Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Ιστοσελίδα ΣΦΕΒΑ: Η "Ομόνοια" που βραβεύει με χοτζικά κριτήρια - το σχόλιο μας


Πάντα γίνονται και θα γίνονται βραβεύσεις. Από την αρχαιότητα. Βραβεύσεις, όμως, που να  στηρίζονται σε  κριτήρια. Μάλλον το βραβείο είναι έπαθλο που απονέμεται σε άτομο που αρίστευσε ή που πρόσφερε ιδιαίτερες υπηρεσίες στην ανθρωπότητα, στον ηθικό, πνευματικό, επιστημονικό ή αθλητικό τομέα.
Να που τα συστήματα, όποια κι αν είναι αυτά, δεν παρά βασίζονται στις αξίες, την συμβολή και την προσφορά του καθενός, αλλά πιο πολύ σε κομματικά κριτήρια.

Ποιος φώναζε και τσίριζε πιο πολύ για το «ένδοξο» κόμμα και τον  Ενβέρ Χότζα και ήταν με καλή βιογραφία δικαιούνταν να βαλθεί στον πίνακα τιμής, να έπαιρνε «Φύλλο Επαίνου»  ή «Φύλλο Τιμής», να βραβεύονταν από το Προεδρείο της Λαϊκής Βουλής. Δεν είχαν σημασία οι γνώσεις, οι αξίες, οι αφοσιώσεις στη δουλειά και την επιστήμη, οι καινοτομίες και οι πειραματισμοί Όλα αυτά τα αμαύρωνε η κακή βιογραφία, η πάλη των τάξεων  και η μαρξιστική ιδεολογία… Πόσοι αριστούχοι μαθητές δάκρυζαν και μαραζώνονταν σαν έβλεπαν στον πίνακα τιμής τις φωτογραφίες και τα ονόματα των συμμαθητών τους, πολύ κατώτεροι αυτών, αλλά ανώτεροι «βιογραφικά»;!

Στα πλαίσια των 100χρονων της ανεξαρτησίας της Αλβανίας, παράλληλα με τις άλλες δραστηριότητες, απονεμήθηκαν και ένα τσούρμο «Πιστοποιητικά Ευγνωμοσύνης», έγιναν «Επίτιμοι Δημότες» Περιφερειών, Δήμων, Επαρχιών κλπ. Φυσικά, δέσποζαν  τα πολιτικά κριτήρια. Κάθε κόμμα όταν κυβερνά αναδεικνύει τους δικούς του «αξιόλογους».

Πιστοποιητικά ευγνωμοσύνης δόθηκαν εφέτος και εκ μέρους της Ομόνοιας. 
Στο Παράρτημα των Αγ. Σαράντα, την ημέρα της κοπής της πίτας!!!
Μυστήριο, αναρωτήθηκαν πάρα πολλοί. Πέρασαν Ιωβηλαίου επέτειοι, τα 15χρονα και τα 20χρονα της Ομόνοιας. Δεν απονεμήθηκαν διακριτικά βραβεία. Γιατί τώρα, στην κοπή της πίτας και με ποια κριτήρια;

Κάποιοι θέλουν να συνδυάσουν τις βραβεύσεις με την παρούσα έκρυθμη κατάσταση, της περικοπής των συντάξεων του ΟΓΑ και για να καθησυχάσουν τους οργισμένους και αγανακτισμένους Βορειοηπειρώτες- φοβούμενοι και κάποιο ξέσπασμα- τους ανακούφισαν με τις βραβεύσεις.

Ποιοι όμως βραβεύτηκαν; Ποια η συμβολή τους στα κοινωνικά, στο έθνος, στην ίδια την Ομόνοια; Ή μήπως επικράτησε το κριτήριο κολακείας;
Για ν’ ανοίξει το ελληνικό σχολείο στους Αγ. Σαράντα ο Κ. Σέντης και ο Β. Παπαχρήστος περνούσαν σπίτι το σπίτι και έδωσαν μάχη με πολλούς γονείς – που τους έκλειναν και την πόρτα - να τους πείσουν και ν’ αποσπάσουν την περίφημη υπογραφή τους για να συμπληρωθεί ο απαιτούμενος αριθμός των μαθητών.


Έγιναν δύο συλλαλητήρια στην πόλη των Αγ. Σαράντα και κάποιοι τόλμησαν να ενθαρρύνουν τον κόσμο και να μιλήσουν στην ελληνική γλώσσα: «θέλουμε ελληνικά σχολεία, εδώ και τώρα», όταν ο τρόμος ήταν ακόμα ορατός. Ποιος θυμήθηκε γι’ αυτούς;

Στους ιδρυτές της Ομόνοιας, όχι μόνον που δεν τους απονεμήθηκε ένα «χαρτάκι», αλλά ούτε τα ονόματά τους δεν έχουν την καλοσύνη να προφέρουν την ημέρα της ίδρυσης της Ομόνοιας.
Κάποιος προσπάθησε ν’ απονείμει ένα συμβολικό βραβείο στους πέντε της Ομόνοιας, που με την στάση και την φυλάκισή τους σημείωσαν έναν σταθμό στην ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού κι αμέσως επέμβηκαν κάποιοι άλλοι και το αναίρεσαν!!! Γιατί; Ποιος θίχτηκε;

Κάποιος θέλει να το δικαιολογήσει πως η Μάνα αργά τιμά τα παιδιά της. Είναι στα κύτταρά μας αυτό.
Όχι, δεν είναι αλήθεια. Είναι η ζήλια, είναι η άρνηση του έργου  κάθε παλιού και η ευλογία του δικού του έργου. Είναι η νέα ταξική πάλη που μπήκε στους κόλπους μας με άλλη μορφή: 
Ο δικός μου, ο αντίπαλός μου. Είναι το ποσό της κολακείας και τους γλειφιτζούρι, που καθορίζει.
Λίγη σοβαρότητα σ’ ένα τέτοιου είδους κινήτρου, για να μην χάσει την αξία της η βράβευση μαζί με το έπαθλο.

(από συνεργάτη της ΣΦΕΒΑ στη Β. Ήπειρο)


Το σχόλιο μας: Καλά τα γράφει ο συνεργάτης της ΣΦΕΒΑ στη Β. Ήπειρο, μόνο που δεν αποτελούν πλέον αντικείμενο απορίας. Αφού όλες οι τακτικές της κλίκας που καπηλεύεται την Ομόνοια, είναι απολύτως χοτζικές φυσιολογικό είναι να ισχύει το ίδιο και για τις βραβεύσεις.
Εμείς θα σταθούμε ιδιαίτερα στο θέμα του ανοίγματος των δημόσιων ελληνικών σχολείων στους Άγιους Σαράντα και άλλες πόλεις που το αλβανικό κράτος δεν αναγνωρίζει ως ελληνικές μειονοτικές, όπου ο αρθρογράφος μας θύμισε τους αγώνες που έδωσε η οργάνωση όλων των Ελλήνων πατριωτών της Βορείου Ηπείρου, η Ομόνοια, στις αρχές τις δεκαετίας του 1990.
Γιατί η Ομόνοια τότε αγωνιζόταν έμπρακτα για τα δικαιώματα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας.

Σήμερα όμως αν τολμήσει και μιλήσει κανείς για δημόσιο ελληνικό μειονοτικό σχολείο σε περιοχές όπως η Χιμάρα και η Κορυτσά, η σημερινή αλβανόδουλη ηγετική κλίκα της οργάνωσης και τα παπαγαλάκια της θα τον κατηγορήσουν ως "προδότη" και "όργανο των Αλβανών"!
Εκεί δυστυχώς καταντήσανε την ιστορική και αγαπημένη μας Ομόνοια οι ιδεολογικοί επίγονοι του Ενβέρη. Να συκοφαντούν όποιον θέλει δημόσια ελληνική Παιδεία και αναγνώριση σε μη αναγνωρισμένες ελληνικές περιοχές της Β. Ηπείρου προς όφελος των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων τα οποία τρέφουν διάφορα στόματα συγκεκριμένης παράταξης.
Αυτό είναι και το χαρακτηριστικό της σημερινής "Ομόνοιας. Τα συμφέροντα μίας κλίκας βαφτίζονται σε "συμφέροντα της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας".
Γι' αυτό και ο Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός δεν έχει καμία ουσιαστική και πολιτική εκπροσώπηση εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία.

Κακόμοιρε Σέντη, κακόμοιρε Παπαχρήστο, κακόμοιρε Μάρτο...
Αν δρούσατε και αυτές τις μέρες, οι σημερινοί "αποκλειστικοί μας αντιπρόσωποι" θα σας χαρακτήριζαν και εσάς "προδότες" και "όργανα των Αλβανών"...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου