα Στρούλιου και Γρηγόρη Κακούρη, καθώς και γεωργιανά τραγούδια από τη χορωδία του Συγκροτήματος Παραδοσιακού Γεωργιανού Χορού & Τραγουδιού Αθηνών «Ο Καύκασος».

Ακολούθησε δεξίωση.

πηγές: borioipirotis και veliahovo.blogspot

7 Δεκεμβρίου 1912: Η Απελευθέρωση της Κορυτσάς στους Βαλκανικούς Πολέμους

Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης (26 Οκτωβρίου 1912) η Στρατιά Μακεδονίας στράφηκε προς τη Δυτική Μακεδονία. Το Υπουργείο Στρατιωτικών συνέστησε στον Αρχηγό της Στρατιάς Διάδοχο Κωνσταντίνο να συνδυάσει τις επιθετικές του ενέργειες εναντίον των Τούρκων στην περιοχή του Μοναστηρίου με τις αντίστοιχες σερβικές, με σκοπό τη γρήγορη εκκαθάριση της καταστάσεως και την αιχμαλωσία των τουρκικών δυνάμεων που συμπτύσσονταν προς νότια.

Σύμφωνα με τις απόψεις της Κυβερνήσεως, που τις έκανε γνωστές στη Στρατιά, υπήρχε κίνδυνος οι τουρκικές δυνάμεις σε περίπτωση διαφυγής τους να τραπούν προς την Ήπειρο και να ενισχύσουν την τουρκική φρουρά των Ιωαννίνων.

Μετά την κατάληψη του Μοναστηρίου από τους Σέρβους, αφού ο Ελληνικός Στρατός δεν πρόλαβε λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και των μεγάλων αποστάσεων, το Υπουργείο Στρατιωτικών θεώρησε σκόπιμο να διατεθούν δύο μεραρχίες για την απελευθέρωση της Κορυτσάς κατά πρώτο λόγο και μετά των άλλων πόλεων της Δυτικής Μακεδονίας.

Μετά την ανακωχή που υπογράφτηκε μεταξύ Σερβίας, Μαυροβουνίου, Βουλγαρίας από τη μία πλευρά και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την άλλη, η Στρατιά ανέφερε προς το Υπουργείο των Στρατιωτικών ότι δεν έκρινε σκόπιμη τη συνέχιση των επιχειρήσεων προς την Κορυτσά, εφόσον διαπιστωνόταν μέχρι τις 18 Νοεμβρίου 1912 ότι ο κύριος όγκος του τουρκικού στρατού αποχώρησε προς τα Ιωάννινα. Η Κυβέρνηση εμπρός στη νέα κατάσταση συμφώνησε, καθόσο ήταν αναγκαία η συγκέντρωση σημαντικού μέρους του στρατού στη Θεσσαλονίκη, ενόψει της αποβάσεως στη χερσόνησο Καλλιπόλεως για τη διάνοιξη των στενών του Ελλησπόντου.

Στις 19 Νοεμβρίου συγκροτήθηκε Τμήμα Στρατιάς με αποστολή την εξασφάλιση των περιοχών Καστοριάς και Φλώρινας σε περίπτωση που οι Τούρκοι επιχειρούσαν να επιτεθούν εναντίον τους. Διοικητής του ορίσθηκε ο Υποστράτηγος Κωνσταντίνος Δαμιανός.

Οι δυνάμεις του τουρκικού στρατού που είχαν παραμείνει στην περιοχή της Κορυτσάς υπολογίζονταν σύμφωνα με πληροφορίες σε 13 τάγματα πεζικού (10.000 - 12.000 άνδρες). Εξαιτίας της διακοπής των επιχειρήσεων των Σέρβων, το μεγαλύτερο μέρος τους κατείχε θέσεις απέναντι στα ελληνικά τμήματα τα οποία και παρενοχλούσαν με συνεχείς προσβολές.

Στις 11:00 της 29ης Νοεμβρίου, ισχυρές τουρκικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον των προφυλακών του Τμήματος Στρατιάς (Συγκρότημα 1ου Συντάγματος Ιππικού) και μετά από σκληρό αγώνα τις εξανάγκασαν να συμπτυχθούν προς τα δυτικά της Μπίγλιστας, στα υψώματα της Καπεστίτσας, όπου είχαν προωθηθεί μονάδες του πεζικού των Μεραρχιών.
Η Στρατιά Μακεδονίας μετά από σχετική πρόταση του Τμήματος Στρατιάς, επέτρεψε την ανάληψη αντεπιθέσεως εναντίον των τουρκικών δυνάμεων.
Η ενέργεια από την 3η και την 6η Μεραρχία, Απόσπασμα της 5ης Μεραρχίας και το 1ο Σύνταγμα Ιππικού υπήρξε κεραυνοβόλος.

Μετά από ορμητική επίθεση στις 5 Δεκεμβρίου, οι τουρκικές δυνάμεις στην περιοχή της Μπίγλιστας ανατράπηκαν και καταδιώχθηκαν προς την στενωπό Τσαγκόνι και τις ορεινές διαβάσεις του όρους Μοράβα.
Στις 6 Δεκεμβρίου συνεχίσθηκε η προώθηση των Ελληνικών Δυνάμεων προς τα δυτικά και παρά την τραχύτητα του εδάφους και την εχθρική αντίσταση στις πλαγιές του χιονοσκέπαστου Μοράβα, τις βραδινές ώρες έφτασαν και εγκαταστάθηκαν αμέσως ανατολικά της Κορυτσάς.

Στις 7 Δεκεμβρίου 1912 ώρα 06:00 ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στην Κορυτσά και μέσα σε συγκινητικές εκδηλώσεις των κατοίκων υψώθηκε στο Διοικητήριο της πόλεως η Ελληνική Σημαία.

Μία εβδομάδα αργότερα, στις 14 Δεκεμβρίου, η 3η Μεραρχία προώθησε Τάγμα του 12ου Συντάγματος Πεζικού προς τη Μοσχόπολη την οποία και απελυθέρωσε χωρίς να συναντήσει εχθρική αντίσταση.    


(από το βιβλίο Ο ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ - Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού)

Ερώτηση Μάκη Βορίδη για την χορήγηση πολυτεκνικού επιδόματος στους Βορειοηπειρώτες

Από την εκπομπή του ΡΑΔΙΟ ΑΣΤΥ "ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ.GR" ενημερωθήκαμε για την ερώτηση που κατέθεσε στη Βουλή των Ελλήνων την προηγούμενη εβδομάδα (29/11/2010), ο Βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ. στο υπόλοιπο Αττικής Μάκης Βορίδης:

ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΕΡΩΤΗΣΗ

ΠΡΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ


Θέμα: Χορήγηση πολυτεκνικού επιδόματος στους ομογενείς της Βορείου Ηπείρου

Σύμφωνα με τις διατάξεις της παρ.6 του άρθρου 39 Ν. 2459/1997, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 5 Ν. 3454/2006 και την παρ. 5 Ν. 3631/2008, χορηγείται ισόβια σύνταξη σε ορισμένες κατηγορίες πολυτέκνων, μεταξύ άλλων και στους ομογενείς Βορειοηπειρώτες που διαθέτουν δελτίο ομογενούς και διαμένουν μόνιμα στην Ελλάδα. Η ίδια ακριβώς προϋπόθεση (δηλαδή η αποδεδειγμένη κατοικία στην Ελλάδα) ισχύει για την χορήγηση πολυτεκνικού επιδόματος και για τις τρίτεκνες οικογένειες, σύμφωνα με το αρθρο 6 παρ. 3 Ν. 3631/2008.

Η προϋπόθεση απόδειξης ως τόπου κατοικίας της Ελλάδας, για την είσπραξη των εν λόγω επιδομάτων, υποχρεώνει τα μέλη της Ελληνικής Μειονότητας της Βορείου Ηπείρου που υπάγονται στις διατάξεις, να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες, εντείνοντας το πρόβλημα της εγκατάλειψης, στην ευαίσθητη εθνικά περιοχή.

 Ερωτάται ο κ. Υπουργός:

1. Προτίθεται η Κυβέρνηση, για προφανείς λόγους εθνικού συμφέροντος, να εξαιρέσει την κατηγορία των ομογενών της Βορείου Ηπείρου από την υποχρέωση της κατοικίας τους στην Ελλάδα, ώστε να υπαχθούν στις ανωτέρω διατάξεις; Αν όχι, γιατί;

2. Με ποιο σκεπτικό εξομοιώνονται οι υπαγόμενοι ομογενείς αλλοδαποί από τη Βόρειο Ήπειρο, με τους ομογενείς αλλοδαπούς από τις χώρες της Ε.Ε.;


Ο Ερωτών Βουλευτής

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ Χ. ΒΟΡΙΔΗΣ 

1ο Προγραμματικό Συνέδριο του Κόμματος «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον»

Στις 11 Δεκεμβρίου 2010 συγκαλείται  στους ΄Αγιους Σαράντα το 1^ο  Προγραμματικό Συνέδριο του Κόμματος «Εθνική Ελληνική Μειονότητα για το Μέλλον» ΕΕΜΜ-MEGA. Ένα συνέδριο διαφορετικό από τα συνηθισμένα  των παλαιοτέρων θεσμών, όπου οι «εκλεκτοί» οδύρονταν για το ποιος θα εκλεχτεί Πρόεδρος ή μέλος του Συμβουλίου. Πρόκειται για μια συνέλευση εργασίας, όπου θα τεθούν τα θεμέλια της πραγματικής δημοκρατίας και θα επικυρωθούν οι κανόνες λειτουργίας του νεοσύστατου αυτού πολιτικού θεσμού. 

Οι άνθρωποι του νέου οράματος, τα παιδιά που επωμίστηκαν με σοβαρότητα την ευθύνη για τις τύχες του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού στην επόμενη εικοσαετία θα διακηρύξουν συγκροτημένη τη στρατηγική  συσπείρωσης και εποικοδομητικής συνεργασίας όλων των προοδευτικών δυνάμεων του χώρου για την ανάπτυξη, την παιδεία, τον πολιτισμό, τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας και των ιδιοκτησιών, την κοινωνική ισότητα.

Το 1^ο Συνέδριο του MEGA  θα επικυρώσει το Πρόγραμμα, το Καταστατικό, το έμβλημα, τη σημαία, την εφημερίδα και θα ψηφίσει τον Εκλογικό Κανονισμό διαμέσου του οποίου διασφαλίζεται  η εφαρμογή της δημοκρατίας και  αποκαθίσταται η άμεση επικοινωνία με τον κάθε Βορειοηπειρώτη, αποκτά αξία και δύναμη η συλλογικότητα. 

Στο εξής προσφέρεται στον καθένα η ελευθερία να συμμετέχει ενεργά στον κοινό αγώνα και να αναδείξει με μυστική ψηφοφορία τον Πρόεδρο και το Εθνικό Συμβούλιο και ταυτόχρονα ενεργοποιείται ο θεσμός της λογοδοσίας για τους εκλεγμένους.  

Φερεγγυότητα  γι’ αυτή τη διαδικασία παρέχουν η Κεντρική Εφορευτική Επιτροπή , η Επιτροπή Ελέγχου και Τήρησης του Καταστατικού και η Επιτροπή Αξιοκρατίας και κυρίως η συμμετοχή σ’ αυτές αξιόλογων και αγνών προσωπικοτήτων.

Μέσα απ’ αυτό το Συνέδριο, το MEGA θα αναγγείλει τις θέσεις του για τους επίκαιρους προβληματισμούς της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας για την ασφάλειά της, η οποία απειλείται από τις επιδρομές ανεξέλεγκτων ατόμων ή ομάδων ληστών και δολοφόνων, για την ανεπάρκεια υποδομής στα χωριά, για την υφαρπαγή των ιδιοκτησιών, για τη δημαγωγική ανταπόκριση του κράτους για την παιδεία, για την μη εφαρμογή των παραγράφων της Σύμβασης Πλαισίου για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων, για την αφερέγγυα διαδικασία της απογραφής του πληθυσμού κ. ά.

Το 1^ο Συνέδριο του MEGA ανοίγει τις πύλες μιας νέας εποχής. Της εποχής που το εθνικό φρόνημα υπερέχει των ιδεολογιών και αποχρώσεων. Και καλεί όλους τους Βορειοηπειρώτες, όπου κι αν βρίσκονται, στην ιδιαίτερη πατρίδα, στη διασπορά ή στην ξενιτιά να συμβάλλουν πνευματικά στον αγώνα συσπείρωσης και επανόρθωσης.

Μαρτυρία του Στρατιώτη Δημήτρη Μαστέλλου από τη μάχη των Βουλιαρατών - Μέρος Β΄

Το πρωί μας ξύπνησαν οι ζητοκραυγές απ’ το δρόμο. Μπήκε η νοικοκυρά και άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα. Του Αγίου Νικολάου σήμερα και οι καμπάνες κτυπούσαν χαρμόσυνα! Σύρθηκα μέχρι το παράθυρο.  Ο Κώστας είχε ήδη πιάσει θέση. Τι ήταν εκείνο που αντικρύσαμε Θεέ μου; Όλο το χωριό είχε ξεχυθεί στους δρόμους! Σε κάθε παράθυρο ανέμιζε από μία ελληνική σημαία! Τις είχαν υφάνει στους αργαλειούς, τις φύλαγαν στην κασέλα τους γι’ αυτήν την ώρα, την ώρα της λευτεριάς! Μ’ αυτό τον βαθιά κρυφό πόθο ζούσαν οι Βορειοηπειρώτες! Και τώρα βίωναν οι άνθρωποι σαν σε όνειρο, αυτό που χρόνια περίμεναν: την λευτεριά τους!!!

Στο αρχοντόσπιτο, οι περιποιήσεις έδιναν και έπαιρναν. Μας έφεραν ζεστό, φρεσκοαρμεγμένο γάλα, καφέ, χονδρές φέτες ψωμί, τουλουμίσιο τυρί και μέλι. Όταν αποφάγαμε και πήραμε και πάλι το ευπρόσδεκτο πια αναλγητικό αφέψημα, η οικοδέσποινα μας είπε ότι περίμεναν με λαχτάρα να μας δουν κάποιοι συγχωριανοί της.

- Εμάς;

- Ναι! Διοτί σε σας βλέπουμε τους ελευθερωτές! Τα παιδιά μας! Αυτούς που τραυματίστηκαν απελευθερώνοντας το χωριό μας!

Αυτό που ακολούθησε ήτο πάνω από τη φαντασία μας. Παρέλασε όλη η γειτονιά να μας ευχηθεί τα δέοντα. Με περηφάνια και συγκίνηση δεχθήκαμε τις εκδηλώσεις αγάπης και πατριωτικού ενθουσιασμού των κατοίκων του χωριού... 

Μέσα σ’ αυτό το κλίμα έφθασαν και οι τραυματιοφορείς του λόχου να μας μεταφέρουν στο πρόχειρο ιατρείο που είχε συσταθεί για την περίθαλψη των τραυματιών. Έτσι με συγκίνηση και αισθήματα ευγνωμοσύνης, αποχαιρετίσαμε την φιλόξενη ευεργέτιδα μας, την οικογένεια της και το σπιτικό της που μας αγκάλιασε με τόση στοργή και φροντίδα. Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτούς τους ανθρώπους. Θα τους ευγνωμονώ όσο ζω και θα προσεύχομαι γι’ αυτούς.

Το μικρό διάλλειμα της ανάπαυλας, των περιποιήσεων, της ζεστασιάς, της οικογενειακής θαλπωρής τελείωσε... Πίσω στη ζωή του πολεμιστού τώρα. 

Στο αντίσκηνο που λειτουργούσε σαν ιατρείο ο γιατρός μας εξέτασε. Έβγαλε την σφαίρα από το χέρι του Κώστα, τον έρραψε, τον περιποιήθηκε και τον έστειλε να του γράψουν αναρρωτική άδεια. Μετά γύρισε σ’ εμένα. Με κατάπληξη με άκουσε να του διηγούμαι για το πως έπεσε το θραύσμα της οβίδας μέσα στη χούφτα μου. Και με ακόμα μεγαλύτερη κατάπληξη διεπίστωσε ότι το γόνατο και τα κόκκαλα δεν είχαν πειραχτεί! Έκανε τον σταυρό του! Δεν είχε ξαναδεί τέτοιο διαμπερές τραύμα που να μην έχουν πειραχτεί τα οστά ή τα νεύρα! Μου είπε ότι ήμουν τυχερός στην ατυχία μου και με περιποιήθηκε με μεγάλη προσοχή.

- Άγιο είχες! μου ειπε χαμογελώντας. Με καθησύχασαν τα λόγια και η συμπεριφορά του κι ευχαρίστησα και πάλι την Παναγία, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Βλάσιο, πολιούχους του Ξυλοκάστρου και προστάτες μου. Και βέβαια τον Άγιο Σάββα που γιόρταζε την ημέρα που τραυματίστηκα!

Από κει και μετά οι διαδικασίες ακολούθησαν τον δρόμο τους με ρυθμούς χελώνας, πολλά εμπόδια και δυσκολίες λόγω των συνθηκών πολέμου και του χειμώνα που έπεφτε βαρύς. Διακομισθήκαμε στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και από κει στο Μεσολόγγι.

Εδώ θα ήθελα να σταθώ στον αποχαιρετισμό μου με τον Κώστα, ο οποίος έφυγε από τα Γιάννενα για το σπίτι του με άδεια ενός μηνός. Πέσαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου και κλαίγαμε σαν μικρά παιδιά. Είναι αλήθεια ότι ο τραυματισμός μου με είχε κάνει πολύ ευσυγκίνητο.

- Μου έσωσες τη ζωή, ο Θεός να σου δίνει πάντα υγεία κι ευτυχία κι ότι   άλλο επιθυμείς, του ευχήθηκα με ευγνωμοσύνη. Καλήν αντάμωσιν!

- Το ίδιο θα έκανες κι εσύ, μου απάντησε ταπεινά. Περαστικά! Και καλήν αντάμωσιν!

-Στη Ρώμη! του φώναξα, καθώς ανέβαινε στο καμιόνι που θα τον κατέβαζε πιο κάτω.

-Στη Ρώμη! φώναξε κι εκείνος κουνώντας μου το γερό του χέρι σε αποχαιρετισμό.

Αυτή ήτο και η τελευταία φορά που τον είδα. Ο Κώστας, ο σωτήρας μου, μετά την ανάρρωση ξαναγύρισε στο μέτωπο και όπως έμαθα αργότερα από την οικογένεια του όταν τον αναζήτησα μετά το πέρας του πολέμου, σκοτώθηκε από τους Γερμανούς κατά την εαρινή επίθεση τον Απρίλιο του 1941. Αιωνία του η μνήμη! Άγιο το χώμα που τον σκέπασε, αυτόν τον καλό Σαμαρείτη, τον απλό Έλληνα Στρατιώτη με την μεγάλη καρδιά! Τον ήρωα της πατρίδος!


από το βιβλίο - προσωπική μαρτυρία του Δημήτριου Γ. Μαστέλλου 
"Οδοιπορικό του έπους 1940", Εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ
 

Κυριακή 12 Δεκεμβρίου οι εκδηλώσεις στο Αλύκο για την 20η επέτειο της εξέγερσης κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος

  Δ .Ε.  Ε. Ε. Μ. «ΟΜΟΝΟΙΑ»

             ΕΠΑΡΧΙΑ ΑΛΥΚΟΥ

          ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΛΥΚΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Δημοκρατική Ένωση Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», σε συνεργασία με τις Τοπικές Αρχές του Αλύκου οργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης, των αγωνιστών για δημοκρατία και εθνική δικαίωση.

       Οι εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα την Κυριακή, 12/12/2010, στην Κεντρική Πλατεία του Αλύκου  (Πλ. Κύπρου),  στις 10.30 αμέσως μετά το Μνημόσυνο – Θεία Λειτουργία

Όποιος ενδιαφέρεται να καταθέσει στεφάνι ή για οποιοδήποτε άλλη πληροφορία παρακαλούμε να επικοινωνήσει στα τηλ.: 6977482269, 00355684041591, 00355684041596

                   Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Αλύκο 12 Δεκέμβρη 1990.  ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

Δευτέρα 10-12-1990

Εννέα  νέοι άνθρωποι από το χωριό Αλύκο, αποφάσισαν να δραπετεύσουν για την Ελλάδα. Στα σύνορα γίνονται αντιληπτοί από τους Αλβανούς φρουρούς που είχαν την εντολή να πυροβολούν εν ψυχρό. Από το «γάζωμα» των Αλβανών στρατιωτών πέφτουν νεκροί οι.: Θύμιος Μάσιος, Βαγγέλης Μήτρος, Θανάσης Κώτσης και Αηδόνης Ράφτης.

Τρίτη 11-12-1990

Το πρωί φτάνει η θλιβερή είδηση στο χωριό. Ο θρήνος και η αγανάκτηση είναι απερίγραπτη. Αυθόρμητα  όλος ο κόσμος συγκεντρώθηκε στο κέντρο του χωριού. Περίπου 200 άτομα ξεκινούν για τα σύνορα όπου απείχαν 6 ώρες πεζοπορία. Στο δρόμο κατέλαβαν κρατικά αυτοκίνητα ακόμα και τρακτέρ. Οι αρχές που δεν ήθελαν σε καμία περίπτωση το πλήθος να φτάσει στα σύνορα, μετέφεραν τα πτώματα στη γέφυρα του Μπουγάζι.

Τετάρτη 12-12-1990

Την Τετάρτη το πρωί - για όσους έχουν την επίγνωση εκείνων των συνθηκών - συνέβη κάτι το ασύλληπτο, 3.000 κάτοικοι του Αλύκου και των γύρω χωριών με λάβαρα τα φέρετρα των νεκρών παιδιών, αλλά και ελληνικές σημαίες φτιαγμένες πρόχειρα με υφάσματα των εθνικών χρωμάτων, απευθύνεται με πορεία προς τους Αγίους Σαράντα. Είναι πρωτοφανές. Για πρώτη φορά μετά από 45 χρόνια δικτατορίας στην Αλβανία, γίνεται μαζική διαδήλωση κατά του καθεστώτος. Ακούγονται συνθήματα όπως «Κάτω η δικτατορία», «Ραμίζ Αλία είσαι δολοφόνος», κ.α.

Στρατός και αστυνομία με βαρύ οπλισμό, ακόμα και τανκ, αλλά και πολίτες πιστοί του καθεστώτος, είχαν δημιουργήσει φράγμα  στα στενά της Γκιάστας για να εμποδίσουν την προέλαση στους Αγίους Σαράντα.  Ακολούθησε μάχη πετροπόλεμου για περίπου 45 λεπτά. Οι δυνάμεις του καθεστώτος βλέποντας ότι χάνουν έδαφος άρχισαν να πυροβολούν. Τραυματίστηκαν αρκετοί, και το πλήθος δεν υποχωρούσε. Μετά τον σοβαρό τραυματισμό του Δ. Μάνου, επικράτησε η άποψη των ψυχραιμότερων για υποχώρηση.

Η Αλυκιώτες αποχαιρέτησαν τα παιδιά τους  με πόνο αλλά και περηφάνια!

Έδωσαν λόγο για νέους αγώνες, νεκροί και ζωντανοί!